EP.7 อี๊ครับ ผมว่าอี๊เคยชอบเค้า
เช้าวันรุ่งขึ้น
ตาต้าตื่นมาเจอเจินนั่งเงียบอยู่ริมระเบียง
กาแฟหนึ่งแก้ว
หนังสือพิมพ์หนึ่งฉบับ
กับสีหน้าที่ดูเหม่อกว่าปกติ
เขายืนมองอยู่พักหนึ่ง
ก่อนเดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม
"อี๊"
"หือ"
"คิดอะไรอยู่"
เจินจิบกาแฟ
"...เปล่า"
ตาต้าพยักหน้า
"โอเค"
"..."
"..."
"คิดถึงคนเมื่อวานอยู่ใช่ไหม"
เจินสำลักกาแฟทันที
"แค่ก—!"
ตาต้าตกใจ
"เฮ้ย อี๊!"
เจินวางแก้วลงแรงนิดหนึ่ง
ก่อนหันมามองเขาเขม็ง
"แกพูดอะไร"
"ก็—"
"กินข้าวไป"
"นี่กาแฟ"
"ก็กินกาแฟไป"
ตาต้าหลุดขำทันที
โอเค
แปลว่าจริง
---
ช่วงสาย
ทั้งคู่ไปถ่ายคลิปแถวเจริญกรุงต่อ
วันนี้ตาต้ารู้สึกได้เลยว่าอี๊ “หลุดโฟกัส” เป็นพักๆ
เช่น—
เขาถามว่า
"เอาร้านนี้ไหม"
เจินตอบ
"หลินไม่กินเผ็ด"
"..."
"หา?"
เจินชะงัก
"..."
"..."
"อี๊หมายถึงอี๊ไม่กิน"
ตาต้ามองนิ่งสองวิ
ก่อนยิ้มมุมปาก
"อ๋อออ"
"อ๋ออะไร"
"ไม่มีอะไร"
อีกครั้งตอนเดินผ่านร้านขายแผ่นเสียง
เพลงจีนเก่าๆ ดังคลอออกมาเบาๆ
เจินหยุดเดินทันที
นิ่งไปเลย
ตาต้าหันมอง
"อี๊?"
เจินเหมือนเพิ่งรู้ตัว
ก่อนเดินต่อ
"เพลงเก่า"
"อี๊ชอบ?"
เธอเงียบไปนิดหนึ่ง
"...เคยมีคนชอบ"
ตาต้าเริ่มยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ
โอเค
นี่มันไม่ใช่ระดับ “เพื่อนเก่า” แล้ว
---
ระหว่างนั่งกินก๋วยจั๊บในร้านเล็กๆ
ตาต้าก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป
"อี๊"
"หือ"
"ผมถามอะไรได้ไหม"
เจินกำลังเป่าซุปร้อนๆ
"ถาม"
"อี๊เคยชอบเค้าเหรอ"
เงียบ
ทั้งร้านเหมือนเงียบไปด้วย
แม้แต่พัดลมยังดูหมุนช้าลง
เจินค่อยๆ วางช้อนลง
แล้วมองหน้าหลานนิ่งๆ
"...แกนี่นะ"
"อะไร"
"เสือกเก่ง"
ตาต้าหัวเราะทันที
"ก็จริงใช่ไหม"
เจินถอนหายใจยาว
ก่อนตอบเบาๆ
"...เคย"
ตาต้าชะงักจริงๆ คราวนี้
แม้จะเดาไว้แล้ว
แต่พอได้ยินจริงๆ มันก็รู้สึกต่างออกไป
"แฟนเก่า?"
เจินพยักหน้าเบามาก
ตาต้านิ่งไปเลย
"...โห"
"โหอะไร"
"อี๊มีแฟนด้วย"
"..."
"ผมนึกว่าอี๊เกิดมาพร้อม Excel"
เจินหยิบทิชชูจะปาใส่หน้าเขาทันที
ตาต้าหัวเราะลั่นร้าน
ก่อนค่อยๆ เงียบลง
"แล้ว…ทำไมเลิกกัน"
เจินมองน้ำซุปอยู่พักหนึ่ง
ก่อนตอบเรียบๆ
"ที่บ้านเค้าไม่โอเค"
"..."
