บุรีรัมย์ เมืองปราสาทหิน ถิ่นภูเขาไฟ
2525-2564/1982-2021
🎉3️⃣9️⃣ปี#เส้นทางช่างศิลป์
การท่องไปในเส้นทางช่างศิลป์ แถบอีสานใต้ เราล่องกันมาจาก อุบล ศรีสะเกษ สุรินทร์ ดังที่เขียนถึงในตอนที่แล้ว วันนี้ได้ฤกษ์ถึงบุรีรัมย์ แล้วครับ ปู๊นนนนๆ มาตามทางรถไฟ ฉึกกะฉัก ฉึกกะฉัก
เมืองปราสาทหิน ถิ่นภูเขาไฟ
ผ้าไหมสวย รวยวัฒนธรรม
คำขวัญประจำจังหวัดบุรีรัมย์(เก่า)
ของใหม่(ปี 2561)จะเพิ่มต่อท่อนท้ายว่า เลิศล้ำเมืองกีฬา
บุรีรัมย์ หรือ 武里喃 Wǔ lǐ nán บู้ ลี่ ลั้ม ในสำเนียงแต้จิ๋ว
ช่วงระหว่างปี 2527-2535 ผู้เขียนต้องเดินทางมาที่นี่ทุกครั้งที่มีการเดินสายจัดดิสเพลย์ภาคอีสานใต้+ตะวันออก ของช่างศิลป์แอร์โรว์และไนกี้ ในอดีตบุรีรัมย์แห้งแล้งมาก ถึงกับมีคำพูดว่า มาบุรีรัมย์ ต้องตำน้ำกิน (คือต้องเอาดินหรือโคลนมาตำให้คายน้ำออกมาแล้วทิ้งไว้จนตะกอนนอนก้น ก่อนนำมาใช้)
แต่ตอนที่ผู้เขียนมีโอกาสมาเยือนเมื่อเกือบ 40 ปีก่อน ไม่เป็นเช่นนั้นแล้วแค่ร้อนมากๆตามภูมิอากาศทางภาคนี้เท่านั้น เราเดินทางด้วยรถไฟจากสุรินทร์ ที่กล่าวถึงไปในบทที่ผ่านมา 👉 https://www.blockdit.com/posts/611e08b9c07f530c88580682 ช่วงตอนนี้อยู่ในยุคที่เป็นช่างศิลป์ไนกี้ ภาคอีสานเวลาหน้าร้อนก็ร้อนตับแตก แต่เวลาหน้าหนาวก็หนาวจับขั้วหัวใจเช่นกัน
ผู้เขียนเสร็จงานจากสุรินทร์ จับรถไฟท้องถิ่นเที่ยวบ่ายๆ ด้วยระยะทางแค่ 58 กม ใช้เวลาเดินทางไม่เกิน 1 ชั่วโมง กะว่าจะไปพักที่บุรีรัมย์แล้วค่อยออกทำงานช่วงเช้า รถไฟเที่ยวนั้นเป็นรถหวานเย็น มีโบกี้พ่วงยาวมาก ผู้เขียนมีสัมภาระเยอะ นอกจากกระเป๋าเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวแล้ว ยังมีอุปกรณ์ดิสเพลย์ โปสเตอร์ โมบายต่างๆที่ใช้สำหรับแต่งร้าน อีกหลายรายการ
แพ็กโดยเอากระดาษขาวเทาแผ่นใหญ่มาต่อกัน แล้วพับทำเป็นกระเป๋าใส่โปสเตอร์และโมบายไว้ด้านใน เอาเชือกมัดหัวท้ายและทำเป็นที่หิ้วคล้องไหล่ได้ นึกสภาพหนุ่มผมยาวใส่ยีนส์เก่าๆเสื้อเชิ้ตแขนยาวลายสก็อต แบกของพะรุงพะรังในวันนั้นแล้ว ต้องสตรองเบอร์ไหนนะนั่น
ตั๋วรถไฟจากสุรินทร์ มาบุรีรัมย์ ในวันนั้นกับ 30 กว่าปีในความทรงจำ ภาพรอยยิ้มของคุณครูคนสวยแห่ง อ.กระสัง ผู้มีไมตรีให้กับช่างศิลป์ผู้แรมทาง
บ่ายวันนั้นเป็นช่วงฤดูหนาวที่อากาศหนาวมากๆ และด้วยจำนวนของโบกี้ในขบวนนั้นต่อกันยาวเป็นสิบตู้ ผู้เขียนเดินหาที่นั่งได้ก็ท้ายๆขบวน และเกือบทั้งขบวนส่วนใหญ่ก็จะปิดหน้าต่างกันความหนาว พอเอาสัมภาระขึ้นไว้บนชั้นวางเหนือศีรษะ ก็นั่งเอาเท้ายื่นไปที่นั่งตรงข้ามที่ว่างอยู่อย่างสบายใจ
