วันนี้ เวลา 02:35 • การศึกษา
เรื่องราวของ ของโลก ที่โคจร มาตามกาลเวลาที่มีการเดินทาง ตั้งแต่ สมัยพระพุทธเจ้า องค์ที่หนึ่ง พระทีปังกร ที่พระพุทธเจ้าสมณะโคดม เริ่มต้น เห็นพระท่านเดินมา สง่างามสดใส ก็เลื่อมใส ทอดกายให้ท่าน เหยียบเดินผ่าน โคลน ท่านท่านก็ตรัสยอกว่า เธอใช้เวลา สร้างบุญบารมี ไปอีก สี่อสงไขยชาติ กับแสยกัปป์ ก็จะได้บรรลุสำเร็จเป็นองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า
คราวนี้ ก็มาดูเรื่องราวที่ผ่านมานาน ๆ โลดนี้ ก็ยังหมุนโคจรเป็นปกติ ผ่านสภาพ ดินฟ้าอากาศ ทีเปลื่อนแปลง แม่น้ำ ภูเขา ดินนำลมไฟ ก็เปลี่ยนแปลงมาเรื่อย มีจิตที่มาเกิด เอาแค่สังขารกรรม มีรูปร่างหน้าตา พ่อแม่เป็นมนุษย์ ไดม้าอาศัยกายมนุษย์ ตามอายุขัย ที่ว่า ทารก ก็ตายได้ หนุสาว ก็ตายได้ ไปจนแก่เฒ่าชรา ตายแน่นอน .ทีรูปนั้นให้อาศัย ยาวนานที่เกินร้อย ก็ไปไหนไม่ไหว ฟันฟางหลุดหมด หนังเหี่ยว . อยู่ในสังขารกรรม รอวันหมดลมเข้าออก
เรื่องราวจิตที่มาอาศัย โลกที่มากายมนุษย์ มีสัตว์ต่าง ให้มนุษย์ อาศัยน้ำเลือดน้ำหนองมาเลี้ยงสังขาร จำนวนรูปมนุษย์ในโลกมัน ก็มีเพิ่มมีลด บางที่ ก็อดอยาก เข่นฆ่ากันตาย เหมือนมดรังนั้นรังนี้ ไม่ถูกกัน เกลียดกัน ก็ยกรังฆ่ากันตาย มันกมีรังนั้นรัวนี้ เกิดจึ้นทั่วไป บางที่สภาพฟ้าอากาศ ก็เป็นเหตุปัจจัย ทำให้มดมันตาย รวงรัง ถูกทำลาย มดตายกันเกลื่อนกลาด ก็ยังมีมดเกิดที่นั้นที่นี่ สืบเผ่าพันธุ์รูปมด
คราวนี้ เรื่องราวรูปมนุษย์นั้น ยังไงก็ไม่สูญพันธุ์ เพราะจิตในวัฏฏะ ต้องมาอาศัย พักจิต เลือกทางที่จะไป ทรก หรือ สวรรค์ บางยุคจิตที่มาจากอบายภูมิมาอาศัย บางยุคมาจากเทพยดาอินทร์พรหมมาอาศัย ที่ว่า วัตถุเจริญ คนกมามาก เจริญจิตวิญญาณ .คนก็มีนัอยลงไป นี่ก็มาถึงกิ่งพุทธกาล คนก็จะน้อยลงไป เรื่อยๆ พอไปถึงยุค พระศรีอริยะเมตไตรย ก็ยิ่งน้อยลงไป เดินไปไหน นานๆ จะเจอมนุษย์สักคน ไม่เดินสวนกัน ขวักไขว่เหมือนปัจจุบัน
โฆษณา