Blockdit Logo (Mobile)
Winter Monday
•
เมื่อวาน เวลา 05:03 • นิยาย เรื่องสั้น

EP.2 อี๊ที่ชาวเน็ตอยากรับกลับบ้าน

เช้าวันรุ่งขึ้น
เจินตื่นมาพร้อมเสียงหัวเราะดังลั่นห้องนั่งเล่น
"...อะไรอีก"
เธอเดินออกมาด้วยหน้าสด ผมยังไม่ได้เซต
ก่อนเห็นตาต้านั่งอยู่บนพื้น
ล้อมด้วยมือถือ แท็บเล็ต และโน้ตบุ๊ก
เหมือนกำลังเปิดบริษัทพนันออนไลน์ขนาดย่อม
"อี๊"
เขาเงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้าตื่นเต้น
"เรามีแฟนคลับ"
เจินนิ่งไปสองวินาที
ก่อนถามกลับ
"ใคร"
"เรา"
"ใครเรา"
"เราสองคน"
"..."
ตาต้ายื่นมือถือให้ดู
คลิปเมื่อคืนทะลุห้าแสนวิวแล้ว
คอมเมนต์ยังไหลไม่หยุด
— “อี๊ตลกธรรมชาติมาก”
— “ชอบเวลาบ่นค่าของแพง”
— “ดูแล้วอบอุ่นอะ”
— “เหมือนดูญาติเที่ยวกันจริงๆ”
— “ขออีกค่ะ ดูเพลินมาก”
เจินอ่านเงียบๆ
ก่อนพูดขึ้น
"คนไทยชอบฟังคนบ่นเหรอ"
"ถ้าบ่นแล้วตลก ชอบ"
"อ๋อ"
เธอพยักหน้าเหมือนเพิ่งเข้าใจตลาด
"เหมือนประชุมงบประมาณ"
"...อะไรนะ"
"ทุกคนชอบดูคนจะร้องไห้"
ตาต้าหัวเราะจนไหล่สั่น
ก่อนลุกไปเปิดตู้เย็น
"อี๊กินอะไร"
"กาแฟ"
"เช้าๆ กินแต่กาแฟไม่ดีนะ"
เจินหันมาทันที
"แกตกงานสามวัน เริ่มสอนคนแล้วเหรอ"
"..."
"เก่ง"
---
สิบนาทีต่อมา
ทั้งคู่กำลังกินปาท่องโก๋อยู่ที่โต๊ะกินข้าว
ตาต้ายังไถคอมเมนต์ไม่หยุด
"อี๊"
"หือ"
"คนดูถามว่าอี๊ดุจริงไหม"
เจินจิบกาแฟ
"แล้วแกตอบว่าไง"
"ตอบว่าถ้าเรียกประชุมหลังห้าโมง อี๊กัดคอ"
"...ตอบดี"
ตาต้าหัวเราะ
ก่อนอ่านอีกคอมเมนต์
"คนนี้บอก"
เขากลั้นขำ
"'อี๊เหมือนคนที่ด่าพนักงานบัญชีแล้วซื้อชาไข่มุกให้ทีหลัง'"
เจินพยักหน้าช้าๆ
"ถูก"
"..."
"งานคืองาน"
"แล้วชาไข่มุก"
"กำลังใจ"
ตาต้าหลุดขำอีก
"อี๊"
"ว่า"
"ทำไมอี๊พูดอะไรก็ตลก"
เจินขมวดคิ้วทันที
"อี๊พูดเรื่องจริง"
"นั่นแหละ"
---
บ่ายวันนั้น
ทั้งคู่ไปเยาวราชตามสัญญา
อากาศร้อนจนตาต้ารู้สึกว่าปอดตัวเองกำลังจะละลาย
แต่เจินเดินเร็วมาก
เร็วเกินวัยห้าสิบเจ็ดไปเยอะ
"อี๊ เดินช้าหน่อย!"
"ช้าทำไม"
"ร้อน!"
"ก็เดินให้ถึงร้านเร็วๆ สิ"
"..."
ตาต้าหอบอยู่ข้างหลัง
ก่อนยกมือถือขึ้นถ่าย
"ทุกคนครับ ตอนนี้ผมกำลังโดนอดีตผู้บริหารฝ่ายบัญชีลากผ่านเยาวราชด้วยความเร็วระดับ audit season"
เจินหันมามองทันที
"อย่าเวอร์"
"อี๊วิ่งอยู่"
"นี่เรียกเดินปกติ"
"มนุษย์ทั่วไปเขาไม่เดินแปดกิโลเมตรต่อชั่วโมง"
คนแถวนั้นเริ่มหันมามองขำๆ
ตาต้าหัวเราะ
ส่วนเจินเริ่มบ่นเรื่องอากาศต่อ
"ประเทศไทยเหมือนเปิดเตาอบทิ้งไว้"
"อี๊ก็พูดทุกวัน"
"ก็ร้อนทุกวัน"
"...เถียงไม่ออก"
---
เดินต่อได้อีกนิด
ตาต้าหยุดซื้อชาน้ำผึ้งมะนาวร้านดัง
