Blockdit Logo (Mobile)
Winter Monday
•
เมื่อวาน เวลา 06:21 • นิยาย เรื่องสั้น

EP.3 ตลาดน้อยและมนุษย์ที่เริ่มมีงานทำ

เช้าวันเสาร์
เจินตื่นมาเจอตาต้านั่งอยู่หน้าโน้ตบุ๊กตั้งแต่เก้าโมง
ซึ่งผิดปกติมาก
ปกติเด็กคนนี้จะฟื้นคืนชีพหลังสิบเอ็ดโมงเท่านั้น
เจินยืนมองอยู่พักหนึ่ง
ก่อนถาม
"โดนผีเข้าเหรอ"
ตาต้าเงยหน้าขึ้นทันที
"อี๊"
"หือ"
"เรามีเมลติดต่องาน"
เจินชะงักนิดหนึ่ง
"...งานจริง?"
"ครับ"
"ไม่ใช่ชวนกดลิงก์?"
"..."
---
ตาต้าหัวเราะ
ก่อนหันจอให้ดู
ร้านกาแฟในตลาดน้อยส่งข้อความมา
"สนใจมาถ่ายคอนเทนต์ไหมครับ ชอบเคมีอี๊กับหลานมากเลย"
ตาต้าอ่านจบ
ก่อนเงยหน้ามองอี๊ด้วยสายตาตื่นเต้น
"อี๊"
"ว่า"
"เค้าจะจ่ายเงินจริง"
เจินยื่นมือทันที
"ขอดู"
---
ห้านาทีต่อมา
อดีตผู้บริหารฝ่ายบัญชีกำลังนั่งวิเคราะห์เรตราคาคอนเทนต์จริงจังเหมือนดีล merger ระดับภูมิภาค
"ไม่พอ"
"หา"
"ค่าเดินทางก็หมดแล้ว"
"แต่นี่งานแรกเรา"
"แล้วยังไง"
เจินเงยหน้าขึ้น
"เค้าติดต่อมาเพราะอยากได้เรา"
"...ครับ"
"แปลว่าเรามี value"
ตาต้านิ่งไปนิดหนึ่ง
เหมือนคนไม่ค่อยชินกับคำนี้
เจินยังอ่านต่อ
ก่อนพูดเรียบๆ
"ต่อรองราคา"
"เดี๋ยวนะอี๊"
"อะไร"
"นี่เราเพิ่งไวรัลสองคลิป"
"แล้วยังไง"
"เค้าจะหนีไหม"
เจินยักไหล่
"ถ้าหนีแปลว่า budget ไม่มี"
"..."
"บริษัทที่ดีต้องคุยเรื่องเงินได้"
---
สิบนาทีต่อมา
ตาต้านั่งเกร็งอยู่หน้าแชต
ส่วนเจินยืนกอดอกข้างหลังเหมือนหัวหน้าแผนกกำลังดูเด็กฝึกงานตอบลูกค้า
"พิมพ์"
"ครับ"
"'ขอบคุณที่สนใจครับ—'"
"ครับ"
"'แต่เราขอเสนอเรต—'"
"อี๊"
"อะไร"
"มือผมสั่น"
"ทำไม"
"ไม่เคยต่อรองราคางาน"
เจินมองหลานเงียบๆ
ก่อนพูดขึ้นเบาๆ
"คนที่ทำงานเก่ง"
"ครับ"
"ไม่ควรรู้สึกผิดเวลาจะได้เงิน"
---
ตาต้าชะงัก
แล้วค่อยๆ พิมพ์ต่อจนจบ
กดส่ง
ทั้งคู่เงียบ
"..."
"..."
สามสิบวินาทีผ่านไป
ข้อความตอบกลับเด้งขึ้น
ได้เลยครับ 😊
ตาต้าหันมามองอี๊ทันที
"อี๊"
"หือ"
"เค้าตอบตกลง"
เจินพยักหน้าเรียบๆ
"ก็เห็นไหม"
"อี๊เก่งอะ"
"แน่นอน"
"..."
"อี๊เคยต่อรองงบหลายร้อยล้าน"
---
ตาต้าหัวเราะลั่น
---
บ่ายวันนั้น
ทั้งคู่มาถึงตลาดน้อย
แดดแรงเหมือนกรุงเทพกำลังแก้แค้นมนุษยชาติ
ตาต้ายกกล้องขึ้น
"ทุกคนครับ วันนี้เราอยู่กันที่ตลาดน้อย"
เจินยืนพัดตัวเองอยู่ข้างๆ
ก่อนพูดแทรกทันที
"ร้อน"
"..."
"ร้อนมาก"
---
ตาต้าหลุดขำ
"อี๊ ขอเปิดรายการก่อน"
"เปิดไปสิ"
"อี๊พูดแทรก"
"ก็ร้อนจริง"
---
คลิปเริ่มต้นด้วยตาต้าแนะนำย่าน
ส่วนเจินเดินดูร้านนู้นร้านนี้ไปเรื่อย
จนสะดุดหน้าร้านกาแฟเล็กๆ ร้านหนึ่ง
"ร้านนี้สวย"
เธอพูดขึ้น
ตาต้าหันกล้องตามทันที
"โอ้ วันนี้ชมก่อนบ่น"
เจินมองเมนู
"..."
"มาแล้ว"
"กาแฟอะไรแก้วนึงร้อยสี่สิบ"
---
ตาต้าหัวเราะจนพนักงานในร้านเริ่มขำตาม
เจินหันไปมองเมล็ดกาแฟบนชั้น
ก่อนถามจริงจัง
"ปลูกบนดาวอังคารเหรอ"
---
พนักงานหลุดหัวเราะทันที
ตาต้าฟุบโต๊ะ
"อี๊ เบา"
"อี๊ถามเฉยๆ"
---
สุดท้ายทั้งคู่ก็นั่งลงในร้าน
ตาต้าตั้งกล้องถ่ายต่อ
