8 พ.ย. เวลา 11:30 • ปรัชญา
คนเรานั้น มันมีเรื่องราวบางเรื่อง ทำนองว่า ถึงทางตัน เมื่อประมาณ สิบกว่าปีที่แล้ว เรานั่งอยู่ก็มีชายวัยเพิ่งเกษียณ มานั่งคุย กับหลวงตา ว่า เค้่าเกษียณ มาแล้ว จะไปทำธุรกิจ ว่ามีรายได้ดี หลังจากนั้น ต่อมา สามปี เดินเข้ามาคุยใหม๋ ว่า ผมจะขอบวช เพราะเงินทองที่เกษียณมาสิบกว่าล้าน หมดแล้ว อยู่ตัวคนเดียว ก็ขอมาบวชดีกว่า แล้วก็เล่า เรื่องราว ที่ว่า ตอนที่ทำงานอยู่ มาวัด มีพระองค์หนึ่งบอกว่า โยมทำบุญถวายพัดลมสักตัวน่ะ เค้าก็ไม่ได้ทำ เค้าก็บ่นว่า ตอนนั้นผมก็น่าจะทำ แต่ก็ไม่ได้ทำ
เรานั้นบางที่ก็ได้เห็นคนที่ ถึงทางตัน เดืนเข้าวัด ขอบวช . บางคน เข้าวัดมาบวช มีเงินทองบ้าง ก็ถูกเค้าหลอก ไปจนหมดตัว คราวนี้ ก็มีเรื่องราวของร่างกาย ที่อยู่ไปมันเกิดเป็นมะเร็งขึ้นมา ก็ต้องตกที่ลำบาก เข้าออกโรงพยาบาล จะไปทำอะไร ก็ไม่ไหว ร่างกายไม่อำนวย ตอนที่ร่างกายเจ็บป่วย ไม่มีใครช่วยเหลือ ดูแล .จะหวังอะไรล่ะ ก็ขอให้มีคนช่วยดูแล เรื่องอาหารการกิน เรื่องยูกยา รักษา
คนเรานั้น ยามที่ยัวไม่ถึงทางตัน นั้นมันก็เหมือน คิดอย่างนั้นอย่างนี้ พูดจากปลอบคนนั้นคนนี้ แต่นั่นแหละ ทุกข์มันยังไม่เกิดกับตัวเอง ก็พูดได้ คราวนี้ .เรามาดูคนที่สิ้นหวัง
1
เมื่อสมัยฝึกงาน เรือเข้าจอดทอดสมอ ก็มีจดหมาย จ่าหน้ามาถึงคนนั้นคนี้ บนเรือ ก็มีคนหนึ่ง รับจดหมาย แล้วผิดปกติ เดินทั้งคืนทั้งวัน ถือชากาแฟตลอด แล้วก็ขอกลับบ้าน กัปตันก็ส่วไปตรวจร่างกาย ร่างกายปกติดีทุกอย่าง เช้าวันหนึ่ง เค้าก็ขึ้นไปบนสะพานเดินเรือ กดวูดเสียงดีงลั่นไปหมด มีกัปตันลูกเรือไปคุย .ปรากฏว่า อยู่ๆเค้าวิ่งไปกระโดดลงน้ำ .ตาย
การที่ได้พบเห็นเรื่องราวบางเรื่องราวถึงทางตัน ที่ว่า เค้าจะเก็บจิตไป เค้าก็มีการปิด ปิดโอกาส ไม่ให้ใครช่วยเหลือได้เลย เข่น เรื่องกรรมตัดรอนอายุขัย
โฆษณา