Blockdit Logo (Mobile)
Winter Monday
•
เมื่อวาน เวลา 16:24 • นิยาย เรื่องสั้น

EP.6 ทรงวาด, ขนมปังสังขยา และอดีตที่เดินสวนมา

วันพฤหัสบดี
สิบโมงสี่สิบ
ตาต้ายังนอนอยู่
ส่วนเจินแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยตั้งแต่เก้าโมงครึ่ง
เธอยืนกอดอกมองหลานที่นอนน้ำลายจะไหลอยู่บนโซฟา
ก่อนถอนหายใจยาวแบบคนหมดศรัทธาในอนาคตประเทศ
"ต้า"
"...อื้อ"
"สิบโมงแล้ว"
"...ครับ"
"อี๊แก่กว่าแกสามสิบปี"
"...ครับ"
"อี๊ยังตื่นก่อน"
ตาต้าหลับตาพูดทั้งอย่างนั้น
"อี๊เป็นสิ่งมีชีวิตสาย corporate"
"..."
"ผมเป็น creative"
เจินพยักหน้าช้าๆ
"อ๋อ"
"..."
"ตกงาน"
ตาต้าหลุดขำทั้งที่ยังไม่ลืมตา
---
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ทั้งคู่มายืนอยู่แถวทรงวาด
แดดกรุงเทพยังแรงเหมือนต้องการทดสอบความอดทนมนุษย์
แต่ย่านเก่าแก่ริมแม่น้ำยังเต็มไปด้วยเสน่ห์เหมือนเดิม
ตึกแถวเก่า
ร้านชำจีน
ป้ายอักษรซีดๆ
เสียงรถเข็น
กลิ่นกาแฟกับธูปจางๆ
ตาต้ายกกล้องขึ้น
"ทุกคนครับ วันนี้เราอยู่กันที่ทรงวาด"
เจินยืนมองตึกฝั่งตรงข้าม
ก่อนพูดขึ้นลอยๆ
"เมื่อก่อนอี๊เคยมาซื้อสมุดบัญชีแถวนี้"
ตาต้าหันกล้องหาเธอทันที
"จริงอะ"
"อืม"
"ตอนอายุเท่าไหร่"
เจินคิดนิดหนึ่ง
"ยี่สิบกว่า"
"..."
"นานมาก"
เจินหันมามองทันที
"เดี๋ยวตี"
ตาต้าหัวเราะลั่น
---
ทั้งคู่เดินเข้าร้านขนมปังสังขยาเก่าแก่ร้านหนึ่ง
คนแน่นมาก
ตาต้าถ่ายบรรยากาศไปเรื่อย
ส่วนเจินเริ่มโหมดวิเคราะห์ราคาแล้ว
"ขนมปังแผ่นละสามสิบห้า"
"ร้านดังอี๊"
"ดังเรื่องอะไร"
"อร่อย"
"ทุกวันนี้อะไรแพงก็ใช้คำว่าพรีเมียมหมด"
ตาต้าหัวเราะ
ก่อนหันกล้องเข้าหาเธอ
"ทุกคนครับ"
"อะไรอีก"
"นี่คือมนุษย์ที่ต่อรอง supplier มาสามสิบปี"
เจินรับขนมปังจากพนักงาน
ก่อนตอบหน้าตาเฉย
"แล้วชนะด้วย"
---
พอนั่งกิน
เจินกัดขนมปังคำแรก
แล้วเงียบไปพักหนึ่ง
ตาต้าทำหน้าลุ้น
"เป็นไง"
เจินพยักหน้าเบาๆ
"อร่อย"
"โอ้!"
"สังขยาหอม"
ตาต้ายิ้มกว้าง
ก่อนเจินจะพูดต่อ
"แต่ยังแพง"
"..."
"อี๊"
"หือ"
"สักวันคนจะเอาคำว่า 'แพง' ไปสลักบนหลุมศพอี๊"
พนักงานข้างๆ หลุดหัวเราะทันที
---
หลังออกจากร้าน
ทั้งคู่เดินเลาะริมแม่น้ำ
คนเริ่มจำได้มากขึ้นเรื่อยๆ
มีทั้งคนขอถ่ายรูป
คนโบกมือ
คนตะโกนเรียก “อี๊!”
จนเจินเริ่มทำหน้าเหมือน CPU overload
"อี๊โอเคไหม"
"อี๊เหนื่อยกับ social"
"นั่งพักไหม"
"เอา"
---
ทั้งคู่เลยแวะร้านกาแฟเล็กๆ ริมแม่น้ำ
ตาต้ากำลังจัดกล้อง
ส่วนเจินนั่งมองวิวเจ้าพระยาเงียบๆ
ลมพัดเบาๆ
เสียงเรือดังห่างๆ
เป็นความเงียบที่สบายมาก
จนกระทั่ง—
"เจิน?"
เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น
เจินชะงักทันที
