EP.9 อี๊ครับ เรามีพนักงานแล้ว
วันจันทร์
บ่ายสองโมง
ห้องนั่งเล่นคอนโดสาทรตอนนี้ดูเหมือน coworking space ขนาดย่อม
มีสายชาร์จพันกันอยู่บนโต๊ะ
กล้องสองตัว
ไมค์
โน้ตบุ๊กสามเครื่อง
แก้วกาแฟที่ไม่มีใครเก็บ
และเด็กผู้ชายผมทองคนนึงกำลังนั่งตัดคลิปอยู่บนพื้น
เจินยืนมองภาพตรงหน้าเงียบๆ
ก่อนพูดขึ้นช้าๆ
"...นี่บ้านอี๊หรือร้านเกม"
ตาต้าหัวเราะทันที
"อี๊ นี่น้องพีท"
เด็กผมทองเงยหน้าขึ้นไหว้ทันที
"สวัสดีครับ"
เจินพยักหน้า
"คนใหม่?"
"ฟรีแลนซ์ editor ครับ"
พีทยิ้มแห้งๆ
"พี่ต้าบอกว่ามาทำงานสบายๆ"
เจินมองสภาพห้อง
ก่อนตอบเรียบๆ
"มันโกหก"
ตาต้าหลุดขำลั่น
---
ผ่านมาปีกว่าแล้ว
ช่อง “ป้าครับ วันนี้ไปไหนดี” โตขึ้นเรื่อยๆ แบบช้าๆ แต่มั่นคง
ไม่ได้ดังระเบิดข้ามคืน
แต่คนดูเริ่มผูกพัน
เริ่มมีคนเปิดคลิปพวกเขาตอนกินข้าว
ตอนรถติด
ตอนกลับบ้านเหนื่อยๆ
และสิ่งที่แปลกที่สุดคือ
คนดูจำนวนมากไม่ได้ดูเพราะร้านอาหาร
แต่ดูเพราะ “อยากฟังอี๊บ่น”
"กาแฟอะไรหวานขนาดนี้"
เจินยกแก้วขึ้นดู
"นี่กาแฟหรือเบาหวาน"
พีทหลุดขำทันที
ตาต้าหันกล้องไปหาอี๊แบบอัตโนมัติ
"ทุกคนครับ"
"อะไรอีก"
"quote ใหม่มาแล้ว"
เจินถอนหายใจ
"ชีวิตอี๊กลายเป็นสติกเกอร์ LINE ไปแล้ว"
ทั้งห้องหัวเราะพร้อมกัน
---
ตอนเย็น
ทีมเล็กๆ นัดประชุมงานกันจริงจังครั้งแรก
บนโต๊ะมีข้าวกล่องกับชาไทยเต็มไปหมด
พีทเปิด iPad เตรียมจดงาน
ส่วนตาต้ากำลังพรีเซนต์อย่างตั้งใจ
"ตอนนี้เรามีลูกค้ารายเดือนสี่ร้าน"
เจินพยักหน้าเบาๆ
"แล้ว cash flow ล่ะ"
พีทชะงักทันที
ก่อนหันไปกระซิบตาต้า
"พี่เจินเหมือน CFO บริษัทจริงๆ เลย"
เจินเงยหน้าทันที
"เหมือนอะไรนะ"
"..."
"...ก็เป็นค่ะ"
ตาต้าหัวเราะจนจะตกเก้าอี้
---
หลังประชุมเสร็จ
พีทกับอีกคนกลับไปแล้ว
ห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง
เหลือแค่ตาต้ากับเจินนั่งกินแตงโมอยู่หน้า Netflix ที่ไม่มีใครเปิดดูจริงจัง
ตาต้ามองรายชื่อทีมในโน้ตตัวเองเงียบๆ
ก่อนพูดขึ้น
"อี๊"
"หือ"
"ผมเพิ่งรู้ว่าการมีทีมเครียดกว่าทำคนเดียวเยอะเลย"
เจินพยักหน้า
"แน่นอน"
"ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมคนเป็นหัวหน้าชอบเครียด"
"เพราะมันไม่ใช่แค่ชีวิตเราแล้ว"
ตาต้านิ่งไป
เจินพูดต่อ
"เมื่อก่อนเวลาอี๊ทำงาน"
เธอกินแตงโมไปด้วย
"อี๊ไม่ได้กลัวบริษัทเจ๊งหรอก"
"..."
