ตอนที่ ๒๒ ล่มพิธีกรรม
“อาทิตย์!! อาทิตย์!! เจ้าได้ยินเสียงข้าใช่รึไม่” ยศที่นั่งซุ่มอยู่ข้างๆ เรียกเพื่อนของตนขึ้นมาอีกครั้ง แล้วยกมือข้างหนึ่งขึ้นไปแตะที่บ่าของอาทิตย์เพื่อเป็นการเรียกสติ
“ฮะ ฮะ ว่าอย่างไร เจ้าเรียกข้าเสียงดังเช่นนี้ ทำไมข้าถึงจะไม่ได้ยินเสียงเจ้าเล่า” อาทิตย์ที่พึ่งได้สติ รีบหันกลับไปตอบเพื่อนของตนขึ้นมาทันที
“เจ้าเป็นอันใดกันแน่ เหตุใดเจ้าจึงเหม่อลอยได้ถึงเพียงนี้ ข้าเรียกเจ้าตั้งหลายครา เจ้าพึ่งจะได้ยินเสียงของข้า”
“อย่างนั้นรึ ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วย เวลานี้ข้ามีเรื่องให้ต้องขบคิด”
“แต่เจ้าจะเหม่อลอยเช่นนี้ไม่ได้ ไม่งั้นแผนที่เจ้ากับข้าได้วางเอาไว้ จะพังเสียหมด เจ้า…” ยศพูดเตือนสติเพื่อนของตน แต่ยังพูดไม่ทันจบ ก็มีเสียงกลองดังขึ้นมาจากด้านใน
“ตึง!! ตึงงง!! ตึงงงงงง!! ตึงงงงง!!” เสียงกลองถูกตีขึ้นมาเป็นจังหวะ อาทิตย์กับพวกที่ซุ่มอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ หน้าประตูทางเข้าได้ยิน ก็รีบพากันลุกเดินย่องเข้าไปมองที่ประตูทางเข้าสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ทันที
“พวกมันเริ่มแล้ว ข้าว่าพวกเรารีบไปกันเถอะ” ยศกับพรรคพวกที่พากันยืนหลบอยู่ข้างประตูทางเข้าสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เพื่อแอบดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้านใน ได้ยินเสียงของอาทิตย์พูดขึ้น ก็พากันเดินตามหลังอาทิตย์เข้าไปด้านใน
เห็นพวกมันเดินเข้าไปในตัวโบสถ์ โดยมีคนของมันอีกสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าโบสถ์ เพื่อตีกลองส่งสัญญาณการเริ่มพิธีกรรม
“พวกเอ็ง เดินเลาะเข้าไปอีกด้าน รอข้าส่งสัญญาณ แล้วจัดการพวกมันได้เลย ส่วนเจ้าตามข้ามา” อาทิตย์หันไปบอกกับคนของยศที่เดินตามมาห้าคนให้แยกไปอีกฝั่งหนึ่ง แล้วหันกลับไปบอกยศให้เดินตามตนเข้าไป
อาทิตย์พายศมายืนซุ่มอยู่ที่กำแพงข้างตัวโบสถ์ มองผ่านทางหน้าต่างเข้าไปด้านใน เห็นแท่นบูชาหินที่ปกติเวลาทุกคนมานั่งเข้าฌานที่นี่ บนแท่นหินนั้น จะมีเพียงพานดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์สีขาวบริสุทธิ์ และธูปเทียนเท่านั้น แต่ตอนนี้กลับมีพานสี่อันถูกตั้งอยู่บนแท่นบูชานั้นแทน
พานทั้งสี่อันเต็มไปด้วยเครื่องในดิบสีแดงสด ถูกจัดวางเรียงเอาไว้ จนเต็มพานไปหมด แล้วมีพานบายศรีถูกตั้งอยู่ตรงกลางของแท่น โดยมีเทียนแท่งใหญ่สองแท่ง ถูกจุดอยู่ทั้งสองข้างของแท่นบูชานั้น ขนาบคู่กับเทวรูปเทพารักษ์ หกแขนหกมือ ที่ค่อยปกปักรักษาสถานที่แห่งนี้
ด้านหน้าของแท่นบูชานั้น มีรูปปั้นสี่ตัวตั้งอยู่ โดยตัวของรูปปั้นนั้น ถูกสวมใส่ด้วยหนังของคนที่เคยถูกฆ่าทำพิธีกรรมสังเวยแล้วเลาะหนังออกไป
อาทิตย์เห็นอรัณกำลังยืนพนมมือสวดคาถาปลุกวิญญาณอสุรกายอยู่ โดยมีเพื่อนของอรัณอีกคนคอยยืนอยู่ด้านหลังของอรัณ มือทั้งสองข้างของเขา คอยค้ำหลังของอรัณเอาไว้ เพื่อเพิ่มกำลังให้ ทั้งคู่หลับตาและสวดคาถาขึ้นมาพร้อมกันเสียงดังลั่น โดยมีคนอีกสี่คน ที่ยืนอยู่สี่มุมของตัวโบสถ์คอยสวดคาถาเสริมให้เช่นกัน
“เจ้าจะทำอย่างไรต่ออาทิตย์” ยศถามขึ้น เมื่อเห็นสถานการณ์ด้านในเริ่มไม่ค่อยดีแล้ว
