ห้องเล่าเรื่อง EP.5 สายรุ้ง กับ ท้องฟ้า
ณ ห้องเล่าเรื่อง ห้องที่ 403 ถนนสายรุ้ง เมืองแห่งความทรงจำ เป็นอีกวันหนึ่ง ที่เขียนเล่าเรื่อง 2 รอบในวันเดียว อาจเป็นเป็นเพราะมีเรื่องมาคุย จนคุยไม่จบ วันนี้ในรอบนี้ ผมจะมาเล่าเรื่องที่ธรรมดาที่สุดก็ได้ ผมไม่ใช่คนโรแมนติก อะไรหลอกคุณ ผมเป็นแค่คนขี้อาย มักชอบเก็บไว้ในใจ ไม่กล้าเอาออกมาให้ใครเห็น เอาน่า เดียวจะไม่เข้าหัวเรื่องวันนี้ ในรอบนี้ ผมรู้สึกเขินนะ ที่ใช้สรรพนาม คุณ ผม มันทางการเกินไป ผมไม่ใช้คนทางการขนาดนั้น นอกเรื่องอีกละ แย่จัง
ใช้คำว่า เรา เธอ ดีกว่า เธอรู้ไหม ทำไม เราจึงสร้างห้องเล่าเรื่องขึ้นมา ถ้าเธออ่าน EP. ตอนแรกที่เปิดเรื่อง จะบอกเธอให้ฟังนะ ห้องเล่าเรื่อง เราจินตนาการถึงห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง ที่มีเครื่องคอม ไมค์ ลำโพง เครื่องเล่นเทป และตู้อ่านหนังสือ เอาอาศัยอยู่ห้องที่ 403 ที่จริงมันคือ 302 ตอนเราอยู่หอใน มหาลัยราชภัฏแห่งหนึ่ง ถึงเราจะออกหอในและมหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งหนึ่ง อาจเป็นเพราะเราอ่อนแอ เกินไป ด้วยระบบโซตัส ในหอ แต่เรายอมรับ เราได้รุ่นพี่ที่ดีต่อเรา และเราได้เพื่อนที่ดี มันมีความทรงจำที่ดี และไม่ดี มันก็แค่ช่วงชีวิตหนึ่ง จนถึงวันหนึ่งเรายังคิดถึงเพื่อน พี่ ทั้งในห้อง และในหอทุกคน จะเป็นมิตร หรือ ไม่เป็นมิตร ก็เป็นแค่อดีต เรามองแต่อนาคตที่จะเดินไป มันยาวเกินไปแล้วสำหรับที่ไปที่มาตัวเลข 403 ที่โคตรไม่เกี่ยวข้องกับ 302 ช่างมันเถอะ ถนนสายรุ้ง ละ เราจะบอกเธอนะ เราเห็นภาพสายรุ้งในจินตนาการ และเราลองพูดให้ติดปาก มันจึงได้ว่า ห้องเล่าเรื่อง ห้องที่ 403 ถนนสายรุ้ง แล้วเราจะเอาห้องเล่าเรื่อง ไปไว้ที่ไหน เมื่อเราไม่สามารถพ้นเรื่องราววันเวลาของอดีตได้ 100% เมื่อความจำ ยังมี คงต้องสร้าง เมืองแห่งความทรงจำ ในที่สุดเราก็ได้ที่อยู่ ต้องยอมรับว่า ห้องเล่าเรื่อง ได้แรงบันดาลใจ จาก พี่มาโนช พุฒตาล (รุ่นน้ารุ่นลุงแล้ว) ขออนุญาตเรียกพี่นะครับ ที่ไปออกรายการป๋าเต็ด แก่สร้างสถานที่สมมุติพาหนะเดินทางไปสู่นอกอวกาศ เราขอลอกไอเดีย สร้างสถานที่สมมุติ เป็นห้องเล่าเรื่อง ที่มีเลขที่อยู่หน้าห้องเป็นเลข 403 อยู่ ถนนสายรุ้ง อยู่ที่ เมืองแห่งความทรงจำ มันเป็นสถานที่ลองรับรายการ podcast ที่ทำก่อนหน้านั้น ในรายการ Talk Together Stories คุยให้เป็นเรื่อง กับ ตัว ว. / ตัว ว. คือใคร ก็เรานี้ละ อักษร ว ตัวเดียว มันเป็น ชื่อเล่น ชื่อจริง นามสกุล ของเรา จึงไม่จำเป็น จะใช้ชื่ออื่น
