ตอนที่ ๒๕ อาโปปรากฏตัว
“แล้วนี่อาโปไปไหน ข้าไม่เห็นแม้แต่เงา หายไปเล่นซุกซนที่ไหนอยู่งั้นรึ” อามันต์พูดแล้วหันกลับไปมองอารัณย์เพื่อหาคำตอบ
“ข้าเห็นน้องบอกว่าจะไปดูดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่หน้าถ้ำ เดี๋ยวก็คงกลับมาน่ะท่านพี่”
“ไปนานเสียจริง อาโป!! อาโป!! เจ้าได้ยินข้ารึไม่” อามันต์พูดขึ้น ก่อนจะตะโกนเสียงดังเรียกหาน้องของตน
ขณะที่อามันต์กำลังตะโกนเรียกน้องชายของตนอยู่นั้น เด็กน้อยเจ้าของชื่อก็สะดุ้งตกใจ เมื่อได้ยินเสียงพี่ชายของตนเรียกหา รีบตอบกลับไปทันที “ขอรับท่านพี่!! ข้าได้ยินแล้ว!! ข้ากำลังไป!! ตอนนี้ข้าติดตามคนกลุ่มหนึ่งอยู่ขอรับ!!” เสียงของอาโปดังแว่วมากับสายลม จนทุกคนที่ยืนอยู่ได้ยินเสียงของเด็กน้อยพูดขึ้น พากันมองหาว่าเสียงนั้นมาจากไหน แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ ไม่มีใครเห็นตัวเจ้าของเสียงนั้น
“อย่างนั้นรึ ตอนนี้มีผู้คนรอดอยู่กี่คน”
“สิบคนขอรับ กำลังมุ่งหน้าไปที่ลานวัด แบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ชายสามคนหนึ่งกลุ่ม กับชายห้าหญิงสองอีกหนึ่งกลุ่มขอรับท่านพี่” เด็กน้อยตอบกลับตามที่ตนรู้มาทันที
“อย่างนั้นรึ เจ้าไม่ต้องตามแล้ว รีบกลับมาที่นี่ เดี๋ยวนี้!!”
“ครับท่านพี่” เมื่อเด็กน้อยได้ยินก็รีบขานรับกลับไปทันที ก่อนจะหันไปมองกลุ่มคน ที่ตนติดตามมาก่อนหน้านี้ แล้วเดินเข้าไปใกล้ๆ เด็กน้อยเดินเข้าไปจับที่มือของพอใจเอาไว้ จนหญิงสาวสะดุ้งตกใจรีบหันไปมองมือที่ว่างเปล่าของตนทันที ก็เห็นมือที่ว่างเปล่าปรากฏเป็นมือเล็กๆ จับที่มือของตนอยู่ มองเลื่อนขึ้นไปเห็นเป็นเด็กน้อยปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า
“น้องอาโป!! มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง พี่ตกใจหมดเลย นึกว่าอะไรมาโดนมือของพี่ซะอีก” พอใจที่เห็นเด็กน้อยก็ส่งยิ้มกลับไปให้ด้วยความดีใจ ก่อนจะพูดขึ้น
“ผมตามพี่สาวออกมาตั้งแต่หน้าถ้ำแล้วครับ แต่ตอนนี้ผมต้องไปแล้ว เลยแวะมาหาพี่สาวก่อน”
ทุกคนที่กำลังเดินอยู่ ได้ยินเสียงของพอใจคุยกับเด็กน้อย ก็รีบหันมามองตามเสียงนั้นทันที
“พี่สาว พี่ชายดูแลตัวเองดีๆ นะครับ ผมจะไปรออยู่ที่ลานวัดนู้น รีบตามไปล่ะ ระวังตัวกันด้วยนะครับ” เด็กน้อยพูดแล้วชี้ไปที่ใต้แสงของดวงจันทร์ ทุกคนที่ได้ยินก็พยักหน้ารับ
