Blockdit Logo
Blockdit Logo (Mobile)
สำรวจ
ลงทุน
คำถาม
เข้าสู่ระบบ
มีบัญชีอยู่แล้ว?
เข้าสู่ระบบ
หรือ
ลงทะเบียน
พู่กันแต้มเลือด
•
ติดตาม
4 ม.ค. 2021 เวลา 09:44 • นิยาย เรื่องสั้น
The Adventures of จ.Jump ตอน หัตถ์เพลิงสุมทรวงแค้น
สวัสดีผู้อ่านทุกคนในวันหยุดปีใหม่กับผมนายจั๊มพ์ครับ หลังจากขับซิ่งไม่ไว้หน้าใครในตอนก่อนแล้ว คราวนี้จะเป็นเรื่องของผลกรรมจากอดีตที่ไล่ตามทันบ้าง เคยไหมที่ตอนเป็นเด็กแกล้งคนอื่นให้ร้องไห้แล้วคนที่แกล้งตอนนั้นกลับมาเอาคืนในเวลาต่อมา ซึ่งผลลัพธ์จะจบยังไงนั้นต้องตามต่อในตอนที่ชื่อว่า หัตถ์เพลิงสุมทรวงแค้น
วันหนึ่งขณะนั่งพักดื่มน้ำในโรงอาหารตอนบ่ายโมง อดีตที่เคยลืมเลือนไปแล้วก็ผลันผุดขึ้นเมื่อผมมองไปยังรองเท้าที่ผู้หญิงคนหนึ่งสวมอยู่
น่าจะเป็นช่วงประมาณประถมศึกษาปีที่ 4 ที่มีเด็กใหม่เข้ามาเรียนระหว่างกลางเทอม
ด้วยสภาพร่างกายของเด็กสาวที่ตัวโตกว่าเด็กชายเกือบ 10 เซนติเมตรทำให้ทุกคนในห้องไม่กล้าที่จะคุยกับเธอ
ผ่านไปประมาณเดือนกว่า ๆ เธอก็ยังคงอยู่ตัวคนเดียว นั่งเรียนเงียบ ๆ คนเดียว และคอยหลบมุมนั่งรับประทานอาหารอยู่เพียงลำพัง
กระทั่งวันหนึ่งที่เหตุการณ์ทุกอย่างชักพาให้แย่ลง โดยเริ่มต้นจากการที่ครูภาษาอังกฤษออกมาประจานผลคะแนนสอบที่เธอทำได้ไม่ดีเท่าที่ควร จึงทำให้ผมและเพื่อนทั้งห้องเกิดความรู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับเรื่องที่ว่า
อาจเป็นเพราะเหตุนั้นในเวลาต่อมาเพื่อนบางคนเลยเริ่มการกลั่นแกล้งเธอขึ้น ซึ่งช่วงแรกแค่แซวล้อเลียนคะแนนสอบ แต่พอนานเข้าก็บานปลายกลายเป็นตราบาปที่ไม่มีวันลบเลือนสำหรับผม
ผมจำได้แม่นวันสุดท้ายที่เห็นเธอคือวันที่นักเรียนทั้งห้องหยิบรองเท้ารุมปาใส่ โดยคู่ที่เห็นตอนนี้ช่างคล้ายกับ...คล้ายกับ...คู่ที่เด็กสาวโดนปาใส่เข้าหน้า
บางทีผมอาจคิดมากไปเพราะไม่มีทางเป็นไปได้ที่จะเจอเธอ แต่คิดอีกทีถ้าหากใช่ละจะทำไงดี
ผมควรเดินไปขอโทษหรือแกล้งเมินเฉยดี เพราะเรื่องดังกล่าวก็ผ่านมานานมากแล้วหากยกมาพูดก็รังแต่จะรื้อฟื้นอดีตที่ไม่น่าจดจำกันทั้งสองฝ่าย
ในขณะที่ผมตัดสินใจแล้วว่าจะเลือกทำอย่างไหนเจ้าของรองเท้าก็หาได้นั่งอยู่ที่เดิม เธอหายไปไหนแล้วไม่รู้
ไม่ว่าจะมองซ้ายมองขวามองตรงก็ไม่เห็นวี่แววของเธอเลย ทันใดนั้นเองอยู่ ๆ แขนขวาผมกลับรู้สึกร้อนรุ่มอย่างอธิบายไม่ถูก และเมื่อก้มมองดูถึงรู้ว่ามีมือหนึ่งกำลังเอื้อมมาแตะจากด้านหลัง
เป็นเธอนั้นเอง !! เจ้าของรองเท้าที่ผมเห็น
“ไม่คิดเลยว่าจะเจอเธอที่นี้ เธอจำฉันได้ใช่ไหมจั๊มพ์ ? จำเด็กสาวที่ถูกพวกเธอรุมแกล้งตอนประถมได้ใช่ไหม ?”
“...........”
