#57 เล่ม 3 บทที่ 12 หน้า 280 ~ 286
...
N : ใช่ครับ ใช่ เราพูดเรื่องนี้กันหลายครั้งแล้ว แต่ผมรู้สึกว่าพระองค์กำลังหลบเลี่ยงประเด็นของผม
ผมบอกว่าคำตอบของคำถามว่าเราคือใคร (ซึ่งก็คือรัก) นั้นกว้างมากเสียจนไม่ได้ตอบอะไรเลย มันแทบไม่ได้ตอบคำถามอะไรสักข้อเลย
พระองค์บอกว่ามันคือคำตอบของ‘ทุก’คำถาม แต่ผมบอกว่ามันไม่ได้ตอบคำถามข้อไหนเลย ยังไม่ต้องพูดถึงคำถามที่เฉพาะเจาะจงเช่นว่า “การแต่งงานของพวกเราควรเป็นแบบเปิดหรือเปล่า❓”
G : ถ้าเธอคิดว่ามันเป็นอย่างนั้น นั่นก็เพราะเธอยังไม่รู้ว่า 🔸รักคืออะไร🔸
...
...
...
N : แล้วใครรู้ครับ❓ เผ่าพันธุ์มนุษย์พยายามเฝ้าหาคำตอบนั้นมาตั้งแต่จุดเริ่มต้นของกาลเวลาแล้ว
G : ซึ่งไม่มีอยู่จริง
N : ซึ่งไม่มีอยู่จริง ผมรู้ครับ ผมรู้ ผมแค่เปรียบเปรยน่ะ
G : ถ้าเอาตาม “คำเปรียบเปรย” ของเธอ มาลองดูกันว่าฉันจะเจอถ้อยคำและวิธีอธิบายว่ารักคืออะไรได้ไหม
N : แจ๋ว อย่างนี้ก็แจ๋วเลย
G : คำแรกที่ผุดขึ้นมาก็คือ “ไร้ขีดจำกัด” สิ่งซึ่งเป็นความรักคือ ✨“ความไร้ขีดจำกัด”✨
N : เรากลับมาอยู่จุดเดิมที่เคยอยู่ตอนเปิดประเด็นนี้ เรากำลังวนไปวนมาอยู่ที่เดิม
G : การวนไปวนมาเป็นเรื่องที่ดี จงอย่าประณามมัน จงวนเวียนต่อไป วนไปรอบๆคำถาม การวนซ้ำไม่ได้เสียหายอะไร การกล่าวซ้ำก็ไม่ได้เสียหาย ย้อนย้ำประเด็นเดิมก็ไม่เสียหาย พูดซ้ำไปซ้ำมาก็ไม่เสียหาย
N : บางทีมันก็ทำให้ผมหงุดหงิด
G : บางทีเหรอ❓ ตลกน่า
N : ก็ได้ครับ ก็ได้ พูดสิ่งที่พระองค์กำลังจะพูดต่อเลยครับ
G : 💖 รักคือสิ่งซึ่งไร้ขีดจำกัด
💖 มันไม่มีจุดเริ่มต้น หรือ จุดสิ้นสุด
💖 ไม่มีก่อนหรือหลัง
💖 รักนั้นดำรงอยู่ในอดีตเสมอ
💖 ดำรงอยู่ในปัจจุบันเสมอ และ
💖 ดำรงอยู่ในอนาคตเสมอ
💖 รักนั้นดำรงอยู่ตลอดเวลา
💖 มันคือความเป็นจริงที่ดำรงอยู่ตราบนานเท่านาน
กลับมายังอีกคำที่เราใช้ก่อนหน้านี้คือ “อิสรภาพ” เพราะถ้ารักนั้น 🔸ไร้ซึ่งขีดจำกัดและดำรงอยู่ตลอดกาล🔸
💖 ฉะนั้นรักจึง...เป็นอิสระ
💖 รักคือสิ่งซึ่งเป็นอิสระอย่างยิ่ง
💖 เป็นอิสระอย่างแท้จริง
ทีนี้ในโลกความจริงของมนุษย์
▶️ เธอจะพบว่าเธออยากรัก และ อยากเป็นที่รักเสมอ
▶️ เธอจะพบว่าเธอโหยหาให้รักนั้นไร้ข้อจำกัดเสมอ
