Blockdit Logo (Mobile)
Winter Monday
•
5 ชั่วโมงที่แล้ว • นิยาย เรื่องสั้น

EP.10 So, where’re we going?

3 ปีต่อมา
สิบโมงเช้า
ออฟฟิศเล็กๆ ย่านตลาดน้อย
ป้ายหน้าตึกเขียนว่า
SO, WHERE’RE WE GOING?
Local Content Studio
ด้านล่างมีสติกเกอร์แปะเพิ่มแบบเอียงๆ
“กาแฟแพงไม่ว่า อย่ารสชาติแย่” — อี๊เจิน
ตาต้ายืนมองป้ายอยู่หน้าตึก
ก่อนถอนหายใจ
"ใครเอาอันนี้ไปติด"
เสียงจากด้านหลังตอบทันที
"อี๊เอง"
ตาต้าหันขวับ
"อี๊!"
เจินเดินถือกาแฟเข้ามาในเสื้อเชิ้ตสีกรม กางเกงสแลคเหมือนเดิม
แต่วันนี้เธอใส่ sneakers สีขาวแทนรองเท้าหนัง
ซึ่งเมื่อสามปีก่อนเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเกิดขึ้น
"มัน branding"
"..."
"คนชอบ"
ตาต้าหลุดขำ
ก่อนเปิดประตูออฟฟิศเข้าไป
ข้างในวุ่นวายตั้งแต่เช้า
พีทกำลังเถียงกับ graphic designer เรื่องฟอนต์
เด็กฝึกงานสองคนกำลังแพ็ก prop
อีกมุมมี editor นั่งตัดคลิปกันเงียบๆ
ทั้งหมดรวมกันราวสิบกว่าคน
ไม่ได้ใหญ่โต
แต่ก็ไม่เล็กแล้ว
"พี่ต้าครับ"
เด็กฝึกงานวิ่งเข้ามา
"ร้านลูกค้าโทรมาบอกอยากเพิ่ม TikTok package"
"โอเค เดี๋ยวพี่ดู"
เจินเดินผ่านมาพอดี
ก่อนพูดเรียบๆ
"แล้ว quotation ล่ะ"
เด็กฝึกงานชะงักทันที
"...ยังไม่ได้ทำครับ"
เจินพยักหน้า
"งั้นยังไม่ต้องดีใจ"
ทั้งออฟฟิศหลุดขำพร้อมกัน
เพราะทุกคนชินแล้ว
กับการที่ CEO ของบริษัทนี้
ยังบ่นเรื่องเอกสารทุกวันเหมือนเดิม
ตาต้ามองภาพตรงหน้าเงียบๆ
แล้วก็ยังรู้สึกแปลกอยู่ดี
เพราะถ้าย้อนกลับไปสามปีก่อน
เขายังเป็นคนที่เปลี่ยนงานบ่อย
ไม่มีเงินเก็บ
เพิ่งโดนแฟนทิ้ง
และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชีวิตจะเอายังไงต่อ
แต่ตอนนี้
มีคนเรียกเขาว่า “พี่ต้า”
มีทีมงานรอเงินเดือน
มีลูกค้าที่ไว้ใจ
มีออฟฟิศที่เริ่มเหมือนบ้านอีกแห่ง
"เหม่ออะไร"
เจินถามขึ้น
ตาต้ายิ้ม
"คิดเฉยๆ"
"คิดอะไร"
"คิดว่าแม่งแปลกดี"
เจินเลิกคิ้ว
"ภาษา"
"ขอโทษครับ"
เธอส่ายหน้าเบาๆ
ก่อนเดินไปวางกาแฟให้เขาแก้วนึง
"กิน"
ตาต้ามองราคาในแอปเดลิเวอรี่ที่ติดอยู่บนแก้ว
ก่อนทำหน้าเจ็บปวดทันที
"อี๊"
"หือ"
"แก้วละร้อยแปดสิบ"