ตาต้าหันตาม
ผู้หญิงวัยประมาณห้าสิบกว่าในเดรสสีกรมยืนอยู่หน้าร้าน
ผมยาวประบ่า
หน้าตาดูอบอุ่น
และดูตกใจไม่แพ้กัน
"...หลิน"
เจินพูดเบามาก
เบาจนตาต้าแทบไม่ได้ยิน
อากาศรอบโต๊ะเปลี่ยนไปทันที
จากที่สบายๆ
กลายเป็นเงียบแบบแปลกๆ
ตาต้ามองสลับสองคนไปมา
ก่อนเริ่มจับสัญญาณอะไรบางอย่างได้
"เพื่อนอี๊เหรอ"
เขาถามขึ้น
ผู้หญิงคนนั้นยิ้มบางๆ
"เคยเป็นค่ะ"
"..."
"..."
ตาต้ามองหน้าอี๊ทันที
โอเค
มีอะไรแน่
---
หลินนั่งลงด้วยกันแบบงงๆ
บทสนทนาเริ่มต้นด้วยเรื่องทั่วๆ ไป
สบายดีไหม
ทำอะไรอยู่
ยังอยู่แถวเดิมเหรอ
แต่ตาต้ารู้สึกได้เลยว่า
ทุกประโยคมันมีอะไรซ่อนอยู่ข้างใต้
เหมือนคนสองคนที่เคยรู้จักกันดีมาก
ดีเกินกว่าจะเป็น “แค่เพื่อน”
"เกษียณแล้วเหรอ"
หลินถามเบาๆ
เจินพยักหน้า
"อืม"
"เป็นไงบ้าง"
เจินเงียบไปนิดหนึ่ง
ก่อนตอบ
"ยังงงๆ"
หลินหัวเราะเบาๆ
"เธอก็เป็นแบบนี้ตลอด"
"..."
"เวลาชีวิตเปลี่ยน"
เจินยิ้มมุมปากนิดเดียว
ซึ่งตาต้าไม่ค่อยเห็นบ่อยนัก
ตาต้านั่งเงียบอย่างมีมารยาทอยู่พักใหญ่
ก่อนมือถือสั่น
เขาก้มดู
แล้วตาโตทันที
"อี๊"
"หือ"
"คลิปขนมปังขึ้นล้านวิวแล้ว"
หลินหันมองทันที
"เธอเล่น TikTok ด้วยเหรอ"
เจินถอนหายใจยาว
"ฉันก็ยังงงอยู่"
---
ตาต้าหัวเราะ
ก่อนยื่นมือถือให้หลินดู
คลิปตอนเจินพูดว่า
“ทุกวันนี้อะไรแพงก็ใช้คำว่าพรีเมียมหมด”
กำลังถูกแชร์เต็มฟีด
หลินอ่านคอมเมนต์ไปเรื่อยๆ
ก่อนหลุดยิ้มออกมา
"เธอยังเหมือนเดิมเลย"
เจินขมวดคิ้ว
"ยังไง"
"ขี้บ่น"
"..."
"แต่ตลก"
ตาต้ามองสองคนนี้เงียบๆ
แล้วเริ่มมั่นใจขึ้นเรื่อยๆ ว่า
นี่ไม่ใช่ “เพื่อนเก่า” ธรรมดาแน่
---
หลังแยกกัน
ทั้งคู่เดินกลับริมแม่น้ำเงียบๆ
เงียบกว่าปกติ
ตาต้าแอบมองอี๊หลายรอบ
ก่อนสุดท้ายจะถามขึ้น
"อี๊"
"หือ"
"คนเมื่อกี้ใคร"
เจินตอบทันที
"เพื่อนเก่า"
"..."
"เก่ามาก"
"..."
"ระดับโลกร้อนยังไม่เกิด"
ตาต้าหัวเราะออกมา
แต่ยังไม่หยุดสงสัย
"แล้วทำไมอี๊ดูแปลกๆ"
เจินเงียบไปพักหนึ่ง
ก่อนตอบสั้นๆ
"ไม่ได้เจอกันนาน"
---
ลมริมแม่น้ำพัดเอื่อยๆ
ตาต้าไม่ได้ถามต่อ
แต่เขารู้สึกได้
ว่าในอดีตของอี๊
มีเรื่องบางอย่างที่ยังไม่ถูกเล่าอยู่
---
คืนนั้น
ตาต้านั่งตัดคลิปอยู่เหมือนเดิม
แต่ระหว่างตัด
เขาชะงักตอนเห็นช็อตหนึ่ง
เป็นตอนที่หลินกำลังมองเจินแล้วยิ้ม
ส่วนเจินเอง
ก็ยิ้มกลับแบบที่ตาต้าไม่เคยเห็นมาก่อน
มันไม่ใช่รอยยิ้มแบบเวลาแกล้งด่าเขา
ไม่ใช่ยิ้มสุภาพแบบตอนคุยงาน
แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ดู…อ่อนลงมาก
ตาต้ามองอยู่พักหนึ่ง
ก่อนพึมพำกับตัวเอง
"อ๋อ"
แล้วค่อยๆ ยิ้มออกมาเบาๆ
เหมือนเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

โฆษณา