ตอนที่ 223: สิ่งที่ยังไม่ต้องเลือก
เช้าวันต่อมา ห้องสมุดสว่างขึ้นอย่างช้า ๆ
แสงสีเงินอ่อนลอดผ่านหน้าต่างบานสูง
ผ่านหยดน้ำไม่กี่หยดที่ยังค้างอยู่บนกระจก
ผ่านม่านสีขาวที่ไหวเพียงปลายผืน
แล้วตกลงบนพื้นขาวเป็นเงายาวบาง ๆ
หน้าต่างยังเปิดแง้มอยู่
ลมไม่แรง
แต่ก็ยังไม่หายไปเสียทีเดียว
อีรินนั่งอยู่ข้างหน้าต่างตามเดิม
มือทั้งสองพักบนตัก
เขาไม่ได้แตะหนังสือสีเทา
ไม่ได้ย้ายแก้วน้ำ
ไม่ได้หยิบขนนกผลึกขึ้นมา
บนโต๊ะเล็ก ทุกอย่างยังอยู่ในที่ของมัน
แก้วน้ำสองใบวางห่างกัน
กาน้ำสีขาวอยู่ด้านหลัง
กระดาษยังว่าง
ขนนกผลึกสีน้ำเงินแซมทองนอนราบ
และหนังสือสีเทายังปิดสนิทใกล้ฝั่งหน้าต่าง
เด็กในผลึกนั่งอยู่ฝั่งขวาของห้อง
มือเงาถ่านพักบนเข่าข้างหนึ่ง
มือแสงทองพักบนเข่าอีกข้าง
แสงในมือของเขาอ่อนลงกว่าวันก่อนเล็กน้อย
ไม่ใช่เพราะมันกำลังหายไป
เพียงเพราะเช้าวันนี้มีแสงจากหน้าต่างมากกว่าเดิม
“วันนี้ เจ้าจะย้ายหนังสือไหม?” เด็กในผลึกถาม
อีรินมองหนังสือสีเทา
“ยังไม่รู้” เขาตอบ
“เพราะลมยังอยู่หรือ?”
“ส่วนหนึ่ง” อีรินกล่าว
“แต่ลมยังไม่แรงพอที่จะทำให้มันเสี่ยง”
“แล้วทำไมยังไม่ตอบว่าไม่ย้าย?”
อีรินเงียบไปครู่หนึ่ง
“เพราะข้าไม่จำเป็นต้องเลือกก่อนที่จำเป็น” เขาตอบ
“ตอนนี้ หนังสือยังอยู่ดีตรงนี้”
“ถ้าลมแรงขึ้น เราค่อยดูอีกครั้ง”
เด็กในผลึกก้มมองมือของตนเอง
“การยังไม่เลือก” เขาพูดช้า ๆ
“ไม่ได้แปลว่าไม่มีใครดูแลมัน”
“ไม่” อีรินตอบ
“มันอาจหมายถึงว่า เรายังดูอยู่”
ในหน้ากระดาษภาพฝน ทางเดินหินยังชื้นเย็น
เด็กใต้ฝนนั่งอยู่หลังเก้าอี้ไม้ตัวเล็ก
มีช่องว่างว่างชัดเจนระหว่างตัวเขากับเก้าอี้
เก้าอี้ยังหันเข้าหากำแพงที่มีรอยฝน
ประตูไม้ซีดที่ปลายทางเดินยังปิดสนิท
น้ำไหลตามรอยแตกเดิม
ผ่านใต้เส้นด้ายสีอ่อน
เลี้ยวรอบก้อนกรวด
ผ่านเม็ดทราย
แล้วแตะขอบใบไม้แห้ง
ใบไม้ยังอยู่บนแผ่นหินสีอ่อนกว่าเดิมเล็กน้อย
รอยชื้นรูปใบไม้ด้านหลังมันจางลงอีก
แต่ยังไม่หายไปทั้งหมด
เด็กผมขาวมองรอยนั้น
“ตอนนี้ รอยเกือบหายแล้ว” เขาพูด
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“แล้วใบไม้จะรู้ไหม ว่ามันเคยอยู่ตรงนั้น?”