เจินมองป้ายราคาแล้วชะงัก
"หกสิบห้า?"
"ร้านดัง"
"ดื่มแล้วบินได้เหรอ"
ตาต้าหัวเราะทันที
"อี๊"
"อะไร"
"เบาเสียง"
"ทำไม"
"คนขายมองแล้ว"
เจินหันไปยิ้มให้ร้านทันที
"ขอโทษนะคะ แต่แพงจริง"
ตาต้าหัวเราะจนกล้องสั่น
และคลิปช่วงนั้น
ต่อมาจะกลายเป็นคลิปที่คนแชร์กันทั้งคืน
---
พอถึงร้านบัวลอย
เจินทำหน้าเหมือนคนถึงเส้นชัยชีวิต
"นั่ง"
เธอพูดจริงจัง
"อี๊จะเป็นลม"
ตาต้าตั้งกล้องทันที
"ทุกคนครับ วันนี้เราพาอี๊มาชิมบัวลอยร้านดัง"
เจินหันมามอง
"ดังเรื่องอะไร"
"อร่อย"
"งั้นดี"
เธอนั่งลง
ก่อนเปิดเมนู
แล้วเงียบไปพักหนึ่ง
"..."
"เป็นไร"
"บัวลอยถ้วยละหกสิบ"
"ครับ"
"สมัยอี๊เรียนมหาลัย กินได้สามวัน"
"..."
"รวมค่ารถเมล์"
ตาต้าหัวเราะจนพนักงานหลุดขำตาม
พอบัวลอยมาเสิร์ฟ
เจินตักกินคำแรก
เงียบไปสองวินาที
ก่อนพยักหน้าช้าๆ
"โอเค"
ตาต้าทำหน้าตื่นเต้น
"โอ้ ชมแล้ว"
"แต่"
"มาแล้ว"
"เครื่องน้อย"
"..."
"เหมือนกลัวลูกค้ารวย"
ตาต้าฟุบโต๊ะหัวเราะทันที
---
ระหว่างเดินเล่นต่อในตลาดเก่า
ตาต้าถ่ายคลิปไปเรื่อย
ส่วนเจินก็บ่นไปเรื่อย
แต่ยิ่งบ่น
คนรอบตัวกลับยิ่งยิ้ม
"อี๊ ยิ้มหน่อย"
"อี๊ยิ้มอยู่"
"อันนั้นหน้าเหมือนกำลังจะไล่ supplier ออก"
---
"กินน้ำด้วย"
"เพิ่งกิน"
"อีก"
"ทำไม"
"หน้าเริ่มเหี่ยว"
"..."
"อายุยี่สิบเจ็ดเองนะ"
"แสงแดดประเทศไทยไม่เกรงใจใคร"
---
"เข้าคิวสิ"
"ไม่มีคิวอี๊"
"งั้นตั้งคิว"
---
ตอนเย็น
คลิปถูกโพสต์อีกครั้ง
และยอดวิวขึ้นเร็วกว่ารอบแรกเสียอีก
---
คืนนั้น
ตาต้านั่งอ่านคอมเมนต์จนยิ้มไม่หุบ
"อี๊"
"หือ"
"คนดูบอกอยากรับอี๊กลับบ้าน"
เจินเงยหน้าจากสมุดบัญชีทันที
"ใคร"
"แฟนคลับ"
"เค้ามีข้าวให้กินไหม"
"..."
"ถ้ามีก็ค่อยคุย"
ตาต้าหัวเราะลั่น
---
ก่อนนอน
ตาต้านั่งมองเจินที่กำลังจดรายรับรายจ่ายจากวันนี้ลงสมุด
ค่ารถ
ค่ากาแฟ
ค่าบัวลอย
ละเอียดเหมือนทำงบบริษัท
"อี๊"
"ว่า"
"สนุกไหม"
เจินหยุดเขียนไปพักหนึ่ง
ก่อนตอบเบาๆ
"...สนุก"
ตาต้ายิ้ม
ส่วนเจินก้มกลับไปเขียนต่อ
แต่ครั้งนี้
มุมปากเธอยกขึ้นนิดหนึ่ง
เหมือนคนที่เริ่มรู้แล้วว่า
ชีวิตหลังเกษียณ
อาจไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่คิดก็ได้
---
ก่อนแยกย้ายเข้านอน
ตาต้าหันไปถามอีกครั้ง
"อี๊"
"หือ"
"พรุ่งนี้ไปไหนดี"
เจินคิดอยู่พักหนึ่ง
ก่อนตอบ
"ตลาดน้อย"
"โอเค"
"อี๊อยากกินกาแฟ"
"อี๊กินทุกวัน"
"ก็ยังไม่ตาย"
"...เถียงไม่ได้อีกแล้ว"
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้งในคอนโดที่เคยเงียบเกินไป
และครั้งนี้
เจินไม่รู้สึกอึดอัดกับมันเลย

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

โฆษณา