EP. 0 : พ่อยังไม่แก่ ผมชื่อเอก อายุสี่สิบเอ็ด เป็นนักบัญชีของบริษัทต่างชาติ มีใบอนุญาตผู้สอบบัญชี ดูบัญชีหลายประเทศ มีบ้านเช่าแปดหลัง ไม่มีแฟน ส่วนพ่อ... อายุแปดสิบ ไม่มีใบอนุญาตอะไรทั้งนั้น แต่มีใบอน

EP. 1 : คนไข้ที่ไม่ยอมเป็นคนไข้ ผมมาถึงขอนแก่นตอนเกือบหกโมงเย็น แท็กซี่เลี้ยวเข้ามาจอดหน้าโรงพยาบาล ผมเห็นข้าวปั้นวิ่งมาเปิดประตูให้ ตั้งแต่รถยังไม่ทันจอดสนิท "พี่เอก!" เด็กหนุ่มรีบเข้ามาช่วยยกกระเป๋า

EP. 2 : คุณลุงเสียงดังของทั้งหมู่บ้าน เงื่อนไขสำคัญที่หมอย้ำแล้วย้ำอีกก่อนพวกเรากลับจากโรงพยาบาลวันนั้น ที่จริงก็มีแค่ไม่กี่ข้อ

EP. 3 : คนที่อยู่เฉยไม่เป็น ผ่านไปสามสัปดาห์ พ่ออาการดีขึ้นอย่างชัดเจนเมื่อเทียบกับวันที่ออกจากโรงพยาบาลวันแรก พร้อมกับที่ชีวิตของผมเริ่มมีตารางใหม่

EP. 4 : คนที่คอยดูแลคนดูแล ผ่านไปหนึ่งเดือน ผมเริ่มชินกับชีวิตที่ขอนแก่น

EP. 5 : เบื้องหลังของผู้ชายที่พูดเสียงดัง ผมเคยเบื่อพ่อมาตลอดเรื่องที่พ่อเป็นคนเสียงดัง ไม่ใช่ดังธรรมดา แต่ดังแบบ... ถ้าถามว่า "กินข้าวไหม" บ้านที่อยู่ท้ายซอยก็ยังตอบได้

EP. 6 : วันหยุดของคนดูแล วันนี้เป็นวันนัดทำ CT Scan เพื่อตรวจสอบรอยเลือดที่อยู่ในสมองอีกครั้งว่าหายไปหรือไม่ แม้อาการพ่อจะดีขึ้นมาก พูดชัดเหมือนเดิม สำลักน้อยลง และทรงตัวได้ปกติเกือบเหมือนก่อนเกิดอุบั

EP. 7 : วันที่พ่อแพ้ เช้าวันอาทิตย์ หน้าบ้านมีรถยนต์แบบที่กรอบป้ายทะเบียนแสดงชื่อบริษัทรถเช่า เหมือนเพิ่งเช่ามาจากสนามบิน แล่นเข้ามาจอด มีชายร่างเล็ก ผมหงอกทั้งหัว เดินลงมาพร้อมหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง "เ

EP. 8 : แขกจากกรุงเทพฯ "พี่เอก!" ข้าวปั้นวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในบ้าน "อะไร ปั้น เสียงดังมาแต่ไกล" ผมตกใจ เพราะปกติข้าวปั้นไม่เคยตะโกนเสียงดังเวลาคุยกับผม "พี่จิ๊บโทรมา" "ห๊ะ" "ก็เค้าโทรมาตั้งหลายรอบแล้ว