"อี๊ครับ วันนี้ไปไหนดี” ประโยคธรรมดาที่เริ่มจากคนตกงานวัย 27 ชวนป้าวัยเกษียณออกไปหาอะไรกินเล่น ไม่มีใครคิดว่า คลิปตีกันเรื่องราคาก๋วยเตี๋ยวบ้าง กาแฟบ้าง จะค่อยๆ เปลี่ยนชีวิตของทั้งคู่ คนหนึ่งเคยใช้ชีวิตเพื่อการทำงาน อีกคนใช้ชีวิตแบบไม่รู้จะไปทางไหน แต่บางที การมีใครสักคนเดินไปด้วยกัน อาจสำคัญกว่าการรู้ปลายทางก็ได้
“ชีวิตดีเทลยาคือเงินเดือนหกหลัก แต่กินข้าวเหมือนนักศึกษาฝึกงาน” “ไม่ลา ไม่ป่วย ไม่บ่นให้ใครฟัง ไม่พังให้ใครเห็น... แต่สุดท้ายร่างกายและหัวใจกลับถูกผ่อนจนหมดแรง” คุณเคยรู้สึกไหม? ว่าเสียงแจ้งเตือน LINE งานในมือถือ ดังทีไรหัวใจกระตุกทุกที ร่างกายเครียดอัตโนมัติเหมือนโดนทวงกรรม ทั้งที่พยายามทำตัวให้ ‘Useful’ มีประโยชน์และประสบความสำเร็จตามมาตรฐานสังคม แต่เปิดตู้เย็นมากลับเจอแค่ไข่สองฟองกับความว่างเปล่า นี่คือเรื่องราวของ ‘เม’ อดีตสาวดีเทลยาผู้แบกโลก แบกความหวัง และแบกค่างวดทุกอย่างของครอบครัวเอาไว้ จนกระทั่งวันหนึ่งที่ความเหนื่อยล้าทะลุขีดจำกัด เธอตัดสินใจกด ‘Send’ อีเมลลาออก... ทิ้งเงินเดือนหกหลักเพื่อกลับบ้านต่างจังหวัด กลับสู่บ้านเกิดที่ไม่มีเสียงประชุม Zoom ไม่มี KPI มีแต่เสียงแม่บ่น เสียงพ่อเปิดวิทยุดัง และเรื่องราวสุดป่วนของ ‘ป้าสมจิต’ ตัวแม่ข่าวสารประจำหมู่บ้าน จากชีวิตที่ต้อง ‘รีบ’ ตลอดเวลา สู่การเริ่มต้นทำร้านกาแฟพับโต๊ะหน้าบ้านที่ชื่อว่า “พักก่อน” ร้านกาแฟที่ต้อนรับผู้คนเหนื่อยล้า รวมถึง ‘หมอคีต’ หมอใช้ทุนปีสองในสภาพเหมือน ‘หมาหลง’ ที่แบกความเหนื่อยล้ามาฟุบหลับที่ร้านทุกวัน “พักก่อน (Take Your Time)” ไม่ใช่นิยายรักหวานซึ้ง แต่เป็นเรื่องราวการเยียวยาจิตใจของคนยุคนี้ที่จะพาคุณไปสำรวจว่า: · ทำไมการ ‘อยู่เฉยๆ’ ถึงทำให้เราสะดุ้งและรู้สึกผิด? · ทำไมคนเก่งถึงร้องไห้ในห้องน้ำ? · และทำไมบางครั้ง... การ ‘วาง’ สิ่งที่แบกไว้ลง แม้จะยังเมื่อยอยู่ แต่ก็เป็นก้าวแรกของการกลับมารักตัวเอง ถ้าคุณเป็นคนหนึ่งที่กำลังเหนื่อยเกินไปมานานแล้ว... ขอเชิญเปิดประตูก้าวเข้ามาในร้าน กดติดตามมินิซีรีย์เรื่องนี้ แล้วปล่อยใจให้ไหลไปตามจังหวะชีวิตที่ช้าลง เพราะบางที... โลกไม่ได้แตกสักหน่อยถ้าเราจะบอกตัวเองว่า "พักก่อน"
นิยาย Slice of Life วัยทำงาน ของ “พีท” เกย์หนุ่มวัย 25 ปี นักไลฟ์ขายของย่านสีลม ที่ใช้ชีวิตวนอยู่ระหว่าง BTS อ่อนนุช และสีลมทุกวัน กลางวัน เขาคือคนในจอ พูดเก่ง ตลก ดูใช้ชีวิตเก่ง จนคนดูหลายหมื่นคิดว่าเขาน่าจะมีชีวิตที่ดีมาก แต่หลังไลฟ์จบ เขาก็ยังเป็นแค่คนวัยทำงานธรรมดา ที่กินแซนด์วิชเซเว่นมื้อดึก เติม Rabbit ไม่ทัน โดนอโศกสูบพลังชีวิต และยังไม่ยอมย้ายออกจากคอนโดห้องเดิม ที่ซื้อไว้ตั้งแต่เงินเดือน 18,000 เรื่องนี้ไม่มีตัวร้าย ไม่มีดราม่าใหญ่ ไม่มีความรักหวือหวา มีแค่ชีวิตกรุงเทพฯ ธรรมดา ๆ ของคนคนหนึ่ง ที่กำลังพยายามโตให้ไหว ท่ามกลางรถไฟฟ้าสายเดิม ร้านเดิม ผู้คนเดิม ๆ และวันที่เหนื่อยพอ ๆ กันทุกวัน ขอบคุณที่ขึ้น BTS ไปด้วยกันครับ 🚝
นิยายฮีลใจปนตลกร้ายของอดีตสาว agency วัย 40 ที่เริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการขายของออนไลน์กับแมวหนึ่งตัว และยังไม่ยอมทิ้งความฝันที่จะไปเห็นแสงเหนือ