"ยิ่ง "ถึง" เยอะเท่าไหร่ ยิ่งเหนื่อยขึ้นเท่านั้น"
นึกถึงคำนึงในสังคมที่เรามักพูด/แซวกันบ่อยๆ
ใครกินอาหารแล้วจำแนกรสชาติได้ชัดเจนก็ว่า "ปากถึง"
ใครฟังเพลงแล้วแยกแยะรายละเอียดเสียงได้ก็ว่า "หูถึง"
ใคร Shopping ชี้เสื้อผ้าตัวไหนเป็นแพงทุกตัวก็ว่า "ตาถึง"
จริงๆมีอีกมากมายที่อยู่ในกลุ่มลักษณะ "ถึง" แบบนี้ เช่น
ต้องกาแฟสดเท่านั้นถึงกิน กาแฟซองกินไม่ได้
นั่งรถแล้วแยกออกว่ารถวิ่งนุ่มหรือกระด้าง
เท้าเหยียบพื้นแยกออกเลยว่ามีฝุ่นหรือไม่มี
กินอาหารปุ๊บรู้เลยว่าทำสดใหม่หรือค้างคืน
คุณสมบัติเหล่านี้ เป็นการแยกแยะอะไรได้ละเอียดกว่าคนทั่วไป
มักบ่งชี้ว่ามีรสนิยมที่ดีกว่าคนอื่น จัดเป็นคำชม ใครได้รับคำเหล่านี้จะภูมิใจ
บางคนไม่มีคุณสมบัติเหล่านี้ แยกแยะไม่ออก แต่ก็พยายามจะเลียนแบบ
เห็นเขาพูดยังไง ทำหน้ายังไง บุคลิกยังไง ก็พยายามเลียนแบบเพื่อให้เหมือน
ดูขำๆ เพราะเหมือนแต่ท่า แต่ก็เข้าใจว่าเป็นคำชม ใครๆคงอยากได้เป็นธรรมดา
ทีนี้ลองมาคิดวิเคราะห์กันสักหน่อย ว่าใครสุขใครทุกข์กันนะ
คนปากถึง คงต้องกินแต่ร้านแพง เพราะแยกออกว่าอาหารราคาถูกไม่อร่อย
คนหูถึง คงต้องดูหนังฟังเพลงแต่ของ High End เพราะเครื่องทั่วไปไม่เพราะ
คนตาถึง คงต้องใช้แต่เสื้อผ้าแพงๆ เพราะแยกออกว่าทรงไม่สวยเนื้อผ้าไม่ดี
คงต้องมีเครื่องทำกาแฟสดในบ้าน เพราะกินกาแฟซองไม่ได้
คงต้องซื้อรถแพง เพราะรถทั่วไปกระด้างก้น ไม่นุ่มนวล
คงต้องกวาดบ้านถูบ้านกันทั้งวัน เพราะมีฝุ่นตลอด
คงต้องขับรถออกไปกินอาหารที่ทำสดทุกครั้ง เพราะไม่กินอาหารเวฟ
คิดไปคิดมา เอ... คำชมเหล่านี้มันช่วยให้ชีวิตเราดีขึ้นจริงหรือนี่
ลองเทียบกับอีกคน ไม่มีอะไร "ถึง" เลย แยกอะไรไม่ออกสักอย่าง
กินร้านอะไรก็ได้ บะหมี่ข้างทางยันโรงแรมหรู อร่อยหมด
ฟังอะไรก็ได้ mp3 ยัน Blu-ray เสียงดีเหมือนกัน
ใส่เสื้อผ้าอะไรก็ได้ รู้สึกโอเคไปหมด
กินกาแฟได้ทุกที่ ไม่ว่าบ้านตัวเอง งานสัมมนา บ้านเพื่อน
รถอะไรก็นั่งได้ Eco, กระบะ, เก๋ง (มอเตอร์ไซค์ยังได้)
อยู่บ้าน คงมีเวลาทำอะไรเยอะแยะ ถูบ้าน 2-3 วันครั้งก็พอ
หิวก็เปิดตู้เย็น เจออะไรก็กิน ไม่ต้องขับออกไปให้เสียเวลา
ฟังดูแล้ว น่าอิจฉาคนคนนี้จังเลย
ถามตัวเองดูเล่นๆ เราอยากเป็นใครระหว่าง 2 คนนี้
คนแรกที่ได้คำชมว่า "ถึง" ทุกอย่าง เหมือนจะดี
แต่ชีวิตดูยุ่งยากไปหมด นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่โอเค เสียตังค์เยอะแยะ
หรือคนหลัง ที่ไม่เคยได้คำชมเลย เพราะไม่ "ถึง" ซักอย่าง
แต่ชีวิตดูชิวจัง อะไรก็ได้ โอเคหมด ประหยัดตังค์ด้วย
แถมที่สำคัญ การแยกแยะสิ่งเหล่านั้นได้เป็นสิ่งจำเป็นจริงหรือ
ดีตรงได้คำชมว่ารสนิยมดีเท่านั้น เป็นเชิงวัตถุ ไม่เห็นได้อะไร
แต่เป็นไปได้ไหมว่า คนที่ "ถึง" ทุกอย่างเหล่านั้น...
แฟนงอนกลับไม่รู้ แยกไม่ออก งอนจนหายงอนแล้วยังไม่รู้เลย
พ่อแม่ทุกข์ใจอยู่ กลับไม่เข้าใจ ไม่เคยแบ่งเบาความทุกข์ใจนั้นได้
ลูกร้องไห้ กลับแยกไม่ออกว่าร้องเพราะอะไร หิว ง่วง หรือเจ็บ
ซึ่งสิ่งเหล่านี้ เราควรละเอียดแยกแยะมากกว่า มีประโยชน์กว่าไหม
หรือแม้แต่ละเอียดแยกแยะเชิงความสามารถ ยังน่าชื่นชมกว่า เช่น
ฟังดีดกีต้าร์รู้เลยว่าสายเพี้ยน ตั้งสายได้ไม่ต้องใช้เครื่อง
จับลูกบอลปุ๊บรู้เลยว่าลมอ่อนไปแข็งไปไหม
เห็นภาพถ่ายรู้เลยว่า เปิดช่องรับแสงมากไป ปรับค่านั้นน้อยไป
แยกแยะอย่างนี้ได้ยังเท่ห์เสียกว่า เก่งจัง น่าชื่นชม
สอดคล้องกับก่อนนี้เคยคุยไปหัวข้อ ยิ่งตามกระแสน้อยลง ยิ่งมีความสุขมากขึ้น --> ย้อนอ่านได้ที่นี่ https://www.blockdit.com/posts/62d68b6dc52049a42a6e0c5b
บ่อยครั้ง กระแสหรือค่านิยมทางสังคมมักชี้นำเราไปในทางใดทางหนึ่ง
อาจเป็นทางที่คนส่วนใหญ่เดิน แต่ไม่ได้แปลว่าเป็นทางที่ดีหรือมีความสุข
เราเลือกจะ "ถึง" อะไรที่สังคมว่ารสนิยมเยี่ยม แต่ก็เหนื่อยไปทุกเรื่อง
หรือเราเลือกจะไม่ต้อง “ถึง” อะไรสักอย่าง แต่ละเอียดกับสิ่งที่ควรใส่ใจ
แม้ไม่ตามกระแส แต่มีความสุข ชิวๆสบายๆ ครอบครัวแข็งแรง
ขอให้ทุกคนเลือกทางเดินที่ดีที่สุดให้กับชีวิตตัวเองครับ
- 3
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