"ทุกคนครับ วันนี้อี๊จะลองกาแฟ specialty"
เจินยกแก้วขึ้นดม
ทำหน้านิ่งมาก
ก่อนจิบหนึ่งคำ
เงียบไปสองวินาที
"เป็นไง"
เจินพยักหน้า
"อร่อย"
ตาต้าทำหน้าตื่นเต้นทันที
"โอ้ ชมอีกแล้ว"
"แต่"
"..."
"ปริมาณเหมือนกลัวลูกค้านอนไม่หลับ"
---
ตาต้าหัวเราะจนกล้องสั่น
พนักงานในร้านเริ่มหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายสองคนนี้บ้างแล้ว
---
หลังถ่ายงานเสร็จ
ทั้งคู่เดินเล่นต่อแถวโกดังเก่า
ตาต้าถ่ายรูปเล่นไปเรื่อย
ส่วนเจินยืนมองแม่น้ำเงียบๆ
ลมจากเจ้าพระยาพัดเอื่อยๆ
ตาต้าหันไปมองอี๊
แล้วชะงักนิดหนึ่ง
เพราะตั้งแต่มาอยู่ด้วยกัน
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นอี๊ดู...สบายจริงๆ
ไม่ใช่สบายแบบคนหยุดพักชั่วคราว
แต่เหมือนคนที่เริ่มวางของหนักลงจากบ่าได้บ้างแล้ว
---
"อี๊"
"หือ"
"ตอนทำงาน อี๊เคยมาเดินเล่นแบบนี้ไหม"
เจินคิดอยู่พักหนึ่ง
ก่อนตอบ
"ไม่"
"ทำไม"
"ไม่มีเวลา"
"..."
"แล้วก็รู้สึกผิด"
"หา?"
"ถ้านั่งเฉยๆ"
เธอยิ้มบางๆ
"จะรู้สึกเหมือนตัวเองขี้เกียจ"
---
ตาต้าเงียบไป
ก่อนพูดขึ้นเบาๆ
"เหนื่อยไหม"
เจินหัวเราะนิดหนึ่ง
"มาก"
"แล้วทำไมทำต่อ"
เธอมองแม่น้ำตรงหน้า
ก่อนตอบเรียบๆ
"เพราะไม่รู้จะเป็นใครถ้าไม่ได้ทำงาน"
---
ลมพัดผ่านอีกครั้ง
ตาต้าไม่ได้พูดอะไรต่อ
แต่เขาเข้าใจประโยคนั้นดีเกินไป
เพราะจริงๆ แล้ว
เขาเองก็ยังไม่รู้เหมือนกัน
ว่าถ้าไม่มีงาน
ไม่มี relationship
ไม่มีอะไรให้ prove ตัวเอง
เขาจะเหลืออะไรบ้าง
---
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นจากมือถือ
ตาต้าหยิบขึ้นมาดู
ก่อนตาโตทันที
"อี๊"
"อะไร"
"คลิปขึ้นฟีดอีกแล้ว"
เจินถอนหายใจเบาๆ
"คนไทยว่างจริง"
---
ตาต้าหัวเราะ
ก่อนยื่นมือถือให้ดู
คลิปตอนอี๊ถามว่า
"ปลูกบนดาวอังคารเหรอ"
กำลังถูกแชร์เต็มโซเชียล
คอมเมนต์ไหลเร็วมาก
— “อี๊คือคนไทยแท้”
— “พูดแทนใจมนุษย์เงินเดือนมาก”
— “เอ็นดูอะ บ่นทุกอย่างแต่ยังซื้อ”
— “หลานก็รับมุกเก่งมาก”
— “ช่องนี้เหมือน comfort zone”
ตาต้าอ่านแล้วยิ้ม
ก่อนหันไปมองอี๊อีกครั้ง
เจินยังยืนมองแม่น้ำอยู่เงียบๆ
ลมพัดผมสั้นของเธอเบาๆ
และเป็นครั้งแรก
ที่ตาต้ารู้สึกว่า
บางที
คนที่ดูแข็งแรงที่สุด
อาจแค่เหนื่อยมานานเกินไปก็ได้
---
คืนนั้นก่อนนอน
ตาต้านั่งตัดคลิปอยู่ที่โต๊ะกินข้าว
ส่วนเจินเดินออกมาดื่มน้ำ
เธอชะงักเมื่อเห็นเขานั่งทำงานเงียบๆ
"ยังไม่นอนอีก"
"ตัดคลิปอยู่"
"กี่โมงแล้ว"
"เกือบตีหนึ่ง"
เจินขมวดคิ้วทันที
"อาชีพแกนี่นอนตอนไหน"
ตาต้าหัวเราะ
"มนุษย์คอนเทนต์ครับ"
เจินยืนมองอยู่พักหนึ่ง
ก่อนเดินไปหยิบผ้าบางๆ มาวางบนไหล่เขา
"เปิดแอร์เย็นก็ห่มผ้าบ้าง"
"..."
"แก่แล้วจะปวดหลัง"
ตาต้ายิ้ม
"อี๊"
"หือ"
"อี๊เหมือนม๊าเลย"
เจินนิ่งไปนิดหนึ่ง
ก่อนตอบเบาๆ
"ก็ดีแล้ว"
แล้วเดินกลับห้องไป
ทิ้งให้ตาต้านั่งยิ้มอยู่คนเดียวหน้าจอคอม
พร้อมเสียงพิมพ์คีย์บอร์ดเบาๆ
ในคอนโดที่ไม่เงียบอีกต่อไปแล้ว

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

โฆษณา