"อี๊กลัวคนในทีมเดือดร้อนมากกว่า"
ห้องเงียบลงเบาๆ
ตาต้ามองอี๊อยู่พักหนึ่ง
ก่อนยิ้มออกมา
"อี๊"
"หือ"
"ผมว่าอี๊เหมาะกับการมีบริษัทจริงๆ"
เจินส่ายหน้า
"อี๊แก่แล้ว"
"แล้วไง"
"..."
"ตอนนี้อี๊ยังเดินตลาดเร็วกว่าผมอีก"
เจินคิดอยู่สองวิ
ก่อนพยักหน้า
"อันนี้จริง"
ตาต้าหัวเราะทันที
---
คืนนั้น
ทั้งคู่กำลังช่วยกันแพ็กของ giveaway ให้คนดู
เป็นพวกขนม local จากร้านที่เคยไปถ่ายคลิป
เจินติดสติกเกอร์อย่างตั้งใจมาก
ตาต้ามองแล้วหลุดยิ้ม
"อี๊"
"อะไร"
"อี๊ดู enjoy มาก"
"อี๊ทำงาน"
"นี่เรียก enjoy"
เจินเงยหน้าขึ้น
ก่อนพูดเรียบๆ
"ชีวิตคนเราถ้ามีคนรออยู่"
"..."
"มันก็อยากตื่นมาทำอะไรต่อ"
ตาต้าเงียบไปเลย
เพราะรู้ว่าอี๊ไม่ได้พูดถึงแค่งาน
มือถือเจินสั่นขึ้นพอดี
ชื่อ “หลิน” เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ
ตาต้าตาโตทันที
"อี๊~"
เจินหันมามองเขาเขม็ง
"ทำเสียงอะไร"
"รับสิ"
"ยุ่ง"
"คนโทรหายิ้มมุมปากอยู่"
"..."
"อี๊"
เจินถอนหายใจยาว
ก่อนกดรับสาย
"ฮัลโหล"
เสียงปลายสายดังเบาๆ
ตาต้าไม่ได้ยินว่าอีกฝ่ายพูดอะไร
แต่เห็นชัดเลยว่า
สีหน้าอี๊อ่อนลงทันที
"อืม"
"..."
"ยังอยู่"
"..."
"วันเสาร์เหรอ"
ตาต้าค่อยๆ หันมายิ้มกว้างแบบคนดูซีรีส์สนุก
พอวางสาย
เจินก็เจอหลานนั่งจ้องอยู่ก่อนแล้ว
"...อะไร"
ตาต้าพูดช้าๆ
"อี๊ครับ"
"หือ"
"ผมว่าอี๊กำลังจะมีแฟน"
เจินหยิบสติกเกอร์จะปาใส่หน้าเขาทันที
เสียงหัวเราะดังลั่นห้องอีกครั้ง
ข้างนอกกรุงเทพยังวุ่นวายเหมือนเดิม
รถยังติด
ฝนยังตกไม่เป็นเวลา
เศรษฐกิจก็ยังน่าปวดหัว
แต่ในห้องเล็กๆ นี้
คนสองวัยที่ครั้งหนึ่งต่างก็เคยหลงทาง
กำลังค่อยๆ สร้างชีวิตใหม่ขึ้นมาด้วยกันทีละนิด
โดยไม่รู้ตัวเลยว่า
พวกเขาเดินมาไกลแค่ไหนแล้ว
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
