Blockdit Logo (Mobile)
บทเพลงสุดท้ายแห่งผลึกดารา
•
9 ชั่วโมงที่แล้ว • นิยาย เรื่องสั้น

ตอนที่ 222: สิ่งที่รอคำตอบได้

เมื่ออีรินกลับจากไปดูหน้าต่างฝั่งตะวันตก แสงในห้องสมุดก็มืดลงอีกเล็กน้อย
นอกหน้าต่าง ม่านขาวยังเคลื่อนไหวเบา ๆ
ลมเย็นผ่านเข้ามาเพียงพอให้ปลายผ้าม่านยกขึ้น แล้ววางลง
บนโต๊ะเล็ก หนังสือสีเทายังปิดอยู่
แก้วน้ำสองใบยังตั้งห่างกัน
กาน้ำสีขาวยังอยู่ตรงเดิม
กระดาษยังว่าง
และขนนกผลึกสีน้ำเงินแซมทองยังนอนราบอยู่ข้างขอบกระดาษ
อีรินนั่งลงบนเก้าอี้ไม้
“หน้าต่างเป็นอย่างไรบ้าง?” เด็กในผลึกถาม
“ยังเปิดแง้มอยู่” อีรินตอบ
“แต่อาเรียรองผ้าไว้แล้ว ลมจึงไม่ตีเข้าชั้นหนังสือ”
“แล้วหนังสือที่ชั้นฝั่งตะวันตก?”
“ยังแห้งดี”
เด็กในผลึกมองมือของตัวเอง
“เมื่อเจ้าไปดู เจ้ารู้ว่ามันปลอดภัยหรือยัง?”
“ข้ารู้เท่าที่ข้าเห็น” อีรินตอบ
“และถ้าลมเปลี่ยนอีก เราก็ค่อยดูใหม่”
“แปลว่า คำตอบอาจเปลี่ยนได้?”
“บางคำตอบเปลี่ยนได้” อีรินกล่าว
“แต่เราไม่จำเป็นต้องรีบทำให้มันเปลี่ยนก่อนเวลา”
เด็กในผลึกเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
“แล้วถ้าเรายังไม่มีคำตอบล่ะ?”
อีรินมองหนังสือสีเทาที่ปิดอยู่ข้างหน้าต่าง
“เรารอได้” เขาตอบ
“โดยไม่ต้องปิดทุกทางเลือกทิ้ง”
ในหน้ากระดาษภาพฝน ทางเดินหินยังเงียบ
เด็กใต้ฝนนั่งอยู่หลังเก้าอี้ไม้ตัวเล็ก
ช่องว่างระหว่างเขากับเก้าอี้ยังว่างชัดเจน
เก้าอี้ยังหันเข้าหากำแพงที่มีรอยชื้น
ประตูไม้ซีดที่ปลายทางเดินยังปิดสนิท
น้ำเส้นเล็กไหลตามรอยแตกบนพื้น
ผ่านใต้เส้นด้ายสีอ่อน
เลี้ยวรอบก้อนกรวด
ผ่านเม็ดทราย
แล้วแตะขอบใบไม้แห้ง
ใบไม้ยังอยู่บนแผ่นหินสีอ่อนกว่าเดิมเล็กน้อย
รอยชื้นเข้มที่มันเคยอยู่ยังเห็นอยู่ข้างหลัง
แต่จางลงกว่าเมื่อเช้า
เด็กผมขาวมองรอยนั้น
“รอยกำลังหายไป” เขาพูด
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“แล้วใบไม้จะต้องกลับไปตรงนั้นไหม?”
“ไม่ต้อง” ผู้เฝ้าคำถามตอบ
“รอยไม่ได้เรียกให้ใบไม้ย้อนกลับ”
“แล้วถ้ารอยหายหมด?”
เด็กหญิงผู้จดจำยิ้มบาง ๆ
“ใบไม้ก็ยังอยู่ตรงที่มันอยู่” นางกล่าว
“สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ต้องมีรอยอยู่ตลอดไป จึงจะเคยเกิดขึ้นจริง”
เด็กผมขาวคิดอยู่พักหนึ่ง
“งั้นบางอย่างจำได้” เขาพูด
“แม้พื้นจะไม่จำแล้ว”
“ใช่”
จากหลังประตูเปิด มีเสียงเบาดังขึ้น
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“ถ้าพรุ่งนี้ลมแรงขึ้น หนังสือจะต้องย้ายไหม?”
อีรินมองหน้าต่าง แล้วมองหนังสือสีเทา
“อาจต้องย้าย” เขาตอบ
“หรืออาจแค่เลื่อนเข้าด้านในอีกนิด”
“แล้วคืนนี้ล่ะ?”
“คืนนี้มันอยู่ดีตรงนี้”
เสียงนั้นเงียบไป
“ถ้าข้าถามเรื่องพรุ่งนี้อีก” เด็กคนนั้นพูด
“เจ้าจะตอบไหม?”
“ข้าจะตอบเท่าที่รู้” อีรินกล่าว
“แต่ข้าจะไม่แกล้งทำเหมือนรู้ทุกอย่าง”
“แล้วถ้าเจ้ายังไม่รู้?”
“ข้าจะบอกว่ายังไม่รู้”
เงียบไปอีกพักหนึ่ง
“คำว่า ‘ยังไม่รู้’ ฟังเหมือนประตูปิดไหม?” เสียงนั้นถาม
อีรินมองประตูไม้เก่าที่เปิดอยู่ไกลออกไปในทางเดิน