▶️ และเธอจะพบว่าเธอปรารถนาให้ตัวเองนั้นแสดงความรักได้อย่างอิสระเสรีเสมอ
▶️ เธอจะเสาะแสวงหาอิสรภาพ ความไม่จำกัด และ ความเป็นนิรันดร์ในทุกประสบการณ์ของความรัก
▶️ เธออาจจะไม่ได้รับสิ่งเหล่านี้เสมอไป แต่มันคือสิ่งที่เธอเสาะแสวงหา
▶️ เธอจะเสาะหาสภาวะเหล่านี้เพราะนี่คือ 🔸สิ่งที่รักเป็น🔸
▶️ และเธอก็รู้เรื่องนี้อยู่ลึกๆ
💖เพราะเธอคือรัก💖
▶️ เธอพยายามจะรู้จักและมีประสบการณ์ว่าเธอคือใครและเป็นอะไรผ่านการแสดงความรัก
💥 เธอคือชีวิตที่กำลังสำแดงความเป็นชีวิตออกมา
💥 คือรักที่กำลังสำแดงความเป็นรักออกมา
💥 คือพระเจ้าที่กำลังสำแดงความเป็นพระเจ้าออกมา
เพราะฉะนั้นคำต่อไปนี้จึง 🔸มีความหมายเดียวกัน🔸 ให้คิดว่าคำเหล่านี้คือสิ่งเดียวกัน นั่นคือ :
🔆 พระเจ้า
🔆 ชีวิต
🔆 ความรัก
🔆 ไม่จำกัด
🔆 นิรันดร์
🔆 อิสระ
อะไรที่ไม่ใช่หนึ่งในสิ่งเหล่านี้
ก็ไม่ใช่ ‘ทุกอย่าง’ ในนี้
✨เธอคือทุกสิ่งที่กล่าวมานี้✨
✨แล้วเธอก็จะพยายามมีประสบการณ์ถึงตัวเองว่าเป็นทุกสิ่งที่กล่าวมานี้ไม่ช้าก็เร็ว✨
N : หมายความว่ายังไงครับที่ว่า “ไม่ช้าก็เร็ว”❓
G : 🔸มันขึ้นอยู่กับว่าเธอจะก้าวข้ามความกลัวของตัวเธอเองได้เมื่อไหร่🔸
อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ว่า ความกลัวคือความเท็จที่ดูเหมือนว่าเป็นความจริง ซึ่งคือ 💢สิ่งที่เธอไม่ได้เป็น💢
💥เธอจะพยายามมีประสบการณ์ถึงสิ่งที่เธอเป็นผ่านการมีประสบการณ์ถึงสิ่งที่เธอไม่ได้เป็น💥
N : ใครจะอยากมีประสบการณ์ถึงความกลัวกันครับ❓
G : ไม่มีใครอยากหรอก เพียงแต่พวกเธอ 🔹ถูกสอน🔹มาอย่างนั้น
⏹️ เด็กจะไม่กลัว พวกเขาคิดว่าตัวเองสามารถทำได้ทุกอย่าง
⏹️ แล้วก็ไม่มีเด็กคนไหนรู้สึกว่าตัวเองไม่มีอิสระ เขา (และเธอ) คิดว่าตัวเองจะรักใครก็ได้
⏹️ แล้วก็ไม่มีเด็กคนไหนที่รู้สึกว่าตัวเองขาดความมีชีวิต เด็กเชื่อว่าตัวเองจะมีชีวิตไปตลอด
⏹️ และคนที่ทำตัวแบบเด็กๆก็จะคิดว่าไม่มีอะไรทำร้ายพวกเขาได้
⏹️ แล้วก็ไม่มีเด็กคนไหนรู้จักสิ่งไม่ดี จนกว่าจะถูกผู้ใหญ่สอนว่าอะไรที่ไม่ดี
📌 เพราะฉะนั้น เด็กๆจึงวิ่งตัวเปลือยเปล่าและกอดทุกคนได้โดยไม่คิดอะไร ถ้าเพียงแต่ผู้ใหญ่จะทำแบบนี้เหมือนกัน...
