EP.4 เรื่องเล่าบาริสต้าในต่างแดน
เครื่องบินจอดลงที่สนามบินเมืองแคนส์โดยสวัสดิภาพ.. เราไม่เคยได้ยินชื่อเมืองนี้มาก่อนเพราะไม่ใช่นักผจญภัยและไม่ค่อยได้ติดตามข่าวสารสักเท่าไหร่ ก่อนมา มีเพื่อนคนไทยเตือนเป็นเสียงเดียวกันว่า..อย่ามา เพราะคิดว่าแคนส์กันดารมากและไม่น่าสนใจ.. แต่เราชอบความท้าทายค่ะ 😂 เราตัดสินใจมาเพราะว่าที่เมลเบิร์นหนาวเกินไป..
เดินทางคนเดียวก็สนุกนะคะ แต่ปัญหาคือกระเป๋าหนักมาก เรางกค่ะ..ไม่อยากซื้อกระเป๋าใหม่ เราลากกระเป๋าด้วยความทุลักทุเลออกจากสนามบิน ใส่เสื้อโค้ทมาแบบหนาวมาก แต่พอได้สัมผัสอากาศภายนอก เราต้องถอดเสื้อทิ้งไปเลย..ร้อนแบบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นประเทศเดียวกัน (ใช้เวลาบิน 3 ชม. แค่ข้ามรัฐ)
เวลานั้นคือประมาณทุ่มกว่าๆแล้วค่ะ มีแบคแพคเกอร์แค่ไม่กี่คนรอรถตู้รับส่งเข้าเมือง รถตู้เป็นแบบเก่าๆ เพ้นท์ด้วยลายเกาะและต้นมะพร้าว ข้างหลังลากด้วยตู้เก็บสัมภาระอีกที มืดก็มืด..ข้างทางมีแต่ต้นไม้สีเขียว ตัวเมืองเงียบสงัด..คิดตลอดว่าถ้าโดนลากเข้าป่าไปจะทำยังไง..
ใช้เวลาไม่นานเราก็ถึงโฮสเทล..เป็นโฮสเทลที่ไม่มีลิฟท์และห้องเราอยู่ชั้นสาม โชคดีที่มีหนุ่มฝรั่งใจดีมาช่วยลากกระเป๋า ไม่อย่างนั้นคงไปไม่รอดแน่.. ในห้องพักมีแบคแพคเกอร์หลายเชื้อชาติ สอบถามทั้งหมดมีแต่มารองานกันค่ะ บางคนร้องไห้ก็มี..บรรยากาศเศร้าโศกมาก เราได้ทำความรู้จักกับสาวชาวจีนคนหนึ่ง เธอเจอหน้าก็เตือนว่าอย่าหวังว่าจะได้งานจากที่นี่เลย เธอหามาหลายวันแล้วก็ยังไม่ได้ ใจเราก็แป้วสิคะ..และพอไปเสิร์ชอินเทอร์เน็ตก็ทราบมาว่า เมืองแคนส์เป็นเมืองที่มีอัตราว่างงานเยอะเป็นอันดับต้นๆของออสเตรเลีย
วันต่อมา..หลังจากที่เราสำรวจเมืองแล้วก็รีบไปปริ้นเรซูเม่และเดินแจกตามคาเฟ่ทุกร้านในเมือง..ตอนที่มาใหม่ๆคิดเลยนะว่าเมืองมันเล็กมากจริงๆ เดินแจกไปได้ 40 กว่าที่ก็จะหมดเมืองแล้ว (มีหนุ่มโทรมาจีบเราเพราะเบอร์ในเรซูเม่ด้วย) ห้างในเมืองมีแค่ห้างเดียวค่ะทุกคน อากาศก็ร้อนขึ้นทุกวัน ร้อนในที่นี้เป็นแบบร้อนแห้ง แดดเผาตัวดำ ผ่านไปหลายวันก็ยังไม่ได้งาน เราเลิกหาแล้วไปนอนเล่นริมทะเลสาบเลยค่ะ.. นอนมองเรือแล่นผ่าน ลมพัดเย็นๆก็สบายใจดีนะ ถ้าไม่ต้องคิดถึงเรื่องงาน เมืองนี้ช่างน่าอยู่เหลือเกิน..
แต่เราจะไม่คิดเรื่องงานก็ไม่ได้ค่ะเพราะเงินในกระเป๋าจะหมด เราไปนั่งในโบสถ์ขอพรจากพระ(วัดไทยอยู่ไกลมาก) และพยายามฝากเรซูเม่ไว้ทุกเว็บไซต์เท่าที่จะหาได้ และสุดท้ายก็ได้งานค่ะ..
มีใครคนหนึ่งโทรเข้ามาหาเราด้วยบทสนทนาภาษาอังกฤษแบบนี้..
เขา: สวัสดีจำได้ไหมว่าผมโทรมาจากร้านไหน
เรา: เอ่อ ขอโทษค่ะ จำไม่ได้
เขา: (หัวเราะ) คุณสมัครไปเยอะมากสินะ เอาล่ะ คุณมั่นใจไหมว่าทำกาแฟอร่อย
เรา: ต้องลองชิมดูค่ะ
เขา: ถ้าคุณไม่มั่นใจ ผมก็มั่นใจให้คุณมาทดลองงานไม่ได้
เรา: ฉันมั่นใจมากค่ะ(ทั้งที่ใจสั่นมาก)
เขา: ร้านที่คุณเคยทำ ยุ่งขนาดไหน ร้านผมยุ่งมากนะ
เรา: ฉันสู้ค่ะ
เขา: โอเคงั้นมาพรุ่งนี้ ตี 5
เรา: เอ่อ..ร้านคุณอยู่ไหนคะ ขอโลเคชั่นด้วย
เขา: ร้านผมดังมากไม่มีใครไม่รู้จักที่นี่ ไปเสิร์ชชื่อเอาแล้วกัน (แต่เราเพิ่งมาได้ไม่กี่วันไง นึกในใจ)
เรา: แต่ตี 5.. ไม่มีรถนี่คะ
เขา: งั้นผมจะให้คนไปรับคุณ
ติดตาม EP. ต่อไปนะคะ วันนี้ฝากไปด้วยภาพวิวทะเลสาบที่เราไปนอนมอง และภาพลากูนที่เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวอาบแดด
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