ผู้เฝ้าคำถามมองน้ำที่ไหลช้า ๆ
“เราไม่รู้ว่าใบไม้รู้อะไร” เขาตอบ
“แต่เราเห็นว่ามันอยู่ตรงนี้ในตอนนี้”
“แล้วอดีตของมันล่ะ?”
“อดีตยังเป็นอดีต” เด็กหญิงผู้จดจำกล่าว
“แม้ร่องรอยจะค่อย ๆ เบาลง”
เด็กผมขาวนิ่งไป
“เราไม่ต้องเลือกว่าจะจำหรือจะลืมทั้งหมดในครั้งเดียว” เขาพูด
“ใช่” ผู้เฝ้าคำถามตอบ
“บางสิ่งค่อย ๆ เปลี่ยนจากสิ่งที่มองเห็น เป็นสิ่งที่เรารู้ว่าเคยอยู่”
ช่วงสาย เรนาเดินมาที่โต๊ะใกล้หน้าต่างของตน
ดอกไม้ป่าสีขาวในแจกันใสยังอยู่ห่างจากแนวลมเพียงฝ่ามือเดียว
น้ำในแจกันใสและนิ่ง
แก้วน้ำครึ่งใบกับผ้าสีเทาพับยังอยู่ด้านข้าง
เรนามองดอกไม้อยู่พักหนึ่ง
เด็กในผลึกถามขึ้น
“วันนี้ เจ้าจะย้ายมันกลับไหม?”
เรนาส่ายหน้าเบา ๆ
“ยังไม่” นางตอบ
“เพราะลมยังอยู่?”
“ใช่” นางกล่าว
“แต่ก็ไม่ใช่เพียงเพราะลม”
“ตอนนี้ ดอกไม้อยู่ได้ดีตรงนี้”
“แล้วพรุ่งนี้?”
“พรุ่งนี้ เราดูอีกครั้ง”
เด็กในผลึกพยักหน้า
“ทุกอย่างไม่ต้องมีที่สุดท้ายทันที”
“ไม่ต้อง” เรนาตอบ
อาเรียอยู่ใกล้ชั้นหนังสือฝั่งตะวันตก
ผ้าสีเทาผืนเล็กยังรองอยู่ใต้ขอบหน้าต่าง
ลมอ่อนผ่านเข้ามาแล้วถูกลดลงก่อนถึงชั้นหนังสือ
ด้ายเงินบนโต๊ะข้างนางยังวางเป็นเส้นโค้งหลวม
ปลายด้ายอยู่ห่างจากขอบโต๊ะ
ไม่ถูกม้วน ไม่ถูกผูก และไม่เชื่อมกับสิ่งใด
เด็กในผลึกมองไปทางนั้น
“อาเรีย” เขาเรียก
“ถ้าด้ายยังไม่ตก เจ้าจะเก็บมันไหม?”
“ยังไม่” อาเรียตอบ
“แล้วถ้ามันอยู่ตรงนี้นานมาก?”
อาเรียยิ้มบาง ๆ
“นานแค่ไหนก็ไม่ใช่เหตุผลเดียวที่จะต้องเปลี่ยนอะไร” นางกล่าว
“เราดูว่ามันขวางหรือเสี่ยงหรือไม่”
“ถ้าไม่ขวาง ไม่เสี่ยง และยังมีที่อยู่ของมัน ก็ปล่อยไว้ได้”
เด็กในผลึกมองเส้นด้ายอีกครั้ง
“มันไม่ต้องพิสูจน์ว่ามันควรอยู่” เขาพูด
“ไม่ต้อง” อาเรียตอบ
จากหลังประตูเปิด เสียงเบาดังขึ้น
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“ถ้าวันหนึ่งเจ้าต้องเลือกจริง ๆ” เด็กคนนั้นถาม
“เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเลือกถูก?”