เจินนั่งลงข้างๆ
แล้วตอบนิ่งๆ
"อี๊บ่นแล้ว"
"..."
"แต่เด็กออฟฟิศบอกมัน specialty"
ตาต้าหัวเราะลั่น
"แล้วอี๊ซื้อ?"
"อี๊อยากรู้ว่าร้อยแปดสิบมันบินได้ไหม"
เสียงหัวเราะดังไปทั้งออฟฟิศอีกครั้ง
---
ช่วงบ่าย
ทั้งทีมออกไปถ่ายคลิปแถวเจริญกรุง
ร้านค้าแถวนั้นเริ่มคุ้นหน้าพวกเขาหมดแล้ว
มีทั้งคนทัก
คนฝากขนม
คนแซวเจินเรื่องกาแฟแพง
"วันนี้อี๊จะด่าอะไรอีก"
แม่ค้าร้านหนึ่งถามขำๆ
เจินตอบทันที
"ยังหาอยู่ค่ะ"
ตาต้าถ่ายคลิปไปหัวเราะไปเหมือนเดิม
ทุกอย่างยังเหมือนวันแรกๆ
แค่ตอนนี้
มันไม่ใช่การ “ฆ่าเวลา” อีกแล้ว
มันกลายเป็นชีวิตจริงของพวกเขาไปแล้ว
---
ระหว่างพักกอง
ตาต้านั่งกินน้ำแข็งไสอยู่ริมทาง
เจินนั่งข้างๆ เงียบๆ
แดดเย็นของกรุงเทพตกกระทบตึกเก่าเป็นสีส้มจางๆ
ตาต้าหันไปมองอี๊
ก่อนยิ้มขึ้นมา
"อี๊"
"หือ"
"ตอนนี้อี๊ยังกลัวเกษียณอยู่ไหม"
เจินนิ่งคิดอยู่พักหนึ่ง
ก่อนตอบช้าๆ
"...ไม่แล้ว"
"ทำไม"
เธอมองคนเดินผ่านไปมา
ก่อนยิ้มบางๆ
"เพราะอี๊เพิ่งรู้"
"..."
"ว่าชีวิตคนเรา"
เธอหันมามองหลาน
"ไม่ได้มีคุณค่าแค่ตอนทำงานบริษัท"
ตาต้านิ่งไป
เพราะเขารู้ดี
กว่าคนอายุ 60 จะพูดประโยคนี้ได้
มันต้องใช้เวลายอมรับตัวเองแค่ไหน
มือถือเจินสั่นขึ้นอีกครั้ง
ชื่อ “หลิน” เด้งขึ้นมาเหมือนเดิม
ตาต้าหันไปยิ้มทันที
"แฟนโทรมา"
เจินหันขวับ
"ยังไม่ใช่"
"..."
"แต่ใกล้แล้วปะ"
เจินเงียบ
ก่อนหยิบช้อนน้ำแข็งไสจะตีเขา
ตาต้าหัวเราะจนสำลัก
พระอาทิตย์เริ่มตก
ทีมงานกำลังเก็บของกลับ
กรุงเทพยังวุ่นวายเหมือนเดิม
แต่วันนี้ลมเย็นนิดหน่อย
เจินยืนมองถนนเงียบๆ
ก่อนตาต้าจะเดินมายืนข้างๆ
"อี๊"
"ว่า"
"พรุ่งนี้ไปไหนดี"
เจินมองหน้าเขา
ก่อนยิ้มมุมปาก
รอยยิ้มแบบเดียวกับวันแรกๆ ที่เริ่มออกเดินกัน
"ไม่รู้"
"..."
"แต่ค่อยๆ ไปก็ได้"
ตาต้ายิ้มออกมา
แล้วทั้งคู่ก็เดินกลับไปขึ้นรถตู้กองถ่ายด้วยกัน
ท่ามกลางเสียงทีมงาน
เสียงหัวเราะ
และเมืองเดิมที่ยังไม่เคยหยุดหมุน
บางทีชีวิตก็ไม่ได้ต้องมีคำตอบชัดเจนเสมอไป
บางที
แค่มีใครสักคนเดินไปด้วยกัน
ระหว่างทางก็ดีพอแล้ว

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

โฆษณา