ตอนที่ 6: เงาแห่งตระกูลโยชิโอถะ
“เลือดหยดแรกบนคมดาบสอนให้รู้ว่า การปกป้องผู้อื่นต้องแลกมาด้วยการเผชิญหน้ากับความมืดในตนเองเสมอ”
ทว่า ความมืดที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด ยามนี้มิใช่ความมืดที่แฝงอยู่ในจิตใจตน หากแต่เป็นเงามืดแห่งความแค้นและศักดิ์ศรีของผู้อื่นที่กำลังคืบคลานเข้ามาสกัดกั้นเส้นทางเดิน
หลังจากค่ำคืนอันนองเลือดที่หมู่บ้านร้าง มิยาโมโตะ มูซาชิ เดินทางต่อขึ้นสู่ทิศเหนือ บาดแผลทางกายเริ่มหายดี แต่ความรู้สึกหนักอึ้งในใจจากการปลิดชีพมนุษย์ยังคงตกตะกอนอยู่เบื้องลึก ยามนี้เขาเข้าสู่เขตนครหลวงเกียวโต—ศูนย์กลางแห่งศิลปะ วัฒนธรรม และที่สำคัญที่สุดคือ “ศูนย์กลางแห่งวิชาดาบของแผ่นดิน”
เกียวโตยามนี้แม้ยามล่วงเข้าฤดูใบไม้ร่วงอันร่มรื่น ทว่าบรรยากาศในเมืองกลับแฝงด้วยความตึงเครียดอย่างประหลาด
ข่าวคราวเรื่องเด็กหนุ่มพเนจรผู้พกดาบไม้เล่มเดียวแต่ปราบโจรป่าลงนับสิบ และใช้กระบวนท่า “ดาบสองมือ” อันแปลกประหลาด แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว สำหรับเหล่านักรบผู้ถือดีในฝีมือ ข่าวลือนี้มิใช่อื่นใด นอกเหนือจากการท้าทายศักดิ์ศรี
และสำนักดาบที่ถือเป็นเสาหลักแห่งเกียวโต—สำนักโยชิโอถะ ย่อมไม่อาจมองข้ามเงาร่างของนักรบพเนจรผู้นี้ได้
ขณะที่มูซาชิเดินลัดเลาะผ่านสะพานไม้เก่าแก่ข้ามแม่น้ำคาโมะ ท่ามกลางสายลมเย็นเยียบ ทันใดนั้น ฝีเท้าของเขาก็ต้องชะงักลง
เบื้องหน้าของเขา… กลางสะพานไม้ที่ไร้ผู้คนผ่าน มีร่างของชายหนุ่มสี่นายในชุดฮากามะสีเข้ม สลักตราประจำตระกูลโยชิโอถะอย่างเด่นชัด ยืนตระหง่านสกัดเส้นทางไว้ มือของพวกเขากุมด้ามดาบคาตานะไว้มั่น แววตาฉายประกายแห่งความถือดีและไอสังหารที่ปิดไม่มิด
ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้ากลุ่ม—โยชิโอถะ เซจูโร่ ผู้เป็นทายาทแห่งสำนัก ก้าวออกมาเบื้องหน้าหนึ่งก้าว สายตาของเขากวาดมองมูซาชิตั้งแต่หัวจรดเท้า
“เจ้าคือคนพเนจรที่สร้างชื่อจากการฆ่าโจรป่าข้างทางนั่นรึ?” น้ำเสียงของเซจูโร่ราบเรียบแต่แฝงด้วยความเฉียบเย็น “สำนักโยชิโอถะแห่งเกียวโต ไม่เคยปล่อยให้สำนักเร่ร่อนไร้รากเหง้ามาเสนอหน้าในนครหลวง หากเจ้าคิดจะเหยียบแผ่นดินนี้ จงวางดาบไม้ไร้ค่าของเจ้าลง แล้วกราบคารวะขออภัยเสีย!”
มูซาชิยืนหยัดนิ่งสงบ เขามองดูเหล่านักรบแห่งโยชิโอถะด้วยสายตา ไร้ซึ่งความกลัว
“ชื่อเสียงเป็นเพียงหมอกควัน… ดาบของข้ามีไว้เพื่อแสวงหาสัจธรรม มิใช่เพื่อประทับตราอวดอ้างเหนือผู้อื่น” มูซาชิเอ่ยขึ้นเบาๆ “หากพวกท่านต้องการรักษาศักดิ์ศรี ก็จงก้าวข้ามสะพานนี้ไปเสียเถิด อย่าได้สร้างรอยเลือดบนวิถีแห่งดาบโดยไร้ประโยชน์เลย”
“ยโสนัก!”
เซจูโร่คำรามลั่น ศักดิ์ศรีที่ถูกลบเหลี่ยมกระตุ้นให้เขาชักดาบคาตานะออกจากฝักในพริบตา! ประกายเหล็กกล้าคมกริบสะท้อนแสงแดดวาบขึ้นดั่งสายฟ้าแลบ
เช้ง!
คมดาบของเซจูโร่พุ่งแหวกอากาศตรงเข้าหาลำคอของมูซาชิด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ สมเป็นกระบวนท่าอันลือลั่นแห่งตระกูลโยชิโอถะ!
ทว่า มูซาชิไม่ได้หลบหนีและไม่ได้ชักดาบไม้ขึ้นมารับ เพียงก้าวถอยหลังครึ่งก้าว เอียงกายหลบคมดาบที่เฉียดผ่านหน้าอกไป มูซาชิใช้นิ้วมือคีบเข้าที่ใบดาบของเซจูโร่ไว้ได้ด้วยสติอันมั่นคง ก่อนจะใช้ออกด้วยแรงส่งเหวี่ยงร่างของเซจูโร่ให้เซถลาไปเบื้องหน้า
เซจูโร่ตั้งหลักได้อย่างยากลำบาก ใบหน้าแดงกาจด้วยความอับอายและโทสะ เหล่าสาวกที่เหลือหมายจะพุ่งเข้ามาช่วยรุมล้อม แต่เซจูโร่ยกมือยกห้ามไว้ด้วยความแค้นเคือง
“เจ้า… มูซาชิ! ชาตินี้หากข้าไม่อาจล้างความอับอายด้วยเลือดของเจ้า สำนักโยชิโอถะจะไม่มีวันตั้งอยู่บนแผ่นดินนี้ได้อีกต่อไป!” เซจูโร่ชี้หน้าคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง ก่อนจะหมุนตัวพากำลังกลับไปพร้อมกับคำท้าทายที่สะท้อนก้องทั่วสะพานแม่น้ำคาโมะ
มูซาชิยืนมองเงาร่างของเหล่านักรบที่ลับตาไปในสายหมอกยามเย็น เขาถอนหายใจยาว รู้ดีว่าสัจธรรมที่ตนแสวงหา บัดนี้ได้ผูกพันเข้ากับเกียรติยศและคราบเลือดแห่งตระกูลใหญ่เสียแล้ว
“ศักดิ์ศรีที่สร้างจากความถือดี ย่อมเป็นชนวนเหตุแห่งเพลิงแค้นที่แผดเผาไร้สิ้นสุด“
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
