ตอนที่ 214: สิ่งที่เช้าไม่ต้องชดเชย
เช้าวันต่อมา แสงสีขาวอ่อนเข้ามาถึงพื้นห้องสมุดก่อนอีริน
หน้าต่างบานสูงยังมีหยดน้ำหลงเหลืออยู่ไม่กี่หยด
ม่านสีขาวแทบไม่เคลื่อนไหว
ช่องหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เมื่อคืนยังคงแคบเท่าเดิม
เก้าอี้ข้างหน้าต่างว่างอยู่
โต๊ะเล็กข้างเก้าอี้ยังมีหนังสือสีเทาวางปิด
แก้วน้ำสองใบอยู่ห่างกัน
กาน้ำอยู่ด้านข้าง
ขนนกผลึกสีน้ำเงินแซมทองวางราบบนกระดาษเปล่า
ไม่มีใครเอาสิ่งใดไป
ไม่มีใครวางสิ่งใดเพิ่ม
โคมอำพันในทางเดินยังดับสนิท
ประตูไม้เก่ายังคงเปิด
และความมืดด้านในก็ยังเป็นของห้องด้านใน
ไม่มีใครพยายามผลักแสงเข้าไปแทน
เด็กในผลึกตื่นอยู่ก่อนแล้ว
เขานั่งในเก้าอี้ไม้ธรรมดาฝั่งขวา
มือเงาถ่านพักบนเข่าข้างหนึ่ง
มือแสงทองพักบนเข่าอีกข้าง
แสงอ่อนนั้นไม่ได้ส่องหาทางไปถึงประตู
ไม่ได้พยายามแทนที่แสงของโคมที่ดับอยู่
เด็กในผลึกมองเก้าอี้ว่างข้างหน้าต่าง
“เมื่อคืน เขาไปพักจริง ๆ” เขาพูด
“ใช่” อาเรียตอบจากโต๊ะชั้นหนังสือฝั่งไกล
“แล้วเช้านี้ เขายังไม่กลับมา”
“ใช่”
เด็กในผลึกเงียบไปครู่หนึ่ง
“เราควรทำให้โต๊ะดูเหมือนเดิมไหม?” เขาถาม
“เผื่อเขากลับมาแล้วจะรู้ว่าไม่มีอะไรเปลี่ยน”
อาเรียมองโต๊ะเล็กข้างหน้าต่าง
“มันก็ยังอยู่เหมือนเดิม” นางตอบ
“แต่เราไม่จำเป็นต้องทำให้ทุกอย่างหยุดนิ่งเพื่อพิสูจน์ว่าเรารออยู่”
“แล้วถ้าลมพัดกระดาษขยับล่ะ?”
“กระดาษก็ขยับได้”
“ถ้าแสงเลื่อนไปบนหนังสือล่ะ?”
“แสงก็เลื่อนได้”
เด็กในผลึกมองหนังสือสีเทา
“แล้วถ้าสิ่งต่าง ๆ เปลี่ยน ทั้งที่เขายังไม่กลับมา?”
