IV. ความรักคือหนทางที่ล้ำเลิศที่สุดในการที่เราจะเป็นทุกสิ่งและทำทุกสิ่งเพื่อการก่อสร้างคริสตจักรในฐานะพระกายอินทรีย์ของพระคริสต์ — 12:31ข–13:8ก:
1. ความรักที่เปาโลบรรยายไว้ใน 1 โกรินโธบทที่ 13 คือการสำแดงของชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์ (ข้อ 4–8ก); ยิ่งกว่านั้น ในเมื่อความรักคือผลของพระวิญญาณนั้น ข้อเท็จจริงนี้บ่งชี้ว่าแก่นสารแห่งความรักจะต้องเป็นพระวิญญาณนั้น (ฆต.5:22); ถ้าเราไม่มีความรัก คำพูดของเราก็จะเป็นเหมือนฆ้องหรือฉาบที่กำลังส่งเสียง ซึ่งให้เสียงที่ไม่มีชีวิต (1กธ.13:1; 14:1, 3, 4ข, 12, 31; 2กธ.3:6).
2. ความรักไม่อิจฉา, ไม่ฉุนเฉียว, ไม่คำนวณนับความผิด, ปกคลุมทุกสิ่ง, เพียรทนเอาทุกสิ่ง,ดำรงอยู่ได้เนิ่นนานกว่าทุกสิ่ง, และเป็นใหญ่ที่สุด — 1กธ.13:4–8, 13.
3. ในเรื่องความรักที่เรามีต่อผู้อื่นนั้น เราควรเป็นเหมือนพระเจ้าที่รักผู้คนโดยไม่เลือกปฏิบัติ (มธ.5:43–48); คนแรกที่พระคริสต์ทรงช่วยให้รอดโดยการตรึงกางเขนของพระองค์ไม่ใช่สุภาพบุรุษ แต่เป็นอาชญากร เป็นโจรที่ถูกตัดสินโทษประหาร; นี่เป็นเรื่องที่มีความหมายมาก (27:38; ลก.23:42–43).
4. กฎของพระวิญญาณแห่งชีวิตคือกฎของพระคริสต์ในฐานะที่เป็นกฎแห่งความรัก — รม.8:2; ฆต.6:2–3.
5. กฎแห่งความรักจะต้องถูกแปรสภาพให้เป็นแก่นสารโดยกฎของพระวิญญาณแห่งชีวิตเพื่อเราจะสามารถแบกภาระของกันและกันได้ (ข้อ 2; รม.8:2); แต่ถ้าเราเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง เราจะไม่สามารถแบกภาระของผู้อื่นได้ เพราะเราหลอกหลวงตัวเองด้วยการคิดไปว่าเราเป็นคนสำคัญ ทั้งที่เราไม่เป็นอะไรเลย (ฆต.6:3).
6. เมื่อกฎแห่งความรักถูกกระตุ้นให้ดำเนินการในตัวเรา เราย่อมจะเป็นผู้เลี้ยงซึ่งมีใจที่รักและให้อภัยของพระเจ้าพระบิดาของเราและมีวิญญาณที่เลี้ยงดูและเสาะหาของพระคริสต์พระผู้ช่วยให้รอดของเราอย่างอัตโนมัติและอย่างปกติวิสัย — ยฮ.21:15–17; ลก.15:3–7.
วันพฤหัส - การบำรุงเลี้ยงแห่งการฟื้นฟูยามเช้า
1โกรินโธ บทที่ 12 ข้อ 31 แต่ท่านจงปรารถนาของประทานที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น. ข้าพเจ้าจะชี้ให้เห็นทางที่ล้ำเลิศที่สุดแก่ท่าน.
1โกรินโธ บทที่ 13 ข้อ 13 บัดนี้มีสามสิ่งที่ตั้งดำรงอยู่คือ ความเชื่อ, ความหวังใจ, และความรัก แต่ความรักนั้นเป็นใหญ่ที่สุด.
2ติโมเธียว บทที่ 1 ข้อ 7 …พระเจ้าไม่ได้ทรงประทานให้เรามีวิญญาณที่ขลาดกลัว แต่ทรงประทานให้เรามีวิญญาณที่มีฤทธิ์เดช, ความรัก, และสติสัมปชัญญะ.