EP.0 “ลูกสาวคนเก่ง” ตีห้าสิบ เสียงนาฬิกาปลุกดังเป็นรอบที่สี่ เมลืมตาช้าๆ เหมือนโทรศัพท์แบต 1% ที่กำลังจะดับแต่ยังโดนใช้งานต่อ แอร์เก่าในห้องส่งเสียงครืดคราด ดังเหมือนกำลังจะฟ้องกรมแรงงานแทนเจ้าของห้อง

EP.1 “ผ่อนหมดแล้วนะ” ฝนตกตั้งแต่เช้า กรุงเทพในวันฝนตกเหมือนพนักงาน corporate หลังประชุม Q4: เปียก เหนียว และพร้อมลาออกตลอดเวลา

EP.2 “ลูกสาวคนเก่งกลับบ้าน” ข่าวเมลาออก แพร่เร็วกว่าฝุ่น PM2.5 ตอนตีหนึ่งครึ่ง แผนก HR ยังไม่ตอบเมลเมเลย แต่เพื่อนสมัยมัธยมทักมาแล้ว “มึงโอเคไหม” ประเทศไทยไม่มีความลับ มีแค่ “ยังเล่าไม่ถึงอีกกลุ่ม”

EP.3 “คนว่างงานตื่นสาย” เมตื่นสิบเอ็ดโมงสี่สิบสาม เป็นการตื่นสายที่สุดในชีวิตตั้งแต่เข้ามหาลัย เธอนอนมองพัดลมหมุนอยู่พักหนึ่ง แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านเก่าๆ เสียงทีวีชั้นล่างดังแว่วขึ้นมา ชีวิตช้ามาก ช้าจน

EP.4 “ผู้ป่วยนอก” เมไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะต้องมานั่งหน้าห้องจิตเวช ตอนเด็กๆ เธอคิดว่าคนที่มาหาหมอแบบนี้ต้อง “อาการหนัก”

EP.5 “ป้าสมจิตกับโรคซึมเศร้า” สามวันหลังจากเมไปโรงพยาบาล ข่าวลือในหมู่บ้านเริ่ม evolve

EP.6 “ลูกสาวที่ไม่มีเงินเดือน” เช้าวันอาทิตย์ บ้านเมเต็มไปด้วยเสียงจานชาม กลิ่นต้มจืด เสียงแม่บ่นพ่อ และญาติ ซึ่งน่ากลัวกว่า Burnout บางประเภท

EP.7 “ร้านกาแฟหน้าบ้าน” เรื่องเริ่มจากพ่อพูดลอยๆ ตอนกินข้าวเช้า “กาแฟซองแพงขึ้นอีกละ”

EP.8 “หมอเวร” ฝนตกตั้งแต่บ่าย ร้าน “พักก่อน” เงียบผิดปกติ เด็กมัธยมกลับบ้านเร็ว ป้าสมจิตไม่มา แม้แต่หมาหน้าปากซอยยังขี้เกียจจะเห่า เมนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ เปิดสมุดบัญชีร้านไว้ตรงหน้า เปิดไว้เฉยๆ ไม่ไ