มีอาการแอ็คอาร์ตเล็กน้อย
เนื่องจากมีสายตาของสาวๆ
แอบมองหนุ่มแปลกหน้าต่างถิ่น
ที่แต่งตัวประหลาด มาดกวนๆแฮ่ม.!! เขินเลยสิทีนี้ โชคดีมีสาวสวยตาคมใจดีคนนึง คงสงสารสภาพของเราเลยให้เกียรติพูดคุยด้วย จึงได้ทราบว่าเป็นครูสอนอยู่ อ.กระสัง และลงก่อนที่สถานีกระสัง ฟ้าคงลิขิตมาเท่านี้ หนุ่มแต่งตัวปอนๆเซอร์ๆจำต้อง
ส่งครูสาวสวยด้วยสายตา
ขอบคุณภาพประกอบจาก FB : สถานีรถไฟกระสัง
สลัดภาพคุณครูคนสวยออกไปจากภวังค์แล้วกลับมานั่งวางขาชิลล์ๆอยู่ที่เดิม รถไฟเปิดหวูดเดินหน้าต่อไป โบกี้ที่ผู้เขียนโดยสารมาอยู่เกือบๆท้ายขบวน เวลาจอดจะห่างจากชานชลาค่อนข้างมาก
ทำให้ไม่เห็นตัวป้ายชื่อสถานี กว่าจะเห็นคือขบวนต้องออกแล้วถึงจะเห็นป้ายชื่อ จนมาถึงสถานีจุดหมายซึ่งผู้เขียนยังไม่รู้ตัว เพราะเสียงประกาศถูกปิดกั้นความชัดเจนจากหน้าต่างที่ปิดกันหนาวกันทั้งขบวนรถไฟ ฉับพลันพอรถไฟเริ่มเคลื่อนตัวช้าๆออกจากสถานี เหตุการณ์ที่เป็นจุดพลิกผันบนเส้นทางช่างศิลป์ก็บังเกิดขึ้น สายตาผ่านป้ายบอก สถานี..
บุ บุ บุ บุรีรัมย์
ขอบคุณภาพประกอบจาก FB : สถานีรถไฟบุรีรัมย์
เฮ่ยยยนั่นมันสถานีที่เราจะลงนี่ ไวเท่าความคิด(น่าจะช้าไปมากกว่า) ผู้เขียนรีบลุกขึ้นดึงกระเป๋าที่ทำขึ้นเองแบบหยาบๆใบใหญ่ที่ใส่อุปกรณ์ดิสเพลย์อย่างแรง ปรากฎว่า
เชือกขาด
ไส้ในไหลออกมาเต็มพื้นรถ
จบกันละทีนี้
ลงไม่ทันรถไฟออกแล้ว คนมองอมยิ้มปนสงสารกันทั้งโบกี้ ฮ่าๆๆ เสียลุคหนุ่มมาดเซอร์หมด ผู้เขียนเองได้แต่ยิ้มแก้เก้อ แล้วรีบก้มลงเก็บรวบรวมโปสเตอร์รูปภาพต่างๆให้เข้าที่ และแน่นอน
พระเอกก็มา เสียงคีมตัดตั๋วดัง แง่บๆๆมาแต่ไกล พนักงานตรวจตั๋วรถไฟนั่นเอง เดินมาทันทีเหมือนมี gps โดนค่าปรับไป 20 บาทและต้องไปลงโคราช คืนนั้นผู้เขียนเลยต้องโซซัดโซเซหาที่พักในโคราช ก่อนที่จะเดินทางกลับมาบุรีรัมย์อีกครั้งในเช้าวันรุ่งขึ้น
ตั๋วบาง ตั๋วรถไฟจากบุรีรัมย์ ไปโคราช รวมค่าปรับ 20 บาท ที่ลงไม่ทัน ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยกับที่ทุ่งสง นครฯ ดังที่ได้เล่าผ่านไปแล้ว
บุรีรัมย์ในเกือบ 40 ปีก่อน ก็มีความเจริญพอสมควร มีห้างและร้านค้าให้จัดดิสเพลย์อยู่หลายร้าน เช่น *ห้างทวีกิจ หรือ ไจ่ จิ้ง แปะฮ่วยกงซี 前進百貨公司 Qiánjìn bǎihuò gōngsī ตอนนั้นมีเพียง 2 สาขา ในเมือง กับ หน้าอำเภอ
ทวีกิจพลาซ่า สาขาหน้าอำเภอ(เมือง) ขอบคุณภาพประกอบจาก วิกิพีเดีย