“ไม่จำเป็นต้องเป็นอย่างนั้น” เขาตอบ
“บางครั้งมันเหมือนหน้าต่างที่เปิดแง้ม”
“เราเห็นลมผ่านเข้ามา แต่ยังไม่รู้ว่าคืนนี้มันจะเบาหรือแรง”
เด็กในผลึกเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
“เรารอให้ลมบอกเราได้?”
“ได้” อีรินตอบ
“และระหว่างรอ เราดูแลสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้”
เรนาอยู่ที่โต๊ะไกลออกไป
ดอกไม้ป่าสีขาวในแจกันยังอยู่ห่างจากแนวลมเพียงเล็กน้อย
นางไม่ได้ย้ายมันกลับ
ไม่ได้จับกลีบดอก
เพียงเติมน้ำลงในแจกันเพียงนิดเดียว
เด็กในผลึกมองตาม
“เจ้ารู้หรือว่าพรุ่งนี้ดอกไม้จะอยู่ตรงไหน?” เขาถาม
เรนาส่ายหน้าเบา ๆ
“ข้าไม่รู้” นางตอบ
“แต่คืนนี้ ข้ารู้ว่ามันยังมีน้ำพอ”
“แค่นั้นก็พอหรือ?”
“แค่นั้นพอสำหรับคืนนี้”
อาเรียอยู่ใกล้ชั้นหนังสือฝั่งตะวันตก
นางวางผ้าสีเทาผืนเล็กไว้ใต้ขอบหน้าต่าง
แล้วถอยออกมาดูว่าผ้ายังอยู่ที่เดิมหรือไม่
ด้ายเงินบนโต๊ะข้างนางยังทอดเป็นเส้นโค้งหลวม
ปลายด้ายอยู่ห่างจากขอบโต๊ะ
ไม่มีปม
ไม่มีสิ่งใดผูกกับมัน
เด็กในผลึกมองอาเรีย
“เจ้าจะเอาด้ายเก็บไหม?” เขาถาม
“ยังไม่” อาเรียตอบ
“เพราะเจ้ารู้ว่ามันจะไม่ขยับ?”
“ไม่” นางตอบ
“เพราะตอนนี้มันไม่ได้ขวางอะไร และไม่ได้เสี่ยงจะตก”
“แล้วถ้ามันขยับ?”
“เราก็ดูอีกครั้ง”
เด็กในผลึกพยักหน้า
“เราไม่ต้องทำทุกอย่างล่วงหน้า” เขาพูด
“ไม่ต้อง” อาเรียตอบ
“การเตรียมพร้อมไม่จำเป็นต้องกลายเป็นการจับทุกอย่างไว้แน่น”
เมื่อค่ำลึกขึ้น โคมอำพันดวงไกล ๆ ในห้องสมุดค่อย ๆ สว่างขึ้น
แต่โคมเล็กในทางเดินยังคงดับ
ประตูไม้เก่ายังเปิด
พื้นว่างระหว่างโคมกับธรณียังว่าง
และไม่มีใครเดินเข้าไปเติมความหมายให้ความมืดด้านใน
อีรินลุกจากเก้าอี้
หนังสือสีเทายังปิดอยู่ใกล้หน้าต่าง
อยู่ห่างจากขอบโต๊ะ
และยังไม่จำเป็นต้องย้าย
“ข้าจะไปพักแล้ว” เขาพูด
จากหลังประตูเปิด เด็กคนนั้นเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถาม
“พรุ่งนี้ เจ้าจะกลับมาไหม?”
อีรินไม่ได้ตอบทันที
“ข้าตั้งใจว่าจะกลับมา” เขากล่าว
“แต่ถ้ามีบางอย่างทำให้ข้ามาช้า ข้าจะกลับมาบอกเมื่อทำได้”
“เจ้าไม่บอกว่าจะกลับมาตอนเดิม”
“ข้าไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรทั้งหมด”
“แต่เจ้าก็บอกว่าตั้งใจจะกลับมา”
“ใช่”
เด็กในผลึกหลับตาลงช้า ๆ
“บางคำตอบยังไม่เสร็จ” เขาพูด
“แต่ก็ไม่ใช่คำตอบที่หายไป”
“ใช่” อีรินตอบ
เขาหันไปทางประตูเปิด
“ราตรีสวัสดิ์”
เสียงด้านในเงียบไปครู่หนึ่ง
“ราตรีสวัสดิ์” เด็กคนนั้นตอบ
“คืนนี้ ข้าจะรอโดยไม่ต้องรู้ทุกอย่างก่อน”
อีรินยิ้มบาง ๆ
จากนั้นเขาเดินออกจากมุมหน้าต่าง
เก้าอี้ของเขาว่างลง
หนังสือสีเทายังอยู่ตรงเดิม
หน้าต่างยังเปิดแง้ม
ดอกไม้ยังมีน้ำ
ปลายด้ายยังอยู่ห่างจากขอบโต๊ะ
ในหน้ากระดาษภาพฝน
รอยชื้นรูปใบไม้ยังจางอยู่บนหินแผ่นเดิม
แต่มันไม่ได้เรียกหาใบไม้
และคืนนี้
ไม่มีใครต้องตอบแทนวันพรุ่งนี้
ก่อนที่วันพรุ่งนี้จะมาถึง

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

โฆษณา