อาเรียยิ้มบาง ๆ
“มันก็ยังเป็นเช้าอยู่” นางตอบ
“เช้าไม่ต้องหยุดทำงาน เพราะคนหนึ่งคนยังไม่มาถึง”
เด็กในผลึกก้มมองมือของตนเอง
“งั้นการรอ ไม่ใช่การทำให้เวลานิ่ง”
“ไม่ใช่”
ในหน้ากระดาษภาพฝน ทางเดินหินยังชื้นเย็น
ประตูไม้ซีดที่ปลายทางเดินยังปิด
เก้าอี้ไม้เล็กยังหันเข้าหากำแพง
พื้นที่แห้งข้างเก้าอี้ยังคงว่าง
และร่มที่วาดไม่เสร็จยังพิงอยู่ริมผนัง
เด็กใต้ฝนนั่งบนพื้นหลังเก้าอี้
ผมเปียกด้านหนึ่งเลื่อนออกจากแก้มเพียงเล็กน้อย
แนวคางของเขาเห็นชัดกว่าวันก่อน
แต่ดวงตายังอยู่ใต้เงา
ไม่มีใครพยายามเรียกให้เขาเงยหน้ามากกว่านั้น
มือข้างหนึ่งพักอยู่บนเข่า
นิ้วโป้งยังห่างจากนิ้วชี้
มืออีกข้างยังอยู่ใต้ชายผ้าคลุม
เห็นปลายนิ้วสองนิ้วกับเงาจาง ๆ ของนิ้วที่สาม
เส้นด้ายสีอ่อนยังอยู่ใกล้รองเท้า
แต่มีช่องว่างระหว่างกัน
น้ำเส้นบางไหลผ่านรอยแตก
เลี้ยวหลบก้อนกรวด
ผ่านเม็ดทราย
แล้วแตะขอบใบไม้
เช้าวันนี้ ใบไม้ขยับเพียงเล็กน้อย
ไม่ถูกพาไป
ไม่พลิกกลับ
เพียงหมุนปลายใบเข้าหาน้ำอีกนิดเดียว
เด็กผมขาวมองภาพนั้น
“ใบไม้ขยับ” เขาพูด
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“เราควรบอกไหมว่า มันกำลังจะลอยไป?”
ผู้เฝ้าคำถามส่ายหน้าเบา ๆ
“เรายังไม่เห็นอย่างนั้น”
“แล้วเราพูดอะไรได้?”
เด็กหญิงผู้จดจำมองปลายใบไม้
“เราพูดได้ว่า ปลายใบไม้หมุนเข้าหาน้ำเล็กน้อย”
เด็กผมขาวพยักหน้า
“แค่นั้นก็พอ”
“ใช่” นางตอบ
“แค่นั้นก็พอ”
ช่วงสาย อีรินเดินเข้ามาจากทางเดินฝั่งตะวันออก
เขาไม่ได้เดินเร็ว
ไม่ได้มองหาใครทันที
เขาเพียงเดินผ่านชั้นหนังสือ ผ่านหน้าต่าง และผ่านโคมอำพันที่ยังดับอยู่
เมื่อมาถึงเก้าอี้ เขาวางมือบนพนักเก้าอี้ชั่วครู่
“ข้ากลับมาแล้ว” เขาพูด
จากหลังประตู ไม่มีเสียงตอบในทันที
อีรินไม่พูดซ้ำ
ไม่เดินเข้าใกล้ทางเดิน
เขาเพียงนั่งลงข้างหน้าต่างตามเดิม
เด็กในผลึกมองเขา
“เมื่อคืน เจ้าพักหรือ?” เขาถาม
“พัก” อีรินตอบ
“แล้ววันนี้ เจ้ากลับมาโดยไม่ต้องมีใครเรียก”
“ใช่”
“เจ้ากลับมาเพราะเจ้าสัญญาไว้หรือ?”
อีรินมองแสงเช้าบนพื้น
“ข้าไม่ได้สัญญาว่าจะกลับมาในเวลาใด” เขาตอบ
“แต่เมื่อเช้านี้ ข้าอยากมาที่นี่”
“จึงมา”
เด็กในผลึกคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ถ้าเจ้ามาเพราะอยากมา” เขาพูด
“แล้วคนข้างในต้องขอบใจเจ้าหรือ?”
“เขาจะพูดหรือไม่พูดก็ได้” อีรินตอบ
“การที่ข้ามา ไม่ได้เป็นสิ่งที่เขาต้องชดใช้”
“แม้เขาจะดีใจ?”
“แม้เขาจะดีใจ”
เด็กในผลึกมองประตูเปิด
“แล้วถ้าเขาไม่พูดอะไรเลย?”
