ชาวนาขายก้อนหิน
มีชาวนาคนหนึ่ง อาศัยอยู่เชิงเขาสูงเสียดฟ้าที่เต็มไปด้วย หน้าผาสูงชัน ซึ่งไม่เคยมีใครขึ้นไปถึงยอดเขาได้เลย
อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่ชาวนาผู้นี้กำลังตัดฟืนอยู่ที่หลังเขา เขาได้พบทางเล็ก ๆ สายหนึ่งโดยบังเอิญ ด้วยความสนใจเขา จึงเดินลัดเลาะไปตามทางสายนั้นซึ่งคดเคี้ยวไปมาและค่อย ๆ สูงชันขึ้น
ชาวนาค่อย ๆ ปีนขึ้นไปตามทางจนในที่สุดก็ถึงยอดเขา ภาพที่เขาเห็นได้ทำให้เขาตกตะลึง บนยอดเขานั้นเป็นที่ราบโล่ง เขียวขจี และเต็มไปด้วยดอกไม้ป่าที่ไม่รู้จักชื่อบานสะพรั่ง บรรยากาศสงบ และมีทัศนียภาพอันงดงามยิ่งนัก
ชาวนาเดินต่อไปได้อีกครู่หนึ่งก็พบสระน้ำที่มีน้ำใสมาก จนสามารถมองเห็นปลาว่ายไปมาได้อย่างชัดเจน ที่ริมสระน้ำนั้น มีหินส่องประกายระยิบระยับมากมาย หินเหล่านั้นมีสีสันสดใส แตกต่างกันไป
เมื่อชาวนาได้เห็นภาพความงดงามของสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เขาคาดคะเนว่าก้อนหินเหล่านี้คงจะเป็นอัญณีแน่ ๆ ถึงแม้เขาจะ ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เขาเคยได้ยินคนเล่าถึงอัญมณีและเพชรนิล จินดา ในที่สุดเขาก็เลือกหยิบหินที่สวยที่สุดก้อนหนึ่ง แล้วนำมันกลับบ้าน
วันรุ่งขึ้น ชาวนามุ่งตรงไปยังร้านอัญมณีแห่งหนึ่ง และได้นำก้อนหินที่หยิบติดมือกลับมาด้วยนั้นมอบให้เจ้าของร้าน เจ้าของ ร้านอัญมณีรับหินก้อนนั้นไปพินิจพิจารณาอย่างละเอียดแล้วบอกกับ ชาวนาว่า “นี่เป็นอัญมณีที่ล้ำค่าชนิดหนึ่ง เจ้าขายให้ข้าก็แล้วกัน ข้าจะรับซื้อในราคา ๑ หมื่นเหรียญ”
ชาวนาได้ยินดังนั้นก็รู้สึกดีใจเป็นอันมาก แต่ยังคงแสดงท่าที นิ่งเฉย ไม่ตื่นเต้น พร้อมกับตอบกลับไปว่า “ตอนนี้ฉันยังไม่อาจ ตัดสินใจได้ว่าจะขายหรือไม่ พรุ่งนี้เราค่อยตกลงกันอีกครั้ง ก็แล้วกัน”
เมื่อชาวนากลับถึงบ้านก็รีบระดมคนในครอบครัวเดินทางขึ้นเขา เพื่อมุ่งไปขนก้อนหินหลากสีเหล่านั้นลงมาทันที
พวกเขาช่วยกันขนหินล้ำค่าลงจากเขาตลอดทั้งวัน เมื่อขนหิน มาได้ ๒ กระสอบใหญ่ แล้วจึงใช้เกวียนขนไปขายในเมือง
ชาวนาพลางนึกกระหยิ่มใจว่าคราวนี้จะต้องรํ่ารวยมหาศาล อย่างแน่นอน แต่พอเจ้าของร้านอัญมณีเห็นหินเหล่านั้นแล้ว กลับยิ้มให้อย่างเย็นชา พลางบอกกับเขาว่า “หิน ๒ กระสอบใหญ่นี้ ข้าให้ราคาเจ้า ๑ เหรียญ เอาไหม”
ท่านทั้งหลาย...
“สิ่งดีที่มีมากเกินไปบางครั้งก็อาจดูด้อยค่า” คนเรามักตัดสิน เรื่องราวต่าง ๆ ด้วยองค์ประกอบสำคัญสองประการ คือ ด้วยเหตุผลและด้วยอารมณ์
คนจำนวนมากมักตัดสินด้วยอารมณ์มากกว่าด้วยเหตุผล เหมือนกับอาหาร
แม้ว่าอาหารบางจานจะมีสารอาหารครบถ้วน แต่ถ้าไม่อร่อยก็ไม่ค่อยมีใครอยากรับประทาน ตรงกันข้าม อาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการพอประมาณ แต่มีรสชาติอร่อย ผู้คนกลับนิยมชมชอบ
เมื่อทราบอย่างนี้แล้ว ในการติดต่อกับผู้อื่น เราจึงต้องคำนึงถึงอารมณ์ของอีกฝ่ายให้มากด้วย จะคิดแต่ว่าเราถูก เรามีเหตุผลเพียงเท่านั้นไม่ได้ จำเป็นจะต้องมีศิลปะในการนำเสนอ รู้จังหวะจะโคน รู้กาลเทศะ เมื่อทำได้อย่างนี้ก็จะประสบความ สำเร็จในหน้าที่การงาน
ถึงแม้บางครั้งเรื่องราวเหล่านั้นอาจจะเป็นเรื่องดี ๆ ที่หวังดี ต่อผู้อื่น แต่หากเรานำเสนอมากเกินไป พูดมากเกินไป เขาก็อาจ จะแปลเจตนาผิด หวังดีจึงอาจกลายเป็นร้าย หรือถูกมองเป็นสิ่งไร้ค่าเหมือนชายชาวนาในเรื่องนี้นั่นเอง
- 2
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
