6 พ.ย. เวลา 16:45 • ความคิดเห็น
เรื่องราวหนี่ง ที่ว่า เมืองไทย มีบ่อทอง ก็ไม่รู้จักบ่อทอง ก็เรื่องราว ที่ว่า จิตมาอารมณ์กายมนุษย์ มีเพียว กายมนุษย์เท่านั้น ที่แข็งแรง สามารถนำกายนี้มาสร้างเป็นบุญกุศลได้ คราวนี้ เรื่องราวที่ว่า วงกลมบนศีรษะ ที่ว่า เป็นเรื่องราวโลภโกรธหลง ที่เป็นสามบ่วง นำพาจิตลงอบาย เดืนเข้าประตูอบายภูมิเข้าง่าย แต่ออกยาก
นั้นก็เหมือนเรื่องราว ที่เราจะแบ่งปันเวลา ทิ้งทางโลกชั่่ว ขณะหนึ่ง นำกาย ไปอาศัยธรรม ทำกายทำจิตให้นิ่งให้เฉย ปลดเปลื้อง เลิกเป็นทาสอารมณ์ชั่วขณะหนึ่งก็ยังดี ให้ธาตุทั้งสี ยุติการบันทึก ไม่มีกรรม เนื่องด้วยใช้กายขยับไปตามอาศัยนึกคิด ที่ไม่คงที่ แปรปรวนตลอดเวลา
หากทำได้ ก็จะมีเรื่องราว บุญกุศล แสงสีของบุญเกิดขึ้นมา ในชีวิตที่เรามีอารมณ์นึกคิคไม่ว่างเว้น มันมีเรื่องราว เหมือนฝึ่นละอองเป็นพิฃ ตกลงบน ธาตุดินน้ำลมไฟ เรื่องราวที่เราจะไปเรียนรู้จัก เรื่องราวแบบนี้ได้ ก็ต้องอาศัย การสร้างบุญกุศล ฝากไว้กับศาสนา เรื่องราวของบุญกุศลนั้น .มันทำยาก ต้องทำกายนิ่ง จิตนิ่ง ในการสร้างบุญ ให้เกิดเป็นบุญ คือไม่ให้มีอารมณ์นึกคิด เกิดขึ้นในกาย
มีเรื่องราว ที่พระอรหันต์ ท่านสอนโยมใสบาตร ก็ให้ทำกายนิ่ง จิตนิ่ง พระท่านอ่านวาระจิตโยมได้
เมื่อเห็นว่า กายนิ่ง จิตนิ่ง ท่านก็เปล่งแสงรัตนะ ออกมาจากกายจากจิตของท่าน กายของโยม จิตของโยม ก็ได้รับแสงรัตนะ แสงสีของบุญ เข้่า ไปถึงจิต กล่าวคำว่า กายบิดามารดาอนุโมทนา เพื่อบันทึกลงไปที่ธาตุทั้งสี่ ที่จิตอาศัย บันทึกชัดเจนไม่มีอะไรขวางกั้น จิตโยมก็ได้รับแสงสว่าง ที่จะช่วยเหลือจิต ให้มีสติปัญญา รู้จักกรรม ก็หนีกรรม รู้จักธรรม ก็สร้างบุญบารมีหนีกรรม หนีการเกิดแก่เจ็บตาย ให้น้อยลงไป ให้ชาติที่ต้องเกิดน้อยลงไปๆ
คราวนี้ พอมาถึงยุคนี้ เราคงหายากที่จะเจอะเจอพระอรหันต์ ที่สมัยต้นพุทธกาล ก็มีพระอรหันต์ มากมายหลายพระองค์ . ท่านก็แนะให้ มองดู ที่ผ้ากาสาวพัสตร์ ที่ภิกษุห่มครองอยู่
เมื่อทำบุญใส่บาตร หยิบของจะใส่บาตร ก็ให้ระลึกให้ได้ ว่่า บอกตัวเอง พูดให้หูได้ยินเสียงตัวเอง จิตของข้าพเจ้าอาศัยอยู่ในเรือนกายของคุณบิดามารดา ข้าพเจ้าได้นำกายบิดามารดา มาสร้างบุญกุศล ถวายต่อองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า .พูดให้หูได้ยิน ตามองดูที่มือทั้งสองข้าง จ้องมองมือที่ใส่บาตร ถวายผ่านผ้ากาสาวพัสตร์ .ตรงนี้ แหละ ที่จะมีแสงส่องลงมา ที่ผ้ากาสาวพัสตร์ (อย่ายึดที่ตัวบุคคล) นำกิริยาท่าทางที่ดีๆ กายนิ่งจิตนิ่ง วางใส่สิางของลงในบาตร เสร็จแล้วก็กล่าว พูดให้หูได้ยินว่า กายบิดามารดาอนุโมทนา
