โลกนี้มันไม่เที่ยง กายก็ไม่เที่ยง โลกนี้ มีแต่ทุกข์ เราก็ไม่ไปยึด .มันจะแปรปรวนยังงัย เร่าไม่ไปยึด .คราวนี้ เราก็มาดู เวลากายเราทุกข์เจ็บปวด .จิตเราไม่ไปยึด ตัวเจ็บตัวปวด จิตมันก็อยู่เฉย นั้นคือ จิตของผู้ที่มีปัญญา มีขันติเป็นบารมี โลกจะวุ่นวายอย่างไร จิตก็นิ่ง .เฉย
เมื่อมาสนทนา เรื่องราวความเป็นไปของโลก ก็ต้องบอกก่อนว่า ตัวเองไม่ใช่นักบวช นั่งกางเกงทำมาหากิน ใช้อารมณ์โลภโกรธหลงมากมาย เหล้าก็กิน มีพระท่านบอกให้เราเลิกเถิด เห็นคนกินเหล้า ตายไป ตกนรกกันมาก เราก็ไรับคำที่ท่านขอ บอกท่านว่า หากผมรับคำท่าน เราก็เป็นคนโกหกท่าน
คราวนี้ เราก็ได้ยินมาบ่อย ว่าเพราะจิตเรามีกรรม มาแต่จิตดวงเดียว ไปก็ไปแต่จ้ตดวงเดียว จ้ตมา อาศัยกาย ก็ยึดกายเป็นของตน ยึดอารมณ์นึกคิด ที่เกิดในกายนี้ เป็นของตน ยึดมันหมด ในสิ่งที่เกิดขึ้นในกาย ตัณหา ราคะ ตาไปเห็นรูปสวย รูปงาม ดอกไม้งาม ตาไปเห็น .จิตก็วิงออกไปจากตา ไปยึดเอารูปนั้นมา สมมุติว่า เห็น๖้นไม้สวย จิตก็ไปอยู่ที่ต้นไม้นั้น ไปยึดเอาต้ไม้นั้นเข้ามา ปรุงแต่ง มันสวยอย่างนั้นอย่างนี้ ใบดอกกิ่งก้าน มานึกคิด อย่างนั้นอยู่ เพราะมันสวยงาม ก็อยากได้ามาอยู่ใกล้มาเป็นเจ้าของ .
มีนมีเรื่องราวต่างเกิดขึ้น เป็นอารมณ์นึกคิด ที่จิตนั้นใช้กาย เคลื่อนไหว ไม่ได้ นั่งนิ่งเฉย .แต่ใช้กายไปตามอาศัยอารมณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้น อารมณ์นึกคิดต่างๆที่เกิดขึ้น ในกายนี้ แต่ก็ไม่เคย ที่จะหยุดยั้ง มีสติสัมปชัญญะ หยุดยั้งอารมณ์ ที่ไปเอาเรื่องราวนั้นเรื่อง เข้ามาปรุุงแต่งในกาย มองไม่เห็นว่า สิ่งที่อารมณ์นำเรื่องราวต่างมาแรุงแต่งนั้นเป็นกรรม กินอาหาร .บิ่นสัมผัสรสชาติ เอร็ดอร่อย .ก ก็ไม่รู้จักว่า นั่นมันเป็นกรรม มีสีดำ เกิดขึ้น ตกลงไปที่ธาตุทั้งสี่ที่ประกอบกายให้จิตอาศัย
ครารนี้ เราก็รู้ว่า รู้จักตัวเอง ที่ว่า อยู่กับอารมณ์ ก็ไม่รู้จักอารมณ์ เราจะเรียนรู้จักเรื่องราวในกายนี้ เราก็ ขั้นแรกก็นำกายมาฝึกหัด กราบพระ สวดมนต์ สร้างบุญกุศล ให้เกิดขึ้น ให้ได้
หากก้าวแรก ยังไม่เริ่มต้น มันก็ไม่สามรถ จะเรียนรู้ ปล่อยวางอารมณ์ได้ เช่นเค้าว่า ให้มีสติสัมปชัญญะ อยู่ที่ปลายจมูก นิ่งอยู่ที่ปลายจมูก ดูลมเข้าอก สั้นยาว มันมีอะไร ต่างๆเกิดขึ้นมากมาย ที่ว่า ลมเข้าออก ให้มีสติสัมปชัญญะ อยู่ที่ลมเข้าออกตรงนี้ไห้ได้ไม่มีอารมณ์นึกคิด อะไรทั้งนั้น มีแต่แสงสว่าง อยู่ที่ปลายจมูก อารมณ์นึกคิด ความยึดถือต่างๆไม่มี รวบรวมจิตเป็นหนึ่ง อยู่ที่ตรงนี้ หากเราทำไม่ได้ รักษาไม่ได้ จิตก็แปรปรวน วิปริต ไปตามอารมณ์นึกต่างๆมากมายก่ายกอง ตามที่โลกส่งให้
