Blockdit Logo (Mobile)
Winter Monday
•
เมื่อวาน เวลา 04:47 • นิยาย เรื่องสั้น

EP.1 อี๊ครับ วันนี้ไปไหนดี

เสียงกดรหัสหน้าประตูดังขึ้นตอนสามทุ่มสี่สิบเจ็ด
เจินที่กำลังนั่งดูสารคดีเรื่องปลาหมึกอยู่บนโซฟาหันไปมองทันที
"...ใคร"
เธอพึมพำ ก่อนนึกขึ้นได้
"อ๋อ ไอ้เด็กตกงาน"
ประตูเปิดออก
ตาต้ายืนอยู่หน้าห้องพร้อมสัมภาระมหาศาล
กระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ
เป้หนึ่งใบ
ถุงผ้าสองถุง
ต้นไม้กระถางเล็กอีกหนึ่ง
เจินมองนิ่งๆ
"...แกจะย้ายประเทศเหรอ"
"ของจำเป็นทั้งนั้น"
"คนเราจำเป็นต้องมีรองเท้าห้าคู่ด้วยเหรอ"
ตาต้ามองกลับทันที
"อี๊ก็มีแก้วเก็บความเย็นเจ็ดใบ"
"..."
"ทั้งที่อยู่คนเดียว"
"...เข้ามาเลย รำคาญ"
ตาต้าหลุดหัวเราะทันที
ก่อนลากกระเป๋าเข้าห้อง
---
คอนโดของเจินสะอาดจนตาต้ารู้สึกเกรงใจ
ทุกอย่างเป็นระเบียบหมด
รีโมตวางขนานโต๊ะ
รองเท้าเรียงตรง
แม้แต่ต้นไม้ยังดูเหมือนมี KPI
ตาต้ามองรอบห้อง
"อี๊"
"หือ"
"นี่บ้านหรือห้องตัวอย่าง"
"นี่เรียกมีวินัย"
"น่ากลัว"
---
เจินเดินไปเปิดตู้เย็น
"หิวไหม"
"นิดหน่อย"
"มีเกี๊ยวน้ำ"
"โอเคเลย"
"แต่หมดอายุพรุ่งนี้"
"..."
"เลือกเอา"
"...กินครับ"
---
สิบนาทีต่อมา
ตาต้านั่งซดเกี๊ยวน้ำอยู่ที่โต๊ะกินข้าว
ส่วนเจินนั่งมองเขาเงียบๆ
"อะไร"
"แกผอมลง"
"อกหัก"
"อ๋อ"
"อี๊ไม่ปลอบหน่อยเหรอ"
เจินคิดอยู่พักหนึ่ง
ก่อนตอบ
"ดีแล้ว"
"โห"
"จะได้มีเวลาหาตัวเอง"
ตาต้าถอนหายใจ
"ทุกคนชอบพูดแบบนี้"
"แล้วแกหาเจอไหม"
"..."
"..."
"ยังครับ"
เจินพยักหน้า
ก่อนลุกไปหยิบน้ำ
"ไม่เป็นไร"
เธอพูดเรียบๆ
"อี๊ก็ยังหาไม่เจอเลย"
---
ตาต้าชะงัก
มองหน้าอี๊เงียบๆ
เป็นครั้งแรกที่เขานึกได้ว่า
คนตรงหน้าเพิ่งเกษียณเมื่อวาน
---
"เหงาไหม"
เขาถามเบาๆ
เจินเปิดตู้เย็นค้างไว้พักหนึ่ง
ก่อนตอบ
"มาก"
ตาต้าหลุดขำทันที
"ตอบตรงจัง"
"แก่แล้ว ขี้เกียจฟอร์ม"
---
เช้าวันต่อมา
เจินตื่นหกโมงตรงตามนาฬิกาชีวิต
ทั้งที่ไม่มีงานให้ไปแล้ว
เธออาบน้ำ แต่งตัวเรียบร้อย
เสื้อเชิ้ตสีขาว
กางเกงสแลคสีดำ
ก่อนยืนมองตัวเองหน้ากระจกเงียบๆ
แล้วค่อยๆ ถอดนาฬิกาออก
เพราะไม่มีประชุมเก้าโมงอีกแล้ว
---
พอเดินออกมาจากห้อง
ก็เจอตาต้านอนแผ่อยู่บนโซฟา
ผ้าห่มตกพื้น
มือถือเปิด TikTok ค้างไว้
เจินเอาเท้าเขี่ยขา
"ต้า"
"...อื้อ"
"จะนอนกินชาติเลยหรือไง"
ตาต้าลืมตาครึ่งเดียว
"เพิ่งเจ็ดโมงเอง"
"เพิ่งอะไร"
"มนุษย์คอนเทนต์ไม่ตื่นเวลานี้"
เจินกอดอก
"แล้วมนุษย์คอนเทนต์มีงานทำไหม"
"..."
"..."
"อี๊อะ"
---
สิบเอ็ดโมงกว่า
ทั้งคู่ลงมากินข้าวร้านใต้คอนโด
ตาต้าไถมือถือเงียบๆ
ส่วนเจินนั่งมองคนเดินไปทำงาน
ก่อนถอนหายใจเบาๆ
ตาต้าเงยหน้าขึ้น
"เป็นไร"
"ไม่ชิน"
"อะไร"
"ปกติเวลานี้อี๊กำลังประชุม"
ตาต้าพยักหน้าเข้าใจ
ก่อนถามขึ้น
"งั้นวันนี้ไปเดินเล่นกันไหม"
"วันธรรมดาเนี่ยนะ"