ห้างทวีกิจในเมือง ยุคนั้นถ้าจำไม่ผิดคือหน้าห้างจะมี 2 ฝั่งถนน เดินทะลุถึงกันได้ ในภาพเป็นฝั่ง ถ.สุนทรเทพ สามารถเดินทะลุไปยังหน้าร้านฝั่ง ถ.สมรรถการ ที่มาภาพ Google Map
ร้านย่อยของห้างทวีกิจ บุรีรัมย์
ร้านชัยฟ้า
ร้านชัยฟ้า 187 ถ.สุนทรเทพ ต.ในเมือง อ.เมือง จ.บุรีรัมย์ ที่มาภาพ Google Map/คาราเมล คาราเมล ม.ค.2561
อาเฮียเจ้าของร้านใจดีมากให้การต้อนรับพูดคุยอย่างเป็นกันเอง มีก๋วยเตี๋ยวเป็ดเจ้าอร่อยในสถานีที่ผู้เขียนได้ฝากท้อง และ
รถเข็นลูกชิ้นปิ้งยืนกิน
หน้าสถานี
บริเวณริมถนนนิวาศ หน้าสถานีรถไฟ สมัยนั้นตรงร่มสีเหลืองจะมีรถเข็นขายลูกชิ้นยืนกิน ตอนนั้นมีแค่คันเดียว ที่มาภาพ Google Map
กินกับน้ำจิ้มเหนียวๆยืดๆรสเผ็ดกลมกล่อม ไม้ละ 3 บาท ตอนนั้นมีแค่คันเดียว ถึงไม้ละแค่ 3 บาท แต่ก็กินเงินดีแท้เพราะความอร่อยจนหยุดไม่ได้ก็เลยฟาดไป 10 ไม้++ เงินเบี้ยเลี้ยงแทบหมด
หลังจากเติมพลังจนเต็มถังแล้ว ก็เดินหน้าจัดดิสเพลย์ทั้งตู้โชว์ ติดโมบาย เปลี่ยนอัพเดทรูปภาพใหม่ เติมสีสันให้กับร้านค้าต่างๆจนครบจบสิ้น ก็เย็นย่ำค่ำมืด ทีแรกว่าจะกลับไปพักโคราช 👉 https://www.blockdit.com/posts/61d5903f301bf95cfebd2e76 จังหวัดใหญ่ ประตูสู่อีสาน ที่มีห้างและร้านค้าที่ต้องเข้าไปแต่งจำนวนมากกว่าบุรีรัมย์ + สุรินทร์ + ศรีสะเกษ เสียอีก
แต่ด้วยความเหนื่อยจากการตระเวณทำงาน จึงตัดสินใจพักที่นี่ 1 คืน ที่โรงแรมไทยโฮเต็ล โรงแรมอันดับ 1 ของจังหวัดในยุคนั้น ชื่อโรงแรมไทยโฮเต็ล นี้มีอยู่ในอีกหลายจังหวัด แต่ไม่มีความเกี่ยวข้องกัน เช่น นครฯ *กระบี่ ที่ผู้เขียนเป็นคนออกแบบโลโก้ 👉 https://www.blockdit.com/posts/612124b31d931e0c9306119c
ไทยโฮเต็ล บุรีรัมย์ สมัยก่อนโรงแรมนี้หรูสุดแล้วในจังหวัด ใบเสร็จรับเงินค่าโทรศัพท์ วันที่ 21 และ 24 ธ.ค. 2530 ฟร้อนท์และแคชเชียร์ตอนนั้นทั้งสวยและใจดี
ภาพปัจจุบันของโรงแรมไทยโฮเต็ล ที่มาภาพ Google Map
ขอบคุณสำหรับการติดตาม มาลุ้นกันว่าทริปหน้า เส้นทางช่างศิลป์ จะพาทุกท่านท่องไปในอดีต ณ จังหวัดใด
หมายเหตุ : เรื่องราวต่างๆมาจากชีวิตจริง หากพาดพิงถึงใครหรือข้อมูลผิดพลาดคลาดเคลื่อน ขออภัย🙏ไว้ ณ ที่นี้ ผู้เขียนมิได้มีเจตนาอื่นใด นอกจากเล่าย้อนอดีตความทรงจำที่เคยตระเวนทำงานไปทั่วทุกสารทิศ
เรากลับไปแก้ไขอดีต..ไม่ได้
แต่
เราทำวันนี้ให้ดีที่สุด..ได้
Linxikun
#เส้นทางช่างศิลป์
#ช่างศิลป์แอร์โรว์
#ช่างศิลป์ไนกี้
#ช่างศิลป์ยุคทำมือ
#ช่างศิลป์ในตำนาน
- 23
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