อีรินมองหนังสือสีเทา
มองหน้าต่างที่เปิดแง้ม
แล้วมองพื้นขาวที่สะท้อนแสงอยู่ระหว่างพวกเขา
“ข้าอาจไม่รู้ทั้งหมด” เขาตอบ
“แต่ข้าจะดูสิ่งที่อยู่ตรงหน้า”
“ดูว่ามีอะไรเสี่ยง มีอะไรต้องดูแล และใครได้รับผลจากการเลือกนั้น”
“แล้วถ้ายังไม่แน่ใจ?”
“ข้าจะไม่ทำให้การไม่แน่ใจกลายเป็นเหตุผลที่จะรีบทำทุกอย่าง”
ด้านในเงียบลง
“แล้วเรารอได้?”
“ได้” อีรินตอบ
“แต่การรอไม่ใช่การไม่สนใจ”
“ระหว่างรอ เราอาจเลื่อนสิ่งที่ใกล้ขอบออกมา เติมน้ำให้ดอกไม้ หรือรองผ้าที่หน้าต่าง”
“เราไม่จำเป็นต้องแก้ทุกอย่างในครั้งเดียว”
เด็กในผลึกหลับตาลงช้า ๆ
“ดูแลสิ่งเล็ก ๆ ก่อน” เขาพูด
“แล้วค่อยดูว่าต้องเลือกอะไรจริง ๆ”
“ใช่”
เมื่อเย็นมาถึง แสงนอกหน้าต่างกลายเป็นสีน้ำเงินเข้มอีกครั้ง
โคมไกล ๆ ในห้องสมุดค่อย ๆ สว่างขึ้น
แต่โคมอำพันเล็กในทางเดินยังคงดับอยู่
ประตูไม้เก่ายังเปิด
พื้นว่างระหว่างโคมกับธรณียังว่าง
ไม่มีใครเข้าใกล้
ไม่มีใครพยายามมองเข้าไปในความมืด
อีรินลุกจากเก้าอี้
หนังสือสีเทายังอยู่ตรงเดิม
ปิดอยู่
ห่างจากขอบโต๊ะ
และยังไม่จำเป็นต้องย้าย
“ข้าจะไปช่วยอาเรียตรวจชั้นหนังสือด้านตะวันตก” เขาพูด
“แล้วคืนนี้ ข้าจะกลับไปพัก”
จากด้านในมีความเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
“หนังสือยังไม่ถูกเลือกว่าจะอยู่ตรงไหนตลอดไปใช่ไหม?” เด็กคนนั้นถาม
อีรินพยักหน้า
“ใช่” เขาตอบ
“คืนนี้ มันเพียงอยู่ตรงนี้”
“แค่นั้นก็พอ?”
“แค่นั้นก็พอ”
เด็กในผลึกมองมือของตนเอง
แสงทองอ่อนในฝ่ามือยังอยู่
เงาถ่านอีกข้างยังพักนิ่งบนเข่า
“คืนนี้ ข้าจะไม่ถามว่าพรุ่งนี้ทุกอย่างจะเป็นอย่างไร” เขาพูด
“ข้าจะถามแค่ว่า ตอนนี้ อะไรยังอยู่ดี”
อีรินยิ้มบาง ๆ
“เป็นคำถามที่ดี”
เขาเดินออกจากมุมหน้าต่าง
เก้าอี้ของเขาว่างลง
แต่หนังสือสีเทายังอยู่ใกล้หน้าต่าง
ดอกไม้ยังอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะกับลม
ด้ายยังวางหลวมอยู่ห่างจากขอบโต๊ะ
รอยชื้นรูปใบไม้ยังจางอยู่บนแผ่นหิน
และไม่มีใครต้องเลือกอนาคตทั้งหมด
เพียงเพื่อให้คืนนี้
ยังเป็นคืนที่ปลอดภัยพอจะพักได้
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