"ก็เราไม่มีงานทั้งคู่"
"...ฟังแล้วเจ็บแปลกๆ"
---
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ทั้งคู่มายืนอยู่หน้าร้านก๋วยเตี๋ยวเป็ดเก่าแก่ในบางรัก
คนแน่นร้าน
พัดลมหมุนเอื่อยๆ
ตาต้าหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายเล่น
"ทุกคนครับ วันนี้ผมพาอดีตผู้บริหารฝ่ายบัญชีมาเที่ยวบางรัก"
เจินหันมาทันที
"พูดเหมือนพาหมีแพนด้าออกนอกกรง"
"อี๊ ลองพูดกับกล้องหน่อย"
"ไม่"
"ครั้งเดียว"
"ไม่"
"ยอดวิวอาจถึงล้านนะ"
เจินชะงักนิดหนึ่ง
"...ได้เงินไหม"
"...ยัง"
"งั้นไม่พูด"
---
ตาต้าหัวเราะจนกล้องสั่น
ก่อนนั่งลงกิน
เจินคีบเส้นขึ้นมา
ชิมคำแรก
แล้วพยักหน้าช้าๆ
"อร่อย"
"โอ้ ชมแล้ว"
"แต่แพง"
"..."
"เมื่อก่อนชามละสามสิบห้า"
ตาต้าหันกล้องเข้าหาเธอทันที
"ทุกคนครับ นี่คือสิ่งที่จะได้ยินวันละสิบรอบ"
"อะไร"
"เมื่อก่อนถูกกว่า"
"ก็มันจริง"
---
ตาต้าหัวเราะ
ก่อนถามต่อ
"อี๊ แล้วถ้ากลับไปยุคนั้นได้ อี๊จะกลับไหม"
เจินคิดอยู่พักหนึ่ง
ก่อนตอบ
"ไม่"
"อ้าว"
"เหนื่อย"
"..."
"แก่ตอนนี้สบายกว่าเยอะ"
ตาต้ายิ้มบางๆ
"แต่อี๊ก็ยังทำงานถึงห้าสิบเจ็ด"
"ก็กลัวเหงา"
เธอตอบตรงๆ
จนตาต้าชะงัก
---
เงียบกันไปพักหนึ่ง
ก่อนเจินจะชี้ตะเกียบมาทางเขา
"แล้วแกอะ"
"อะไร"
"กลัวอะไร"
ตาต้าหัวเราะแห้งๆ
"กลัวต้องทำอะไรเดิมๆ ไปทั้งชีวิต"
เจินพยักหน้า
"อืม"
"อืมอะไร"
"งั้นเราสองคนก็สุดโต่งกันดี"
---
ตาต้าหลุดขำ
ก่อนหยิบมือถือขึ้นมาใหม่
"อี๊ ขอถ่ายอีกช็อต"
"อะไรอีก"
"พูดอะไรก็ได้"
เจินมองกล้องนิ่งๆ
ก่อนพูดด้วยสีหน้าจริงจังมาก
"ถ่ายติดหน้าอี๊ อี๊คิดค่าตัวนะ"
---
คลิปนั้นถูกโพสต์ตอนห้าโมงเย็น
และตอนหนึ่งทุ่ม
ยอดวิวทะลุสองแสน
---
"อี๊!!!"
ตาต้าร้องลั่นห้อง
เจินสะดุ้งจนเกือบทำน้ำหก
"อะไรอีก!"
"ไวรัล!"
"ใครเป็น"
"...คลิปเรา"
ตาต้ายื่นมือถือให้ดู
คอมเมนต์ไหลเร็วมาก
— “อี๊ตลกธรรมชาติมาก”
— “ชอบความบ่นค่าของแพง”
— “ดูแล้วคิดถึงแม่เลย”
— “อี๊หน้าดุแต่เอ็นดูหลานมาก”
— “ขออีกค่ะ ดูเพลินมาก”
เจินเลื่อนอ่านเงียบๆ
ก่อนถามขึ้น
"คนพวกนี้ว่างกันเหรอ"
"อี๊!"
"หือ"
"นี่คำชม"
"อ๋อ"
เธอคืนมือถือ
ก่อนเปิดตู้เย็น
"ถ้าดังแล้วช่วยให้ผักถูกลงก็บอกอี๊ด้วย"
"..."
"มะนาวลูกละห้าบาทบ้าไปแล้ว"
ตาต้าหัวเราะจนตัวงอ
และเป็นครั้งแรกในหลายวัน
ที่เขาหัวเราะโดยไม่รู้สึกหนักอยู่ในอก
---
ก่อนนอน
ตาต้านอนอ่านคอมเมนต์อยู่บนโซฟา
ก่อนหันไปถาม
"อี๊"
"หือ"
"พรุ่งนี้ไปไหนดี"
เจินเงียบคิดอยู่พักหนึ่ง
ก่อนตอบ
"เยาวราช"
"โอเค"
"อี๊จะกินบัวลอย"
"ได้เลย"
"แล้วแกห้ามถ่ายตอนอี๊หน้ามัน"
ตาต้าหัวเราะทันที
"นั่นแหละคนชอบ"
"รำคาญ"
แต่สุดท้าย
เจินก็แอบยิ้มตอนเดินกลับห้อง
โดยไม่รู้ตัวเหมือนกัน
ว่าตัวเองเริ่มรอวันพรุ่งนี้แล้ว

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

โฆษณา