"ยิ่งตามกระแสน้อยลง.. ยิ่งมีความสุขมากขึ้น"
เวลาเข้าสังคม ก็มักได้สังเกตเห็นพฤติกรรมบางอย่างน่าสนใจ
ก็คือหากใครสนใจหรือให้ความสำคัญในเรื่องใด
เขาก็จะสอดส่องเพ่งมองเห็นเรื่องนั้นโดยไม่รู้ตัว
อันนี้หมายถึงเชิงวัตถุสิ่งของนะครับ ไม่ใช่ความรู้ความสามารถอะไร
เช่น ใครคนหนึ่งชอบนาฬิกาข้อมือหรู ใส่นาฬิกาแพง
เวลาเขาเจอใคร ก็มักมองข้อมือก่อนโดยอัตโนมัติ
และเขาก็จะรู้ได้เลยโดยไม่ต้องถาม ว่ายี่ห้อไหน รุ่นไหน ปีไหน ราคาประมาณไหน
เพราะเป็นสิ่งที่เขาชอบและใส่ใจ ก็ย่อมมีความรู้เยอะ
ถ้าเห็น นาย A ใส่นาฬิการุ่นแพงมาก ก็แอบยำเกรงในใจ
ถ้าเห็น นาย B ใส่นาฬิการุ่นพื้นๆ ก็แอบดูถูกในใจได้
ตัวนาย A ใส่แพง ก็คงเล่นนาฬิกาเหมือนกัน ก็อาจมองนาฬิกาคนอื่นอยู่เหมือนกันก็ได้
แต่นาย B ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้ ไม่มองข้อมือใคร และคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโดนดูถูกอยู่
คนชอบแต่งรถ ก็มักมองแต่รถ หัวยันท้าย ข้างนอกยันข้างใน
มองปร๊าดเดียวก็รู้แล้ว ว่าแต่งแพง แต่งถูก รสนิยมเป็นอย่างไร เกรดไหน
เจอนาย A แต่งรถเหมือนกันก็คุยกันมันส์ อวดกันไปตามเรื่อง
เจอนาย B ไม่แต่งรถก็ไม่รู้จะคุยอะไรกัน ดูถูกไปแล้วนาย B ยังไม่รู้ตัว
คนชอบแต่งตัว ก็มักมองการแต่งตัวคนอื่น สแกนทั่วหัวจรดเท้า เสื้อผ้ากระเป๋ารองเท้า
มองปุ๊บก็รู้เหมือนกัน ยี่ห้ออะไร หรูหราแค่ไหน ของแท้ของปลอม ว่ากันไป
เจอนาย A คลาสเดียวกันก็สะดวกใจคุยด้วย เกิดการแบ่งชนชั้นตามเกณฑ์ที่เขาตั้งขึ้น
เจอนาย B ไม่แต่งตัว ก็ไม่อยากคุยด้วย นาย B ไม่รู้ตัวยังไปฮากับเขาอีก
ประเด็นไม่ใช่เรื่องใครชอบอะไรหรอกนะครับ สิทธิของแต่ละคน
แต่เมื่อเห็นบ่อยเข้า ก็ตกผลึกเกิดคำถามว่าใครกันที่สุขและใครกันที่ทุกข์นะ
สมมตินาย A เล่นทุกอย่าง ทั้งนาฬิกา แต่งรถ แต่งตัว เล่นกล้าม เครื่องเสียง ชิมไวน์ พระเครื่อง ฯลฯ
เจอใครก็ต้องมองทุกอย่าง แข่งขันทุกอย่าง อวดทุกอย่าง น่าจะเหนื่อยเหมือนกันนะ
มีแล้วแต่ยังมีไม่พอ แพงแล้วแต่ยังแพงไม่พอ กลัวเกรดยังไม่ถึง กลัวเขาไม่นับเป็นพวก
เครียดบนเส้นสมมติที่เราสร้างขึ้นเองแท้ๆ สุขตรงไหนนะ
ลองมาดูนาย B ที่สมมติไม่เล่น/แต่งอะไรเลย ก็เลยไม่มีความรู้อะไรเลย และไม่มองอะไรเลย
เจอใครก็คุยด้วย ใครคุยมาก็คุยตอบหมด ไม่มีเส้น ไม่มีกลุ่ม ไม่รู้สึกเด่น ไม่รู้สึกด้อย
แค่เป็นตัวของตัวเอง เห็นทุกคนเหมือนกันและเท่ากัน เป็นจิตที่บริสุทธิ์
คนดูถูกมา นาย B ยังไม่รู้เลย จะไปทุกข์อะไร (แต่บางทีก็แอบงงทำไมเขาไม่คุยด้วยหว่า)
สุดท้ายนาย A อาจอยากมาคุยกับนาย B เองก็ได้ คุยแล้วสบายใจกว่า อวดกันจนเหนื่อยแล้ว
รู้สึกว่าเป็นนาย B นี่ดีจัง ไม่ทุกข์อะไรเลย สุขบนความเป็นตัวเอง ไม่ต้องพยายามเป็นใคร
ฝากมุมมองไว้เท่านี้แหละครับ ลองคิดดูเราอยากเป็นนาย A หรือนาย B
เชียร์เป็นนาย B กันดีกว่าครับ ทำอะไรเพราะอยากทำ อย่าทำอะไรเพราะใครๆเขาทำ
สอดคล้องกับก่อนหน้านี้เคยคุยไปเรื่อง การทำอะไรทั้งที่ไม่อยากทำ (FOMO) ย้อนอ่านได้ที่นี่ -->
อย่าไปตัดสินใครจากแค่อะไรที่เขาไม่มี และอย่ายอมให้ใครตัดสินเราจากอะไรที่เราไม่มีเช่นกัน
เมื่อยิ่งรู้เยอะยิ่งทุกข์ ยิ่งตามมากยิ่งเหนื่อย แล้วจะรู้จะตามไปทำไม อยู่โล่งๆเบาๆดีกว่า
ความสุขอยู่ใกล้ตัวมากและหาง่ายกว่าที่คิด ขอให้ทุกคนมีความสุขบนความเป็นตัวเองครับ
- 24
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