N : เด็กทำอย่างนั้นเพราะยังไร้เดียงสาอยู่ ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ผู้ใหญ่ไม่มีทางกลับไปไร้เดียงสาอย่างนั้นได้ เพราะเวลาที่ผู้ใหญ่ “เปลือย” มันจะต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องทางเพศทุกครั้งไป
G : ใช่ และแน่นอนว่าพระเจ้าห้ามไม่ให้พวกเธอมีประสบการณ์เกี่ยวกับ “เรื่องทางเพศพวกนั้น” อย่างไร้เดียงสาและเป็นอิสระ
N : จริงๆแล้วพระเจ้าขัดขวางเรื่องทางเพศ อดัมกับอีฟวิ่งเล่นตัวเปลือยอยู่ในสวนอีเดนอย่างสุขล้นจนกระทั่งอีฟกินผลไม้จากต้นไม้แห่งความรู้ดีรู้ชั่วเข้าไป จากนั้นพระองค์ก็ลงทัณฑ์พวกเราให้อยู่ในสภาพปัจจุบัน เพราะพวกเรามีบาปติดตัวจากบาปกำเนิด (หรือบาปแรก) นั้น
G : 💢ฉันไม่ได้ทำอะไรอย่างนั้นเลย
N : ผมรู้ครับ แต่ผมต้องทิ่มพวกนักการศาสนาเหล่านั้นบ้าง
G : หากเป็นไปได้พยายามอย่าทำอย่างนั้น
N : ครับ ผมจะพยายามไม่ทำอย่างนั้น พวกนักการศาสนานี่ไม่มีอารมณ์ขันกันซะเลย
G : นั่น เอาอีกล่ะ
N : ขอโทษครับ
G : 📌 ฉันกำลังบอกว่า...ในฐานะสายพันธุ์มนุษย์เธอจะเสาะแสวงหาการมีประสบการณ์ถึงความรักที่ไม่จำกัด ไม่สิ้นสุด และเป็นอิสระ
การแต่งงานคือความพยายามที่จะสร้างความไม่สิ้นสุดนั้นขึ้น พวกเธอตกลงเป็นคู่ชีวิตกันไปชั่วชีวิต แต่มันแทบไม่ได้สร้างรักที่ “ไม่จำกัด” และ “เป็นอิสระ” ขึ้นมาเลย
N : ทำไมละครับ❓ หากเราเป็นคนเลือกเองที่จะแต่งงาน นั่นไม่ได้แสดงถึงความเป็นอิสระหรือ❓ และการบอกว่าเราจะไม่แสดงความรักในเชิงชู้สาวกับคนอื่นเว้นแต่คู่ของเราเองนั่นก็ไม่ใช่การจำกัด แต่เป็นการเลือก (เราเลือกที่จะทำอย่างนั้นเอง) และการเลือกก็ไม่ใช่การจำกัด แต่เป็น “การใช้อิสรภาพ”
G : ใช่ ตราบใดที่มันยัง ‘เป็น’ การเลือกอยู่
N : มันต้องเป็นสิครับ เพราะมันเป็น ‘คำสัญญา’
G : ใช่...และตรงนั้นนั่นแหละที่มันเริ่มเกิดปัญหา
N : อธิบายหน่อยครับ
G : คืออย่างนี้ มันจะถึงจุดหนึ่งที่เธอต้องการจะมีประสบการณ์ถึงความพิเศษระดับสูงในความสัมพันธ์
ไม่ใช่ในแง่ที่ ‘คนหนึ่งสำคัญกับเธอมากกว่าอีกคน’ แต่ในแง่ของวิถีทางที่เธอเลือกจะแสดงออกกับคนๆหนึ่งถึง ✨ความรักลึกซึ้งที่เธอมีต่อทุกคน (และต่อตัวชีวิตเอง)✨ อันมีลักษณะเฉพาะตัวกับคนๆนั้นคนเดียว
จริงๆวิธีที่เธอแสดงความรักต่อคนที่ ‘เธอรัก’ แต่ละคนก็มีลักษณะเฉพาะตัวอยู่แล้วในตอนนี้
🔸ไม่มีทางที่เธอจะแสดงความรักต่อคนสองคนในแบบเดียวกันอย่างไม่มีผิดเพี้ยนได้🔸
🔸เพราะเธอคือสิ่งมีชีวิตและคือผู้สร้างที่มีความเฉพาะตัว (มีแบบฉบับเป็นของตัวเองทั้งการเป็นและการสร้าง)🔸
✨ทุกสิ่งที่เธอสร้างจะเป็นต้นฉบับเสมอ✨
💢เป็นไปไม่ได้ที่ทุกๆความคิด ทุกๆคำพูด และทุกๆการกระทำจะเหมือนกันทุกอย่าง (หรือซ้ำกัน) ตัวเธอไม่อาจลอกเลียนแบบหรือทำซ้ำ💢
✨เธอทำได้เพียงให้กำเนิดสิ่งใหม่✨
เธอรู้ไหมว่าทำไมถึงไม่มีเกล็ดหิมะใดเลยที่เหมือนกัน❓ เพราะ ‘เป็นไปไม่ได้’ ที่พวกมันจะเหมือนกัน
📌 “การสร้างสรรค์” ไม่ใช่ “การลอกเลียนแบบหรือการทำซ้ำ” และผู้สร้างก็ทำได้เพียงสร้าง (ไม่ใช่ลอกเลียน)
⏺️ นี่คือเหตุผลว่าทำไมถึงไม่มีเกล็ดหิมะใดที่เหมือนกัน
