Blockdit Logo (Mobile)
Winter Monday
•
เมื่อวาน เวลา 10:39 • นิยาย เรื่องสั้น

EP.5 อี๊ครับ เราอาจต้องเริ่มหา “ทีมงาน” แล้ว

2 เดือนถัดมา
ในช่วงเช้าของวันอังคารวันหนึ่ง
ตาต้าตื่นเพราะเสียงเคาะประตูห้องดังรัวเหมือนตำรวจบุกค้น
ปัง ปัง ปัง
"ต้า!"
เขาสะดุ้งเฮือก
"...อะไรอี๊"
"แกสั่งอะไรมา!"
ตาต้าลุกงัวเงียไปเปิดประตู
ก่อนชะงัก
หน้าห้องมีลังพัสดุกองอยู่สามกล่อง
เจินยืนกอดอกอยู่ข้างๆ สีหน้าเหมือนกำลังจะเปิดคดีฟอกเงิน
"อะไรเนี่ย"
ตาต้าก้มดูชื่อผู้ส่ง
แล้วเริ่มตาโต
"อี๊"
"หือ"
"ร้านส่งของมาให้"
"ทำไม"
"เค้าอยากให้รีวิว"
"..."
เจินเงียบไปพักหนึ่ง
ก่อนถามด้วยน้ำเสียงจริงจังมาก
"ฟรี?"
"ครับ"
"..."
เธอมองกล่องอีกครั้ง
แล้วพูดช้าๆ
"โลกนี้มีแบบนี้จริงๆ ด้วย"
---
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
โต๊ะกินข้าวเต็มไปด้วยของกิน
ชานม
ขนมเปี๊ยะ
กาแฟกระป๋อง
น้ำพริก
คุกกี้
เจินนั่งมองนิ่งๆ เหมือนคนกำลังตรวจของกลาง
"นี่เค้าส่งมาให้ฟรีทั้งหมด?"
"ครับ"
"เพราะคลิปเรา?"
"ครับ"
เจินพยักหน้าเบาๆ
ก่อนหยิบคุกกี้ขึ้นมาพลิกดูราคา
"...หกกล่องสี่ร้อยเก้าสิบ"
ตาต้าหัวเราะทันที
"อี๊จะคำนวณทุกอย่างไม่ได้"
"ทำไม"
"มันไม่ romantic"
"ชีวิตจริงต้องดูต้นทุน"
---
ตาต้ากำลังจะตอบ
เสียงมือถือก็ดังขึ้นอีก
ข้อความจากร้านกาแฟเด้งเข้ามา
สนใจจ้างทำคลิปรายเดือนครับ 😊
ตามด้วยอีกอัน
อยากให้ช่วยดู TikTok ของร้านให้ด้วยค่ะ
แล้วอีกอัน
รับทำ content package ไหมครับ
ตาต้านิ่งไปเลย
"..."
เจินมองหน้า
"อะไร"
"อี๊"
"หือ"
"เราเริ่มมีงานจริงๆ แล้ว"
---
เจินพยักหน้าเรียบๆ
ก่อนพูดขึ้น
"งั้นต้องเริ่มจัดระบบ"
"หา"
"แกจดรายรับรายจ่ายหรือยัง"
"...ยัง"
"เสียภาษีเป็นไหม"
"..."
"ทำ invoice ได้ไหม"
"..."
เจินถอนหายใจยาวทันที
"พระเจ้า"
---
ตาต้าหัวเราะแห้งๆ
"ผมเป็นสายครีเอทีฟ"
"แปลว่า"
"ไม่เก่งเอกสาร"
"ไม่ได้"
เจินลุกขึ้นทันที
ก่อนเดินไปหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมา
"นั่ง"
"..."
"วันนี้อี๊จะสอน"
---
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
อดีตผู้บริหารฝ่ายบัญชีกำลังสอนหลานทำใบเสนอราคาอย่างจริงจัง
ตาต้านั่งฟังด้วยสีหน้าเหมือนนักศึกษาปีหนึ่งโดนจับเข้า MBA
"นี่เรียกว่า quotation"
"ครับ"
"อันนี้ invoice"
"ครับ"
"อันนี้ withholding tax"
"..."
"ต้า"
"ครับ"
"อย่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้"
---
ตาต้าฟุบโต๊ะทันที
"ทำไมโลกธุรกิจมีเอกสารเยอะขนาดนี้"
เจินตอบโดยไม่เงยหน้า
"เพราะมนุษย์ไว้ใจกันไม่ได้"
"..."
---
ช่วงบ่าย
ทั้งคู่ไปถ่ายคลิปที่ตลาดคลองสาน
วันนี้ตาต้าดูแปลกไปนิด
ดูตั้งใจมากขึ้น
จริงจังมากขึ้น
เพราะนี่ไม่ใช่แค่ “เล่นๆ” แล้ว
มันเริ่มกลายเป็นงานจริงๆ
เจินมองอยู่พักหนึ่ง
ก่อนพูดขึ้นระหว่างเดิน
"เครียดเหรอ"
ตาต้าหันมา
"นิดหน่อย"
"ทำไม"
"กลัวทำได้ไม่ดี"
เจินพยักหน้าเบาๆ
"ดี"
"...หา"
"แปลว่าแคร์"
ตาต้าเงียบไป
เจินพูดต่อ
"คนที่กลัวทำไม่ดี"
เธอหันไปมองหลาน
