มีคนอยู่ข้างๆ แต่ก็เหมือนคนเดียว เหนื่อยก็ไม่มีใครถาม เสียใจก็ไม่มีใครสน มี... แต่ไม่เคยรู้สึกว่ามีจริงๆ ความรักที่ดี ไม่น่าทำให้เรารู้สึกโดดเดี่ยวขนาดนี้ใช่มั้ย ?

ผมไปเจอบทความนี้มา อ่านแล้วมันคือความจริงที่ทะลุแก่นจริงๆครับ สัจธรรมแบบดิบๆที่ผู้หญิงโลกสวยไม่อยากยอมรับ ที่มโนถึงชีวิตคู่ในอุดมคติ ผมว่านี่แหละกลไกความสัมพันธ์ของมนุษย์ที่แท้จริง เห็นด้วยไหมครับ ?

คบกันมาแปดปีได้เรียนรู้อะไร ?

"หนูสถานะเรา พี่น้อง ใช่มั้ย ถ้าพี่เจอคนคุยแล้วหนูจะไม่งอแงใช่มั้ย"? เราควรปล่อยเขาไปแล้วใช่มั้ย?