“ข้าก็ยังมานั่งตรงนี้ได้” อีรินกล่าว
“แต่การมาของข้าไม่ใช่คำถามที่เขาต้องตอบ”
ความเงียบหลังประตูยาวอยู่พักหนึ่ง
จากนั้นเสียงเด็กคนนั้นก็ดังขึ้น
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“เมื่อคืน เจ้าไปพักจริง ๆ?”
“จริง”
“แล้วเช้านี้ เจ้ากลับมาเอง?”
“ใช่”
“ข้าไม่ได้ทำให้เจ้ากลับมา?”
อีรินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ
“เจ้าไม่ได้ต้องทำให้ข้ากลับมา” เขาพูด
“และเจ้าไม่ได้ทำผิดอะไรในคืนที่ข้าไปพัก”
“เช้านี้ ข้ากลับมาเพราะข้าเลือกกลับมา”
ด้านในเงียบลง
“ถ้าอย่างนั้น…” เสียงนั้นกล่าวช้า ๆ
“ข้าก็ไม่ต้องคิดว่าเมื่อคืนข้าพูดน้อยเกินไป”
“ไม่ต้องคิดเช่นนั้น”
“และไม่ต้องคิดว่าข้าต้องเรียกเจ้าให้มากกว่านี้?”
“ไม่ต้อง”
“ถ้าข้าอยากเรียก ข้าก็เรียกได้?”
“ได้”
“แต่ถ้าไม่เรียก เจ้ายังทำสิ่งของเจ้าได้?”
“ใช่”
“แล้วเจ้าก็อาจกลับมาได้อีก?”
“อาจได้” อีรินตอบ
“แต่เราไม่ต้องตัดสินเรื่องนั้นแทนวันพรุ่งนี้”
เสียงข้างในเงียบไปอีกครั้ง
คราวนี้ ไม่เหมือนกับความเงียบที่กำลังหาคำตอบ
มันเหมือนความเงียบที่ได้รับอนุญาตให้ไม่ต้องมีคำตอบในตอนนี้
เรนาเดินมาที่โต๊ะของตนเองใกล้หน้าต่างฝั่งไกล
นางเปลี่ยนน้ำในแจกันดอกไม้ป่าสีขาว
ไม่ได้เปลี่ยนเพราะดอกไม้เหี่ยว
เพียงเพราะเช้าวันใหม่มาถึง
กลีบสีขาวยังอยู่ครบ
ดอกไม้ไม่ได้ถูกส่งไปให้ใคร
ไม่ได้ถูกนำไปวางข้างประตู
เด็กในผลึกมองตาม
“เจ้าทำให้มันเหมือนใหม่หรือ?” เขาถาม
เรนาส่ายหน้า
“ไม่” นางตอบ
“ข้าแค่เปลี่ยนน้ำ”
“ต่างกันอย่างไร?”
“ถ้าข้าพยายามทำให้มันเหมือนใหม่” เรนากล่าว
“ข้าอาจลืมว่ามันผ่านคืนมาแล้ว”
“แต่การเปลี่ยนน้ำ คือการดูแลสิ่งที่อยู่ตรงหน้าในตอนนี้”
เด็กในผลึกมองแจกันใส
“มันยังเป็นดอกเดิม”
“ใช่”
“แต่น้ำใหม่”
“ใช่”
ตอนบ่าย อาเรียเดินกลับมาที่ชั้นหนังสือฝั่งตะวันตก
นางไม่ได้เช็ดฝุ่นซ้ำบนหนังสือสามเล่มที่จัดไว้เมื่อวาน
นางเพียงเลือกหนังสืออีกสองเล่มจากชั้นล่าง
วางไว้บนรถเข็นไม้เล็ก
แล้วเข็นออกไปอย่างช้า ๆ
ด้ายเงินบนโต๊ะข้างนางยังวางหลวม
วันนี้ ปลายด้ายด้านหนึ่งไม่ขดแล้ว
มันทอดเป็นเส้นโค้งบาง ๆ ตามขอบโต๊ะ
ไม่พันกับสิ่งใด
ไม่ชี้ไปหาใคร
“วันนี้มันไม่เป็นวงแล้ว” เด็กในผลึกกล่าว
“ใช่” อาเรียตอบ
“มันกลับเป็นเส้นตรงหรือ?”
