ทําไมเราต้องมาเห็นคุณค่าของชีวิตกันในวันสุดท้าย หรือวันสิ้นโลก ( Doomsday, Apocalypse ) กันด้วย ผมเข้าใจว่าสิ่งที่หลายคนจะมาตอบก็คือ สิ่งที่มันสามารถทําได้ในตอนนี้ เดี่ยวนี้ ขณะนี้ แต่เพราะว่าเราใช้ชีวิตโดยประมาท คิดว่าชีวิตนี้คงทนถาวร เวลามีอยู่เหลือเฟือ เราเลยบอกว่า เอาไว้ก่อน เดี่ยวมีเวลาค่อยทำ โอกาศเหมาะๆ เช่นจะจีบสาวก็ยังไม่กล้าจีบ กล้าๆกลัวๆต้องรอให้ doomsday มาถึงก่อนจึงจะบอกรักซะงั้น ในหนังพวกวันสิ้นโลก ก็ต่างพากันสวดอ้อนวอนภาวนาให้ตัวเองรอด ทั้งๆก่อนหน้านี้บอกตัวเองไม่มีศาสนา
นึกถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือพ่อแก้วแม่แก้วโดยทั่วหน้าหรือว่าอยากกินข้าวกับครอบครัวอย่างสงบ ซึ่งมันก็สามารถทําตอนไหนก็ได้แต่ก็ไม่ทํา อ้างธุรกิจยุ่ง งานยุ่งไม่มีเวลาเลย , จะขออยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาทั้งครอบซึ่งปรกติก็ทําได้อยู่แล้ว จะขอบอกภรรยาแบบในหนังว่า ผมรักคุณเสมอ ทั้งที่ก่อนจะ doomsday ไม่เคยเอ่ยปากซักแอะ อะไรๆก็จะเอาจะขอทำโน้นทํานี้ใน doomsday เสมอ
คนที่เห็นความสำคัญเห็นคุณค่าของเวลา ใช้ชีวิตไม่ประมาท เข้าใจโลก จะไม่สนใจใส่ใจกับ doomsday
อะไรทั้งนั้น เพราะมันจะเกิดหรือไม่เกิด เขาก็ทําสิ่งที่เขาตั้งใจหรือทำเป็นปรกติอยู่ทุกวันแล้ว ถึงมันยังไม่ประสบความสําเร็จก็ตามและเห็นความตายเป็นเรื่องปรกติไม่ได้ตื่นเต้นแต่ประการใด ใยต้องร้องขอทําอะไรๆต่างๆให้ใันวุ่นวายในวันสิ้นโลกด้วยเล่า เพียงแค่หลับตาก็พบความสงบแล้ว
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
