ตอนที่ ๒๔ เหตุการณ์ปัจจุบัน
“พอเถิดท่านพี่ เดี๋ยวข้าพูดเอง ไม่ใช่พวกผมไม่เคยบอก พวกผมอยู่มาเป็นร้อยๆ ปี เคยลองมาแล้วหลายวิธี ท่านพี่ของผมเคยบอกแล้ว แต่พวกมนุษย์นั้นจิตใจยากแท้หยั่งถึง พวกเขาไม่เชื่อในสิ่งที่พี่ผมบอก อีกทั้งยังหัวเราะเยาะ หาว่าพี่ผมบ้า หาว่าเป็นคนไม่ดีมาหลอกลวงพวกเขา สุดท้ายพวกเขาก็ตายกันหมด” เมื่ออารัณย์พูดจบ ชายหนุ่มคนนั้นทำท่าเหมือนคิดอะไรบางอย่างแล้วก็เงียบลง ก่อนจะพูดขึ้นมาใหม่
“แล้วถ้างั้น ทำไม ไม่เข้ามาช่วยพวกเราตั้งแต่แรก”
“นั่นสิ พวกนายสามารถเข้ามาช่วยพวกเราได้ แต่ทำไมไม่มาตั้งแต่แรก” เพื่อนของชายหนุ่มคนนั้นพูดเสริมขึ้นมาอีกคน
“พวกผมเข้ามาไม่ได้หรอกครับ”
“นายหมายความว่าไง เข้ามาไม่ได้ยังไง พวกนายก็ยืนอยู่เนี่ย” ชายหนุ่มคนนั้นพูดขึ้นมาอีกครั้ง คนอื่นที่ได้ยินก็มองกลับไปที่อามันต์กับอารัณย์ด้วยความสงสัยเช่นกัน
“ที่นี่มีเกราะคุ้มกันอยู่ครับ ไม่มีใครสามารถเข้าหรือออกจากที่นี่ได้” อารัณย์ตอบ
“แล้วพวกคุณเข้ามาได้ยังไง?” อัญชันที่ยืนฟังอยู่นาน ถามขึ้นด้วยความสงสัย
“พวกคุณได้สังเกตกันไหมครับ ว่าก่อนหน้านี้ พวกมันไปยืนรวมตัวกันอยู่ที่หน้าโบสถ์ แล้วคืนสภาพเป็นเทวรูป”
“แล้วยังไง มันเกี่ยวอะไรกัน” ชายหนุ่มคนเดิมพูดสวนขึ้นมาทันที
“มันเป็นเวลาเดียวกันกับช่วงเวลาในอดีตที่พวกมันเคยถูกผนึกไว้ตรงนั้นครับ ทุกปีที่สิบสาม ในเวลานั้น พวกมันจะต้องไปรวมตัวกันอยู่ที่หน้าโบสถ์แล้วคืนสภาพเป็นเทวรูป เพราะโดนอำนาจของอาคมคุ้มกันที่นี่สะกดเอาไว้ เลยเป็นช่วงเวลาที่ทำให้อาคมเกราะคุ้มกันของที่นี่อ่อนแรงลง พวกผมเลยเข้ามาได้ครับ”
“แต่ด้วยความโง่ของพวกเจ้า!! ตะโกนโหวกเหวกโวยวาย!! จนปลุกพวกมันให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง มันเลยกลับมาวิ่งไล่กินพวกเจ้าไงเล่า อ่อ...แล้วข้าจะบอกอะไรให้อย่างนะ มันเสื่อมฤทธิ์ได้เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ต่อจากนี้ไปพวกเจ้า จะต้องช่วยตัวเองแล้ว” เมื่ออามันต์พูดจบ ทุกคนที่ได้ยินก็พากันหน้าซีดเผือด
“จริงสินะ หนึ่ง สอง สาม สี่…สิบสาม โอ่โอ เลขสวยเสียนี่กระไร จากสถิติ ตั้งแต่ข้าอยู่ที่นี่มา คนที่เคยรอดไปจากที่นี่ ไม่เคยมีถึงสิบคนเลยเสียด้วยซ้ำ อย่างไรเสีย ข้าก็ขอให้พวกเจ้าอยู่รอดปลอยภัย ได้ออกไปจากที่นี่กันครบทุกคน ก็แล้วกันนะ” อามันต์ที่เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ พูดขึ้น พร้อมทำท่าชี้นิ้วไปข้างหน้า และนับจำนวนคน ทุกคนที่ได้ฟังก็มีสีหน้าตกใจซีดเผือดไปมากกว่าเดิม
“หือ หล่อ แซ่บ ดุมากเลยค่ะ แปะ แปะ แปะ แปะ” พริกแกงที่ยืนมองอยู่ เห็นท่าทางการพูดของอามันต์ ก็ซูดปาก พูดขึ้นมาแล้วตบมือให้อย่างถูกอกถูกใจ อามันต์ที่ได้ยินก็หันไปมอง
“เจ้านี่!! …เป็นหญิงเช่นไร ถึงทำตัวเช่นนี้ ช่างน่ารำคาญยิ่งนัก” เมื่ออามันต์พูดจบก็สะบัดหน้าหนี และเดินหนีไปอีกมุมหนึ่งทันที เล่นทำเอาพริกแกงที่ได้ยินก็หน้าเหวอไปเลย….
อ่านต่อเพิ่มเติม <เสมือนดั่งฝัน ในคืนพระจันทร์เต็มดวง>
📍ตอนที่ ๒๔ เหตุการณ์ปัจจุบัน📍 ได้ที่เว็บไซด์👇🏻👇🏻👇🏻
ReadAWrite รี้ดอะไร้ต์ 👉🏻 https://www.readawrite.com/c/3ce38b5b77d3b099c3d8aead82686e40?page_no=1
📌ฝากติดตามผลงานของพวกเราด้วยนะคะ 😘 ลงตอนใหม่ทุกวันอังคาร และวันศุกร์ ตามเว็บไซด์ที่ได้แจ้งเอาไว้ทางด้านบนนะคะ ตอนนี้มีถึงตอนที่ ๓๕ แล้ว
อ่านแล้วเป็นยังไงมาพูดคุยกันได้นะจ๊ะ 🥰 และติดตามเพิ่มเติมได้ที่เฟซบุ๊ค 👉🏻 https://www.facebook.com/pkm.tongchan
#เสมือนดั่งฝันในคืนพระจันทร์เต็มดวง 🌕
#pkmtongchan
#กัมปนาทต้องจันทร์
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
