ตอนที่ ๑ การที่สามารถดำรงชีวิตให้อยู่รอดมาได้ วันขึ้นปีใหม่ในทางพระพุทธศาสนาของเราไม่ค่อยกล่าวไว้เท่าไรนัก เพราะพระพุทธองค์ทรงถือว่า การที่ เรามีโอกาสลืมตามาดูโลกในทุกๆ เช้าวันใหม่นั้น นับเป็นโอกาสอัน

ตอนที่ ๓ ชีวิตต้องก้าวไปด้วยปัญญาประดิษฐ์ ไม่ใช่อวิชชาประดิษฐ์ มนุษย์เราต้องรู้ต้องเข้าใจ มนุษย์เราทำได้ปฏิบัติได้ ความแห้งแล้งมนุษย์ก็พัฒนาแก้ไขได้ด้วยปัญญาประดิษฐ์ ทะเลมหาสมุทรที่เป็นน้ำเค็มก็ใช้ปัญ

ตอนที่ ๔ การบำรุงรักษาสิ่งใดๆ ในโลก การบำรุงรักษาตนคือใจเป็นเยี่ยม เราต้องมามีความสุขในการประพฤติการปฏิบัติในการทำหน้าที่ เมื่อมีความสงบเราก็ต้องเสียสละ อย่างนี้ถึงจะเป็นศีลเป็นสมาธิเป็นปัญญา เป็นอนัต

ตอนที่ ๕ ใจเราต้องประดิษฐ์ต้องพัฒนา ก้าวไปด้วยสติด้วยสัมปชัญญะ วัตถุก็ต้องประดิษฐ์ต้องพัฒนา ใจของเราก็ต้องประดิษฐ์ต้องพัฒนา ก้าวไปด้วยสติด้วยสัมปชัญญะ ปัญญาสัมมาทิฏฐิเป็นความรู้ความเข้าใจ สติคือการประ

ตอนที่ ๖ ความหลง ความประมาท จะพาให้หลั่งน้ำตา ด้วยความทุกข์ในสงสาร ไม่อาจประมาณได้ เราทุกคนต้องพากันรู้พากันเข้าใจเรื่องทุกข์ เรื่องเหตุเกิดทุกข์ เรื่องข้อปฏิบัติถึงความดับทุกข์ เราต้องรู้ว่าทุกข์มันอ

ตอนที่ ๗ สำรวมสติ พัฒนาสติให้มีกำลัง ให้สติเป็นใหญ่ นำไปสู่ความดับทุกข์ เราเรียนเราศึกษา การเรียนการศึกษานั้นต้องเป็นความรู้จริง เพื่อจะเอาความรู้จริงนั้นมาใช้ มาประพฤติมาปฏิบัติ ความรู้จริงนั้นเราต้อ

ตอนที่ ๘ ธรรมแห่งความดับทุกข์นั้นอย่าพึงเข้าใจว่าอยู่ที่ไหน อยู่ในตัวของเรานี้เอง สติและสัมปชัญญะนั้นจะเป็นหลักการในการหยุดความปรุงแต่ง ด้วยเหตุผลนี้เราถึงเข้าใจในความทุกข์ เหตุเกิดทุกข์ ข้อปฏิบัติถึง

ตอนที่ ๙ คนไม่สนใจธรรม ธรรมก็ไม่เข้าถึงใจคน จึงไม่อาจจะยังประโยชน์ให้สำเร็จได้ มนุษย์เรามีหลักการในการดำเนินชีวิต ต้องมีความรู้ความเข้าใจในการประพฤติในการปฏิบัติ เพื่อให้ความรู้กับการปฏิบัตินั้นจะได้ก

ตอนที่ ๑๐ ให้กงล้อแห่งธรรมคืออริยมรรคมีองค์ ๘ หมุนในใจในภาคปฏิบัติ ให้ขจัดพัดพาโลกธรรม ๘ ออกไป ให้เรารู้ให้เข้าใจในเรื่องความสากล ความเกิดแก่เจ็บตายพลัดพรากเป็นสากล ความสุขความทุกข์ความไม่สุขไม่ทุกข์ม