"มักจะตั้งใจทำดี"
ตาต้ายิ้มบางๆ
ก่อนยกกล้องขึ้นถ่ายต่อ
---
ตลาดวันนี้คนเยอะมาก
ยังเดินไม่ทันถึงร้านแรก
ก็มีคนจำเจินได้แล้ว
"อี๊!"
ผู้หญิงวัยมหาลัยคนหนึ่งวิ่งเข้ามา
"หนูชอบคลิปอี๊มากเลย"
เจินชะงักเล็กน้อย
ก่อนพยักหน้า
"ขอบคุณค่ะ"
"อี๊จริงๆ ตัวเล็กกว่าที่คิด"
เจินนิ่งไปสองวินาที
ก่อนหันไปหาตาต้า
"นี่เค้าหาว่าอี๊เตี้ยไหม"
ตาต้าหลุดขำลั่น
"อี๊!"
สาวมหาลัยรีบโบกมือ
"ไม่ใช่นะคะ! หนูหมายถึงน่ารัก!"
เจินพยักหน้า
"อ๋อ"
"..."
"อันนี้จริง"
ตาต้าหัวเราะจนกล้องสั่นอีกแล้ว
---
ช่วงเย็น
ทั้งคู่แวะกินก๋วยเตี๋ยวเรือร้านเล็กๆ
ตาต้ากำลังถ่าย B-roll เล่น
ส่วนเจินมองคนในร้านเงียบๆ
ก่อนพูดขึ้นลอยๆ
"แปลกดี"
"อะไร"
"เมื่อก่อนเวลาอี๊กินข้าว"
เธอหยิบตะเกียบขึ้นมา
"ในหัวมีแต่งาน"
"..."
"แต่ตอนนี้"
เธอมองร้านรอบๆ
"อี๊เริ่มมองเห็นอย่างอื่นแล้ว"
---
ตาต้าเงียบไปนิดหนึ่ง
ก่อนยิ้ม
"อย่างอะไร"
เจินคิดอยู่พักหนึ่ง
"อย่างร้านนี้"
"..."
"เมื่อก่อนอี๊คงไม่เคยนั่งดูเลยว่าคนเค้าคุยอะไรกัน"
ตาต้ามองอี๊เงียบๆ
แล้วก็รู้สึกว่า
คนตรงหน้าเหมือนกำลังค่อยๆ กลับมาใช้ชีวิตอีกครั้ง
---
คืนนั้น
ทั้งคู่กลับมาถึงคอนโดเกือบสี่ทุ่ม
ตาต้าทิ้งตัวลงโซฟาทันที
"เหนื่อย"
เจินถอดรองเท้าเรียงเข้าที่อย่างเป็นระเบียบ
ก่อนตอบ
"ทำงานก็เหนื่อย"
"แต่วันนี้เหนื่อยดี"
เจินหันมามอง
แล้วพยักหน้าเบาๆ
"อืม"
---
ตาต้าหยิบมือถือขึ้นดูอีกครั้ง
ยอดฟอลขึ้นเกินหนึ่งแสนแล้ว
เขานิ่งไปพักหนึ่ง
ก่อนพูดเบาๆ
"อี๊"
"หือ"
"ถ้ามันไปได้ดีจริงๆ"
"อืม"
"เราอาจเปิดบริษัทกันก็ได้นะ"
เจินกำลังดื่มน้ำอยู่พอดี
เธอชะงัก
ก่อนค่อยๆ วางแก้วลง
"บริษัทอะไร"
"content agency"
"..."
"ทำคลิป ดูการตลาด ดู social ให้ร้าน local"
เจินเงียบไปพักใหญ่
ตาต้ารีบพูดต่อ
"ผมพูดเล่นๆ ก็ได้"
แต่เจินกลับถามขึ้น
"แกอยากทำจริงเหรอ"
ตาต้าชะงัก
ก่อนตอบช้าๆ
"...อยาก"
เจินพยักหน้าเบาๆ
แล้วพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้ตาต้านิ่งไปเลย
"งั้นคราวนี้"
เธอมองเขาตรงๆ
"อย่ารีบหนีอีก"
ห้องเงียบลงทันที
ตาต้าเม้มปาก
ก่อนหัวเราะเบาๆ กลบเกลื่อน
"อี๊พูดเหมือนผมเป็นผู้ร้าย"
"แกเปลี่ยนงานห้ารอบในไม่กี่ปี"
"..."
"HR เห็น resume คงร้องไห้"
ตาต้าหลุดขำ
แต่ลึกๆ
เขารู้ว่าอี๊พูดถูก
ตลอดที่ผ่านมา
เขามักตื่นเต้นกับการเริ่มต้น
แต่ไม่เคยอยู่กับอะไรนานพอจะสร้างมันจริงๆ
และบางที
นี่อาจเป็นครั้งแรก
ที่เขาเริ่มอยาก “อยู่”
แทนที่จะ “หนี”
---
ก่อนนอน
เจินเดินผ่านโซฟา
แล้วเห็นตาต้ายังนั่งไถดูไอเดีย content อยู่
เธอยืนมองอยู่พักหนึ่ง
ก่อนพูดขึ้น
"ต้า"
"หือ"
"พรุ่งนี้ไปไหนดี"
ตาต้ายิ้มทันที
"ทรงวาด"
"โอเค"
"อี๊อยากกินอะไร"
เจินคิดจริงจังมาก
ก่อนตอบ
"ขนมปังสังขยา"
"..."
"แล้วกาแฟ"
"แน่นอน"
"แต่ถ้าแก้วละร้อยห้าสิบ"
เธอหรี่ตา
"อี๊จะด่า"
ตาต้าหัวเราะลั่นห้องอีกครั้ง
และเสียงหัวเราะนั้น
ก็เริ่มฟังเหมือน “บ้าน” มากขึ้นทุกวัน

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

โฆษณา