คุยจนใกล้จะจบ ยังไม่เข้าเรื่อง สายรุ้งกับท้องฟ้าเลย เธอคงลำคาญ เราแล้วละ ขอโทษด้วย สายรุ้ง เป็นสิ่งที่เราชอบนะ ไม่รู้นะ ทำไมถึงชอบ อาจเป็นเพราะมันเป็นสิ่งดูยากตามธรรมชาติมังนะ เราเป็นคนชอบมองท้องฟ้า มองแล้วสบายใจ อย่างอธิบายไม่ถูก จริง ๆนะ เมื่อบนท้องฟ้า มีสายรุ้ง ยิ่งขึ้นที่สถานที่เราไปเวลาไม่สบายใจ อยากหาที่สงบ เป็นที่สถานที่เราไปนั่งคิด มันมีสายน้ำ ลำห้วย ที่เป็นฝ่ายล้นน้ำ เราเคยเอาความทุกข์ในอดีตไปทิ้งลงแม่น้ำให้มันหายไป เราไม่อยากอดีตที่เจ็บปวดมาทำลายเรา ลากมายาว จนยังพูดเรื่องสายรุ้งกับท้องฟ้า ไม่จบเลย ถือว่าเป็นส่วนเสริมก็แล้วกัน แน่ ๆ เล่าฟังให้จบแน่ ขอเล่าที่ไปที่มาสถานที่แห่งนี้ มันเป็นสถานที่ความทรงจำร่วมกันระหว่างผ่องเพื่อนน้องพี่ เป็นที่เรามักชอบไปถ่ายรูป มันเป็นสถานที่ล้ำค่า เหมือน เพชร พลอย ทองคำ อันมีค่า ทุกคนต่างมีส่วนในชีวิตเรา ภาพจำเหตุการณ์ทุกเรื่องราว มันถูกบันทึกในความทรงจำ แม้แต่สายรุ้งเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 แม้จะไม่ได้บันทึกผ่านสายตา แต่มันบันทึกผ่านความทรงจำ มันเป็นสิ่งล้ำค่า สำหรับเรา นี้คือ อนุทินบันทึกจากเราถึงเธอ หากเธอแวะมาอ่าน เราหวังว่า เธอจะมองท้องฟ้าเดียวกันกับเรา ก่อนสายรุ้งจะจางลงกับเรื่องราวใกล้จะจบในตอนนี้ เบื้องหลังของเรายังมีท้องฟ้าสีแดงของตะวันที่ใกล้จะลาลับ
ลืมบอกไป อีกอย่างที่แรงบันดาลในงานเขียนไดอารี่แบบนี้ จะมีพี่ง่วง จะมี บ้านข้างๆ เราพึ่งรู้จริงๆ ว่า
บ้านข้าง ๆ คือ t_047 คือ คนเดียวกัน ช่วงเวลาหนึ่งเราฟังเพลงของ t_047 ก่อนจะมาอ่านหนังสือ ของ
บ้านข้าง ๆ ต้องขอบอกและแนะนำให้ไปอ่านงานของบ้านข้าง ๆ ไม่แน่โลกของเรากับของเธออาจเป็นโลกเดียวกัน อีกอย่างเราชอบที่ว่า บ้างครั้งการมองดูอาจบันทึกความทรงจำก่อนบันทึกลงกล้อง ไม่ใช้คำของ บ้านข้างๆ นะ แต่เราถอดข้อความมาได้แค่นี้จริง ๆ
ราตรีของวันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 ขอให้เธอนอนหลับฝันดี จากเราผู้ซึ่งขอเธอเป็นเพื่อน
ขอบคุณจริง ๆ ที่แวะมาอ่าน
11 พฤศจิกายน 2563
- 1
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