⏺️ ไม่มีใครที่เหมือนกัน
⏺️ ไม่มีความคิดใดที่เหมือนกัน
⏺️ ไม่มีความสัมพันธ์ใดที่เหมือนกัน
💥 และ ไม่มีอะไรทั้งนั้นที่เหมือนกัน
🌟จักรวาล (และทุกสิ่งในนั้น) ดำรงอยู่ด้วยรูปแบบเฉพาะตัว (มีลักษณะเฉพาะเป็นของตัวเอง) “ไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลยจริงๆ”🌟
N : นี่คือเอกภาพแห่งความขัดแย้งอันศักดิ์สิทธิ์อีกแล้ว ทุกสิ่งมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว แต่ทว่าทุกสิ่งก็เป็นหนึ่งเดียวกัน
G : ถูกต้องที่สุด แต่ละนิ้วบนมือของเธอแตกต่างกัน แต่ทว่ามันก็คือมือเดียวกัน
อากาศในบ้านของเธอก็เป็นอากาศที่อยู่ในทุกที่ แต่ทว่าอากาศในแต่ละห้องก็ไม่ได้เหมือนกันเพราะมันให้ความรู้สึกที่ต่างกันอย่างชัดเจน
🔸ผู้คนก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน🔸
✴️ ทุกคนคือหนึ่งเดียวกัน
✴️ แต่ทว่าไม่มีใครเลยที่เหมือนกัน
ดังนั้นเธอจึงไม่อาจรักคนสองคนได้ในแบบเดียวกัน แม้ว่าเธอจะพยายามมากแค่ไหน...และเธอก็ไม่มีทางต้องการทำแบบนั้นด้วย
🔸เพราะรักคือการตอบสนองที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวต่อสิ่งที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว🔸
📌 ฉะนั้นเวลาที่เธอแสดงความรักต่อคนๆหนึ่ง เธอไม่มีทางแสดงออกแบบเดียวกันกับอีกคนได้
📌 ความคิด คำพูดและการกระทำทั้งหลายของเธอ (การตอบสนองของเธอ) ไม่มีทางซ้ำกันได้ มันมีความเฉพาะตัว...เช่นเดียวกับคนที่เธอมีความรู้สึกนี้ให้
📌 ถ้าวันใดเธอปรารถนาที่จะแสดงออกแบบพิเศษนี้กับใครเพียงคนเดียว (การแต่งงาน) ก็จงเลือกเช่นนั้น (อย่างที่เธอพูด) จงบอกออกไปเลย ประกาศออกไปเลย
💥 แต่ทว่าให้คำประกาศของเธอเป็นคำกล่าวซึ่งแสดงถึงอิสรภาพขณะต่อขณะ — ไม่ใช่คำประกาศถึงหน้าที่ที่ต้องทำไปตลอด
💖 เพราะความรักที่แท้จริงนั้นคือ “อิสรภาพเสมอ”
💢 หน้าที่ที่ต้องทำไม่อาจดำรงอยู่ในพื้นที่ของความรักได้
หากเธอมองการตัดสินใจที่จะแสดงความรักในวิถีทางเฉพาะกับใครสักคนเพียงคนเดียวของเธอนั้นว่า 🔹เป็นคำสัญญาศักดิ์สิทธิ์ที่ละเมิดมิได้🔹
💢 มันอาจมีวันหนึ่งที่เธอรู้สึกว่าคำสัญญานั้น “เป็นหน้าที่ที่จำต้องทำ” แล้วเธอก็จะรู้สึกขุ่นเคือง
✨ แต่หากเธอไม่มองการตัดสินใจนี้ว่าเป็นคำสัญญา (ที่เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวจบ) ทว่า “เป็นการเลือกอย่างอิสระ” (ที่เกิดขึ้นได้ครั้งแล้วครั้งเล่า) เธอก็จะไม่มีวันรู้สึกแค้นเคือง
จงจำไว้ว่า : มีคำสัญญาอันศักดิ์สิทธิ์อยู่เพียงข้อเดียวเท่านั้น นั่นคือ :
🌟จงพูดและใช้ชีวิตตามความเป็นจริงของตัวเอง🌟
📌 คำสัญญาอื่นใดล้วนเป็นการลิดรอนอิสรภาพ ซึ่งทำให้มันไม่มีวันศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาได้ เพราะอิสรภาพคือสิ่งที่เธอเป็น (มันคือแก่นแท้ของตัวเธอ)
📌 หากเธอสูญเสียอิสรภาพ เธอจะก็สูญเสียตัวตนของเธอไป และนั่นก็ไม่ใช่การให้สัตย์ปฏิญาณ (ต่อพระผู้เป็นเจ้า) ทว่าเป็นการลบหลู่ดูหมิ่น...
(จบ — บทที่ 12)
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