“แล้วเจอกันนะ น้องอาโป” ต้นกล้าพูดแล้วส่งยิ้มให้เด็กน้อย อาโปที่ได้ยินก็พยักหน้ารับ แล้วหันไปมองที่ธารใส เมื่อพอใจเห็นอาโปมองธารใสอยู่นาน จึงรีบพูดขึ้น เพราะคิดว่าเด็กน้อยยังไม่เคยเจอธารใสคงอยากรู้จัก
“นี่ธารใสจ้ะ เพื่อนของพี่เอง ธารใสนี่น้องอาโปนะ น้องเขาเป็นน้องของเจ้าหน้าที่ ที่วัดนี่แหละ” เมื่อพอใจพูดจบ ธารใสที่ได้ยิน ก็พยักหน้ารับแล้วส่งยิ้มไปให้เด็กน้อย ก่อนจะก้มตัวลงไปหา
“สวัสดีจ้า พี่ชื่อธารใสนะคะ ยินดีที่ได้รู้จักเด็กน้อยน่ารักค่ะ” ธารใสพูดขึ้นแล้วยกมือเข้าไปจับมือทั้งสองข้างของเด็กน้อยเอาไว้ อาโปที่ยืนนิ่งอยู่ก็หลับตาลง สักพักก็ลืมตาขึ้น ก่อนจะขยับตัวเข้าไปหาธารใส
“พี่สาว จะทำอะไรก็คิดดีๆ นะครับ รู้ไหม เปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทันนะ” อาโปกระซิบบอกธารใสที่ข้างหู แล้วถอยตัวออกไป ธารใสที่ได้ยินก็จ้องไปที่เด็กน้อยด้วยความสงสัย กำลังจะถามออกไป แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ตาก็เบิกกว้างขึ้นมาด้วยความตกใจ มือที่จับเด็กน้อยเอาไว้ก็คลายออกมาทันที
“ผมไปก่อนนะครับทุกคน แล้วเจอกันใหม่นะ” อาโปยกยิ้มขึ้นมาด้วยความพอใจ แล้วพูดลาทุกคนขึ้นมาอีกครั้ง พอทุกคนได้ยินก็พยักหน้ารับ มองดูเด็กน้อยค่อยๆ หายไป
“ธารใส!! ธารใส!! เป็นอะไรรึเปล่า ทำไมนิ่งไปเลยล่ะ” พอใจที่เห็นเพื่อนของตนนั่งคุกเข่านิ่งค้างอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อนนานแล้ว จึงเรียกขึ้น “ธารใส เป็นอะไร ได้ยินเราไหม ธารใส” ธารใสที่พึ่งได้สติก็หันไปมองพอใจที่เรียกตนอยู่แบบงงๆ แล้วหันไปมองรอบๆ เห็นคนอื่นกำลังยืนมองตนอยู่....
อ่านต่อเพิ่มเติม <เสมือนดั่งฝัน ในคืนพระจันทร์เต็มดวง>
📍ตอนที่ ๒๕ อาโปปรากฏตัว📍 ได้ที่เว็บไซด์👇🏻👇🏻👇🏻
ReadAWrite รี้ดอะไร้ต์ 👉🏻 https://www.readawrite.com/c/9f31f46cabd8f797d1e020701017cf90?page_no=1
📌ฝากติดตามผลงานของพวกเราด้วยนะคะ 😘 ลงตอนใหม่ทุกวันอังคาร และวันศุกร์ ตามเว็บไซด์ที่ได้แจ้งเอาไว้ทางด้านบนนะคะ ตอนนี้มีถึงตอนที่ ๓๕ แล้ว
อ่านแล้วเป็นยังไงมาพูดคุยกันได้นะจ๊ะ 🥰 และติดตามเพิ่มเติมได้ที่เฟซบุ๊ค 👉🏻 https://www.facebook.com/pkm.tongchan
#เสมือนดั่งฝันในคืนพระจันทร์เต็มดวง 🌕
#pkmtongchan
#กัมปนาทต้องจันทร์
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