เรื่องบุญกุศลนั้น มันเป็นงานใหญ่ ของจิตที่มาอาศัยกายพ่อแม่เป็นมนุษย์ แต่นั้นแหบะ มันก็เกี่ยวเรื่องอดีต นิสัยที่เคยสะสมมา จิตที่มาจากอบาย เค้าก็มัวเมา เรื่องหากิน เรื่องให้กายนั่นสุขสบาย ต้องใช้อารมณ์นึกคิดไปทำมาหากิน หวังให้กายสุขสบาย
แต่จิตนั้น กลับ ได้แต่กรรม ที่จะนำสำแดง เมื่อไม่มีกายให้จิตอาศัย .คือ ไม่มีบุญกุศลติดไปกับจิตเลย คราวนี้มันก็ รับรู้ไม่ได้เสียด้วย ที่จะไปเห็นจิตที่ไม่มีกาย จิตเพิ่งออกจากกาย แปรสภาพเป็นเปรต เน่าเหม็น ร้องครวญคราญ ช่วยฉันด้วย เราก็ย้อนมาดูตัวเรา เอ..วันหนึ่งเราต้องตาย จะเป็นแบบเค้ามั้ยนี่ เรื่องราวอย่างนี้ ที่ว่า หนีกรรม มันบอกกันยาก
เรื่องราวข่าว มันมีแต่เรื่องราว ที่เป็นทุกข์ทั้งนั้น เรื่องเข่นฆ่ากัน เรื่อสงคราม เรื่องคดโกง ฉลฉ้ล เรื่องราวของทุรชน มากมายด้วอารมณ์กรรม เอาตาไปดูมาก เอาหูไปฟังมาก มันมีแต่สีเวรกรรม ตกลงมาในกาย .กายเราก็หนัก สมอวมึนงง เลือดลมไหลเวียนไม่ สะดวก ที่เค้าว่า เอากายเอาจิต รับโคลนตม มันก็เปื้อน ต้องมานั่ง ล่างมันออก .ก็เลย .ไม่อยากไปรับรู้มากนัก ที่สิ่งเหล่านี้ เสมือนบ้อโคลนปลักควาย เรากระโจนลงไป มันก็เปรอะเปื้อนทั้งกายใจ
แต่สิ่งเหล่านี้ ปกติทั่วไปเราจะรับรู้ไมได้เลย หากไม่มการสร้างบุญกุศลบารมี ปฏิบัติธรรม ลดละอารมณ์โลภโกรธหลง มีการเอาสิ่่ง ว่า เป็นกรรม เป็นสีดำที่สะสมมากับธาตุทั้งสี่ออกไป เอาสิ่งที่ดีบุญกุศลเข้ามา มันก็จะเรียนรู้ กรรมที่ตนเองสะสมมาเองไม่ได้เลย ในคำที่ว่า เราไม่ได้เกิดมาแค่ชาตินี้ชาติเดียว มันสะสมกรรมมาเป็นเป็นแสน เป็นอสงไขยชาติ
ชาตินี้.โชคดีแล้ว ที่มาเจอะเจอ คำสอนของพระ สอนให้เรา สร้างบุญกุศลปฏิบัติธรรม หนีเวรกรรม ชำระสะสางกายและจิต .ให้เกิดมีกายเป็นบุญขึ้นมา เมื่อได้กายเป็นบุญเกิดขึ้น จิตเราก็ปฏิบัติธรรม ศึกษาธรรม ที่ละเอียดได้ชัดเจนขึ้น ที่ว่า มีบารมี ที่จะสะสางกรรมได้มากขึ้น พอมาถึง คำว่า บารมี ก็จะช่วย ละลายกรรมที่สะสมกรรมอดีต ได้เป็นโกฎชาติ .ก็จะช่วยให้การเกิดน้อยลงไปๆ
ก็เราเกิดมาในยุคที่เค้ามาจากอบายกันมาก ก็เป็นเยี่ยงนี้แหละ เค้าว่า จิตที่มาเทพยดาอินทร์พรกมค้่ไม่ลงมาเกิด สร้างบุญกุศล เพราะต้องไปสัมผัส ผจญทิฐิ นิสัย ความคิดของปู้ที่มาจากอบาย ที่เราก็ไปแก้ไข ใครเค้าไม่ได้ เราแก้ที่ตัวเราเองดีกว่า เพราะถึงคราวตาย เราก็ไปคนเดียว ไม่มีใครตามเราไปด้วย แม้ว่า จะรักกันเพียงใด ก็ต้องจากลา ไปคนเดียว
โฆษณา