"สมัยนั้นมันไม่ง่าย"
เสียงเธอเบามาก
เบาจนแทบกลืนไปกับเสียงช้อนกระทบชามรอบๆ
ตาต้าเงียบ
เขาไม่รู้จะตอบอะไรดี
เพราะสำหรับคนรุ่นเขา
ความรักแบบนี้อาจไม่ได้ “ง่าย”
แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องซ่อนจนหายไปจากชีวิต
แต่สำหรับคนรุ่นอี๊
มันคงหนักกว่านั้นมาก
เจินหัวเราะเบาๆ เอง
เหมือนจะตัดบรรยากาศ
"สุดท้ายอี๊ก็เลยทำแต่งาน"
ตาต้ามองหน้าเธอ
ก่อนพูดขึ้นเบาๆ
"เสียใจไหม"
เจินนิ่งไปนานมาก
นานจนตาต้าคิดว่าเธอจะไม่ตอบแล้ว
แต่สุดท้ายเธอก็พูดขึ้น
"...เสียใจที่ตอนนั้นไม่มีทางเลือกมากกว่า"
ตาต้าก้มหน้าลงนิดหนึ่ง
แล้วก็รู้สึกใจหวิวแปลกๆ
หลังออกจากร้าน
ทั้งคู่เดินเงียบกันพักใหญ่
ก่อนตาต้าจะพูดขึ้นอีก
"อี๊"
"หือ"
"ถ้าเจอกันเร็วกว่านี้"
"..."
"อี๊กับเค้าอาจได้อยู่ด้วยกันก็ได้นะ"
เจินหัวเราะบางๆ
"ไม่มีใครรู้หรอก"
ลมบ่ายพัดผ่านช้าๆ
ก่อนเธอจะพูดต่อ
"แต่ชีวิตคนเราก็แบบนี้"
"แบบไหน"
"บางที"
เธอยิ้มจางๆ
"เราไม่ได้แพ้เพราะไม่รักกัน"
"..."
"แค่แพ้เวลา"
ตาต้าเงียบไปเลย
เพราะประโยคนั้น
ดันแทงเข้ามาตรงกลางอกเขาเหมือนกัน
เขานึกถึงแฟนเก่า
นึกถึงประโยค
“เรามองไม่เห็นอนาคตร่วมกันเลย”
แล้วก็เริ่มสงสัยขึ้นมา
ว่าบางที
ความรักอาจไม่ได้หายไปไหน
แค่คนสองคน “พร้อม” ไม่ตรงเวลากัน
---
ช่วงเย็น
ทั้งคู่กลับมานั่งตัดคลิปที่คอนโด
แต่วันนี้บรรยากาศเงียบกว่าปกติ
จนสุดท้าย
ตาต้าก็พูดขึ้น
"อี๊"
"ว่า"
"ถ้าผมมีแฟน"
"..."
"แล้ววันนึงโลกไม่ยอมให้เราอยู่ด้วยกัน"
เจินเงยหน้าจากโน้ตบุ๊ก
ตาต้าหัวเราะเบาๆ
"ผมคงโกรธมากเลย"
เจินมองหน้าเขาอยู่พักหนึ่ง
ก่อนยิ้มบางๆ
"อี๊ก็เคยโกรธ"
"..."
"แต่สุดท้าย"
เธอพิงพนักโซฟาเบาๆ
"ชีวิตมันเดินต่อเอง"
ตาต้านั่งเงียบ
ก่อนถามขึ้นอีกครั้ง
"แล้วตอนนี้ล่ะ"
"อะไร"
"ยังชอบเค้าอยู่ไหม"
เจินทำหน้าเหมือนจะด่า
แต่สุดท้ายกลับหัวเราะออกมาเบาๆ
"แกนี่นะ"
"..."
"..."
"ก็…ไม่รู้สิ"
เธอมองออกไปนอกระเบียง
แสงกรุงเทพยามค่ำกำลังกะพริบไกลๆ
ก่อนพูดเบาๆ เหมือนบอกตัวเองมากกว่า
"บางความรู้สึกมันไม่ได้หาย"
"..."
"มันแค่เงียบไปเฉยๆ"
ห้องตกอยู่ในความเงียบสบายๆ อีกครั้ง
ตาต้านั่งมองอี๊อยู่พักหนึ่ง
ก่อนยิ้มออกมา
แล้วหยิบมือถือขึ้นมาเปิดกล้อง
"อี๊"
"อะไรอีก"
"พูดอะไรหวานๆ หน่อย"
เจินหันขวับทันที
"ไม่"
"เอาหน่อย"
"ไม่"
"ยอดวิวขึ้นแน่"
เจินนิ่งคิดสองวินาที
ก่อนหันเข้ากล้อง
แล้วพูดด้วยสีหน้าเรียบสนิทว่า
"ความรักก็เหมือนกาแฟ"
ตาต้าตาโตทันที
"โอ้—"
"แพง"
"..."
"แล้วทำให้นอนไม่หลับ"
ตาต้าหัวเราะจนหายใจไม่ทัน
และคลิปนั้น
ก็กลายเป็นอีกคลิปที่ไวรัลในคืนนั้นทันที
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