คราวนี้หากเราเป็นผู้ที่ฝึกหัด หมั่นเพียร กราบพระสวดมนต์ สร้างบุญไปทุกวัน เข้าตื่นมา ก็ระลึกนำกายบิดามารดามากรายพระ สวดมนต์ ทำบุญถวาย พระพุทธเจ้า วาวปัจจัยหน้าพระปฏิมากร แล้วก็กระจายบุญกุศลไปทุกวันๆ จิตเราก็จะขยับขยาย โตขึ้นมา จิตเราก็มีกำลัง มากขึ้น มองเห็น โลกนี้ มีแต่กรรม ให้จิคเราหลงไปยึด สิ่งที่ได้ ก็คือ เมื่อเราหลวไปนึด มีแต่ทุกข์มีแต่กรรม จิตเราจากสังจารนี้ไป ก็ไปที่ทุกข์ทรมาน เราก็เมตตาตน สงสารจิตตัวเอง กลัวจะไปสถานที่ทุกข์ เราก็เพียนรสร้างบุญกุศล หนุนนำให่้จิตไปสู่สถานที่สุข
หมั่นเพียรฝึกหัดตนเอง ก็โชคดี ที่มีพระท่น เมตตา ช่วยชี้ ช่วยสอนให้ ว่าเริ่มต้น สมัยต้รพุทธกาล พระอรหันต์ ท่านกายอย่างไร พูดอย่างไร เมื่อจะรวบมือขค้นมาสาธุ จิตของข้าพเจ้าอาศัยอยู่ในเรือนกายของคุณบิดามารดา ข้าพเจ้าขอนำกายบิดามารดามาประพฤติปฏิบัติธรรม เป็นพุทธบูชาธรรทบูชา สังฆบูชา ตามองดูที่มือ บอกตัวเอง กายนิ่ง จิตเฉย พร้อมสำรวจตัวเอง วางมือฃ้ายลงที่หน้าตักมารดา วางมือขวาลวที่หน้าตักบิดา ภาวนาพุทโธ
มีสติอยู่ที่ปลายจมูก ดูดลมเข้าอก ไม่เคลื่อนไหวไปไหน จนกว่า จะครบกำหนดเวลา ไม่มีอาศัยนึกคิดอะไรทั้งนั้น นั้นคือ การที่จะทำให้จิตนั้น มีปัญญาธรรม เกิดขึ้นมา รู้จักกรรม ก็หนีกรรม รู้จักทุกข์ ก็ไม่ไปยึดตัวทุกข์
มีพระท่านเล่าเรื่องราว ของพระราหุล ที่ท่านบรรลุธรรม ตั้งแต่อายุยังน้อย ก็เพราะจิตท่านมีแสงสว่างมาก . เพราะสะสมบุญกุศลมามากมาย ที่ว่า จิตมีปัญญาธรรม . พระท่านก็แนะนำให้เรียนรู้จัก เรื่องราวของวิญญาณหก เช่น ตา เรามองวัตถุ .จิตเราก็ตามไป เห็นวัตถุนั่นมีความสำคัญ ก็ยึดเข้ามา มีอะไรเกิดขึ้นมาบ้าง ในสิ่งที่ตามองไป .มีอารมณ์นึกคิดอะไรบ้าง ีความยึดถืออะไรบ้าง ปล่อยวางมองเฉย จิตพิจารณาอะไรได้บ้าง อารมณ์นึกคิดที่เกิดขึ้น .มันมาจากไหน . ทำไมจิตจึงยึดอารมณ์นึกคิดนั้น ไม่นึกคิดอะไรได้มั้ยในการมอง
การฝึกหัด ทำกายนิ่งๆ จิตเฉยๆ ที่พระท่านสอนให้ ท่านบอกว่า ชาตินี้ ฝึกหัดทำให้ได้ กายนิ่ง จิตเฉยได้ จะหนุนนำให้จิตมีปัญญาธรรม.มีแสงสว่างเกิดขึ้น
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