ผมได้แต่อ้ำอึ้งพูดไม่ออกเพราะคิดว่าในกรณีนี้การนิ่งเฉยรอดูสถานการณ์ก่อนน่าจะเป็นการดีที่สุด
หากแต่ผิดคาดการที่ผมเงียบไม่พูดอะไรกลับกลายเป็นยั่วยุให้เธออารมณ์เดือดยิ่งกว่าเดิม ครั้นจะปริปากขอโทษก็หาได้ทันการแล้ว เพราะเสียงโวยวายราวกับไฟกำลังไหม้บ้านฉุดให้คนที่นั่งรับประทานของกินในโรงอาหารต้องหันมามองว่าเกิดอะไรขึ้น
ขณะที่ทุกสายตายจับจ้องมองมาที่ผมและเธอ แขนข้างขวาก็ค่อย ๆ ร้อนขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนกับกำลังโดนไฟจี้อย่างไงอย่างงั้น
ผมพยายามสะบัดแขนให้ดิ้นหลุดจากการจับของเธอ หากแต่ไร้ผลโดยสิ้นเชิง ความเหนียวที่เกาะกุมนั้นช่างยึดเกาะกว่ากาวตราช้างที่แปะติดซะอีก
ยิ่งเวลาผ่านไปนานนอกจากจะโดนคนถ่ายวิดีโอบันทึกภาพแล้วแขนผมก็ยิ่งแสบร้อนจนน้ำตาจะไหลอยู่รอมร่อ
ดูท่าผลกรรมที่ทำไว้ในอดีตกำลังย้อนกลับมาเล่นงานในกาลปัจจุบัน ใจหนึ่งผมอยากยอมรับความผิดที่เคยก่อไว้แต่อีกด้านก็ชักทนไม่ไหวเริ่มกำไม้กำมือเตรียมออกหมัดเผด็จศึกยุติการวิวาท
ทว่าไม่ทันจะได้สวนโต้ตอบตัวผมก็มีอันต้องล้มลงเอามือก่ายหน้าร้องโหยหวนดุจโดนน้ำกรดสาดเข้าใส่นัยน์ตา
ความแสบที่เกิดจากการโดนมือของเธอสัมผัสมันช่างไม่ต่างไปจากการยื่นหน้าไปจ่อที่ไฟร้อน ๆ
ซึ่งหลังจากลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายผมก็จำอะไรไม่ได้อีกนอกจากเสียงตะโกนของเธอที่บอกว่า “ปล่อย ! ปล่อยฉัน !! แค่นี้มันยังไม่พอสำหรับเรื่องที่พวกแกทำไว้หรอก แก ! และพวกแก !! จะต้องโดนมือที่มีไฟแค้นนี้ตามล่าไปจนวันตาย”
***เฉลยปม***
ภายหลังมีผู้หวังดีนำตัวผมไปส่งที่ห้องพยาบาล อาการที่แขนและดวงตายังไม่มีวี่แววจะดีขึ้น หรือมือเธอที่สัมผัสนั้นจะมีไฟแค้นสถิตย์อยู่จริง ๆ
ทว่าตอนที่นอนให้หมอตรวจแบบลืมตาไม่ขึ้นผมถึงเข้าใจว่าที่แท้ไม่ใช่ไฟแค้นที่อยู่ในใจเธอหรอกที่ทำร้ายร่างกาย แต่เป็นพริกที่น่าจะมาจากร้านก๋วยเตี๋ยวต่างหากที่สร้างความแสบร้อนเสมือนเอาไฟมาโดน
บางทีตอนที่ผมหันไปไม่เจอเธอ ช่วงนั้นสาวเจ้าคงฉวยโอกาสเอามือจุ่มไปในโหลเครื่องปรุงเพื่อจะนำมาป้ายแก้แค้นเอาคืนคนที่เคยรังแก
ซึ่งจากเหตุการณ์ครั้งนั้นภาพที่ถูกคนรอบข้างถ่ายไว้ล้วนถูกอัพโหลดบนโลกอินเตอร์เน็ตจนกลายเป็นไวรัลออกสื่อไปทั่ว
ทั้งนี้ไม่ใช่แต่เฉพาะผมเท่านั้นที่โดน แม้แต่เพื่อนคนอื่นต่างก็เจอเหตุการณ์ในทำนองเดียวกัน จนสุดท้ายเมื่อนับรวมคดีที่เธอคนนั้นถูกถ่ายตอนลงมือจะมีจำนวนเท่ากับนักเรียนที่อยู่ในห้องช่วงที่รุมรังแกพอดิบพอดี
และในตอนที่เธอประกาศกร้าวต่อการล้างแค้นทุกคนในห้องสำเร็จ กรรมที่เกิดจากการกระทำก็ไล่ตามทันจนส่งผลให้กฏหมายเข้ามามีส่วนรวมและกฏแห่งกรรมเข้ามามีบทบาท
บันทึก
11
22
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
The Adventures of จ.Jump
11
22
โฆษณา
ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
© 2026 Blockdit
เกี่ยวกับ
ช่วยเหลือ
คำถามที่พบบ่อย
นโยบายการโฆษณาและบูสต์โพสต์
นโยบายความเป็นส่วนตัว
แนวทางการใช้แบรนด์ Blockdit
Blockdit เพื่อธุรกิจ
ไทย