อาทิตย์หันขึ้นไปมองบนท้องฟ้า ที่มีไอดำเริ่มปกคลุมไปทั่ว แล้วยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาที่ปาก ก่อนจะเป่าเพื่อส่งสัญญาณไปให้คนของยศที่เฝ้าอยู่อีกด้านหนึ่งของตัวโบสถ์ ให้จัดการกับคนที่ตีกลองอยู่ด้านหน้าทางเข้า ก่อนที่พวกเขาจะหันกลับไปมองหน้ากัน แล้วรีบพุ่งตัวไปที่ประตูโบสถ์ทันที
“พวกเจ้ารออยู่ตรงนี้ คอยดูด้านนอกให้ดี มีเหตุร้ายอันใดเกิดขึ้น รีบมาแจ้งข้าทันที” ยศที่วิ่งตามอาทิตย์เข้ามาติดๆ เห็นกลองกลิ้งล้มอยู่กับพื้น พร้อมกับคนที่ตีกลองสองคนนอนสลบเหมือดอยู่ จึงรีบบอกคนของเขาทั้งห้าให้ยืนเฝ้าทางเข้าไว้ ส่วนตนรีบตามอาทิตย์เข้าไปด้านในทันที
“ท่านอา!! หยุดประเดี๋ยวนี้!!” อาทิตย์พูดออกมาเสียงดังลั่น
เมื่อเสียงกลองถูกหยุดลง พร้อมกับเสียงของหลานชายที่ดังขึ้น ทำให้พิธีกรรมต้องหยุดชะงักลงทันที
“หึ!! มาแล้วรึหลานชายของข้า มาได้ถูกเวลาเสียจริง เจ้ารู้แล้วใช่รึไม่” อรัณพูดขึ้น แล้วหันกลับไปมองอาทิตย์ที่เข้ามาใหม่ พร้อมกับยศ
“ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร” อาทิตย์พูดขึ้น
“ทำได้อย่างไรนั้นรึ ฮ่า ฮ่า ฮ่า!! เจ้าต่างหาก!! ที่ทำกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร!!” อรัณพูดออกมาเสียงดัง เน้นหนักทุกคำพูด
“ข้าทำอันใด ข้าทำอันใดให้ท่าน ข้ารักท่านเสมือนพ่อคนที่สองของข้า”
“พ่องั้นรึ หึ พ่อที่เจ้าแย่งทุกอย่างไปอย่างนั้นรึ”
“ข้าหาได้ต้องการ สิ่งพวกนั้นไม่ ข้าไม่เคยต้องการ ข้าเพียงต้องการท่านอาคนเดิมของข้า ท่านอาที่รักข้า ท่านอาที่อยู่กับข้าในวัยเยาว์”
“เจ้าไม่ต้องการแล้วอย่างไร ในเมื่อเจ้าได้มันไปแล้ว ท่านพี่ยกมันให้เจ้า!! แล้วข้าเล่า ได้อันใด ข้าไม่ได้อันใดเลย!! ทั้งที่ข้าเป็นน้องของท่านพี่ ทั้งที่ข้าจงรักภักดิ์ดีต่อท่านพี่” อรัณระเบิดอารมณ์ออกมาสุดแรง “ไหนเล่าสิ่งตอบแทนที่ข้าได้รับ”
“ท่านอา ท่านคิดเช่นนี้ได้อย่างไร ท่านพ่อรักท่านมากเพียงใด ท่านไม่รู้รึ ถ้าท่านพ่อไม่รักท่าน ป่านนี้ท่านได้รับโทษไปแล้ว สิ่งที่ท่านทำลงไปนั้น มันหนักหนายิ่งนัก ถ้าท่านไม่ทำเช่นนั้น ป่านนี้ท่านคงเป็นผู้สืบสกุลไปแล้ว”
“รักรึ ท่านพี่ไม่ได้รักข้า!! ถ้าท่านพี่รักข้าจริง มีรึท่านพี่จะทำกับข้าเช่นนี้”
“ข้ารักเจ้า ถ้าข้าไม่รักเจ้า เจ้าตายไปนานแล้วอรัณ” อรุณที่เดินเข้ามาในตัวโบสถ์ พร้อมกับต้องจันทร์ที่อุ้มลูกน้อยไว้ในอ้อมกอด พูดขึ้น
“ท่านพี่!! / ท่านพ่อ!!”....
อ่านต่อเพิ่มเติม <เสมือนดั่งฝัน ในคืนพระจันทร์เต็มดวง>
📍ตอนที่ ๒๒ ล่มพิธีกรรม📍 ได้ที่เว็บไซด์👇🏻👇🏻👇🏻
ReadAWrite รี้ดอะไร้ต์ 👉🏻 https://www.readawrite.com/c/8fe1db4a18e6d315b41a2fa2d22d6a9d?page_no=1
📌ฝากติดตามผลงานของพวกเราด้วยนะคะ 😘 ลงตอนใหม่ทุกวันอังคาร และวันศุกร์ ตามเว็บไซด์ที่ได้แจ้งเอาไว้ทางด้านบนนะคะ ตอนนี้มีถึงตอนที่ ๓๕ แล้ว
อ่านแล้วเป็นยังไงมาพูดคุยกันได้นะจ๊ะ 🥰 และติดตามเพิ่มเติมได้ที่เฟซบุ๊ค 👉🏻 https://www.facebook.com/pkm.tongchan
#เสมือนดั่งฝันในคืนพระจันทร์เต็มดวง 🌕
#pkmtongchan
#กัมปนาทต้องจันทร์
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