อาเรียมองด้าย
“ไม่ตรงทั้งหมด” นางตอบ
“มันเป็นเส้นโค้ง”
เด็กในผลึกพยักหน้า
“เราไม่ต้องเลือกแค่สองอย่าง”
“ไม่ต้อง”
เมื่อเย็นมาถึง แสงนอกหน้าต่างเริ่มกลายเป็นสีฟ้าเงินอีกครั้ง
โคมอำพันดวงอื่นในห้องสมุดค่อย ๆ ถูกจุด
แต่โคมเล็กในทางเดินยังคงดับ
หนังสือสีเทายังปิดอยู่
กระดาษเปล่ายังว่าง
ขนนกผลึกยังนอนราบ
อีรินนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง
มือพักบนตัก
จากหลังประตู เด็กคนนั้นเรียกขึ้นอีกครั้ง
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“คืนนี้ เจ้าจะอยู่ถึงเมื่อไร?”
อีรินมองแสงเย็นบนกระจก
“ข้าจะอยู่จนถึงเวลาที่ข้าต้องไปช่วยเรนาเก็บหนังสือ” เขาตอบ
“หลังจากนั้น ข้าจะกลับไปพัก”
“เจ้าจะบอกก่อนออกไปไหม?”
“บอก”
“แม้ข้าจะไม่เรียก?”
“แม้เจ้าไม่เรียก”
“แล้วพรุ่งนี้ เจ้าจะกลับมาไหม?”
อีรินนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
“พรุ่งนี้ เราจะดูอีกครั้ง” เขาตอบ
“ตอนนี้ ข้ายังอยู่ตรงนี้”
ด้านในเงียบไป
“ตอนนี้ก็พอหรือ?” เด็กคนนั้นถาม
อีรินมองม่านสีขาวที่ขยับเบา ๆ
“ตอนนี้ก็พอ”
ในหน้ากระดาษภาพฝน ปลายใบไม้ยังอยู่ใกล้น้ำ
มันไม่ได้ลอยไปไกล
ไม่ได้ถูกน้ำพาออกจากรอยแตก
แต่มันหันเข้าหากระแสน้ำมากกว่าเดิมเล็กน้อย
ไม่มีใครบอกว่ามันหมายถึงอะไร
ไม่มีใครบอกว่าพรุ่งนี้มันจะอยู่ตรงไหน
มีเพียงสิ่งที่เห็นได้ในตอนนี้
น้ำยังไหล
ประตูยังปิด
เด็กใต้ฝนยังอยู่หลังเก้าอี้
และปลายใบไม้ขยับไปเล็กน้อย
คืนนั้น ก่อนออกไปช่วยเรนา อีรินหันไปทางประตูเปิด
“ข้าจะไปเก็บหนังสือแล้ว” เขาพูด
“หลังจากนั้น ข้าจะกลับไปพัก”
ด้านในเงียบอยู่ชั่วครู่
“ได้” เสียงนั้นตอบ
อีรินพยักหน้า
“ราตรีสวัสดิ์ล่วงหน้า”
เสียงนั้นเงียบไปเล็กน้อย ก่อนตอบกลับ
“ราตรีสวัสดิ์”
อีรินเดินออกไป
เก้าอี้ข้างหน้าต่างว่างลง
แต่โต๊ะยังอยู่
หนังสือยังอยู่
ดอกไม้ในแจกันไกล ๆ ยังอยู่
โคมดับยังอยู่ตรงทางเดิน
และเช้าวันต่อไป
ไม่จำเป็นต้องรีบมาชดเชยสิ่งใดจากคืนนี้
เพราะคืนนี้
ทุกอย่างได้เป็นไป
เท่าที่มันเป็นได้แล้ว
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
