องครักษ์พิทักษ์เจ้าสาว 4
ณ.ระเบียงริมน้ำ
ที่เห็นวิวทิวทัศน์อันสวยงามของเมืองน่านนารา มเหสีเอมอมร นั้งร้อยมาลัย
จันทร์สุภางค์ เดินมาถึงก้มกราบท่านแม่อย่างเงียบ ๆ
และเดินไปนั่งที่ของตัวเอง และหยิบเข็มและดอกไม้มาร้อยมาลัยแต่โดยดีไม่พูดใด ๆ เพราะรู้ดี ถ้าพูดมากจะถูกท่านแม่จับได้ว่าไปไหนมา
มเหสีเอมอมร แอบชำเลืองมองและพูดเปรยขึ้นว่า
มเหสีเอมอมร : " หลังวันพระใหญ่ ท่านพี่
เจ้าจันทร์จิราพิลาศ จะมาหาเจ้าพาเจ้าไปเที่ยวเมือง ปราณปุระ "
จันทร์สุภางค์ : " ลูกไม่อยากไปสักหน่อย ท่านแม่ และลูกก็ไม่อยากเจอเจ้าปราณพิสิฐทุกวันด้วย แค่เจ้านั่นมาเมืองเรา ข้าก็อึดอัดจะแย่อยู่แล้ว "
มเหสีเอมอมร : " อีกหน่อยเจ้าก็จะได้หมั้นหมายกันแล้ว พ่อพิสิฐ ไม่น่ารักตรงไหนล่ะ "
จันทร์สุภางค์ : " ท่านแม่ลูกยังไม่อยากออกเรือนไปไหนเจ้านั่นอ้วน แล้วก็กินเก่งข้าเห็นแล้ว อยากจะร้องให้ ท่านแม่ทำไมต้องเป็นลูกด้วย หญิงงามเมืองปราณ ปุระไม่มีหรืออย่างไร ถ้าลูกแต่งงานกับเจ้านั้นข้ายอมตายเสียดีกว่า "
มเหสีเอมอมร : " เจ้าจงอย่าคิดอย่างนี้เด็ดขาด ลูกรักกว่าพ่อกับแม่จะเลี้ยงเจ้ามาเจ้าเติบโตงาม สมวัยเจ้ารู้ไหม 1 ่ ชีวิตมีค่าแค่ไหน หญิงงามเพียงหนึ่ง มีค่าควรคู่เมือง แม่สร้างเจ้าเลี้ยงเจ้า เจ้าเห็นประชาชนพลเมืองไหม เมืองเรา ร่มเย็นเป็นสุข อย่ารักเพียงแต่ตัวเอง รักพลเมืองของน่านนาราด้วย "
จันทร์ สุภางค์ได้แต่ก้มหน้า ภายในจิตใจในตอนนี้อยากหายตัวไปไหนสักแห่งเสียจริง
หลังวันพระใหญ่ผ่านไป
ภายในห้องโถงแห่งเมืองน่านนาราปุระ
กษัตริย์ จันทร์ภิรมย์ และมเหสี เอมอมร
นั่งอยู่ในห้องโถงรับรอง และ
มีเจ้าหญิงจันทร์สุภางค์
เจ้าชายจันทร์ปิติพงษ์
นั่งรอรับ
เจ้าหญิงจันทร์จิราพิลาศ ซึ่ง
มากับพระสวามี เจ้าชายปราณพิพิธพงศ์ เจ้าชายแห่งเมืองปราณปุระ
มาเยี่ยมท่านพ่อท่านแม่และนำสิ่งของสเบียงต่าง ๆ มาแลกเปลี่ยนกัน และมารับ
จันทร์สุภางค์ ไปเที่ยวเมืองปราณปุระ เพื่อเป็นสื่อบอกเป็นนัยๆว่า จันทร์สุภางค์ คือว่าที่สะใภ้เมืองปราณปุระ
เมื่อทั้งหมดได้เจอกันก็เข้ากอดทักทายกัน ราชบุตรเขยก็มีของมาฝากท่านพ่อท่านแม่และน้องๆ เป็นการพบเจอกันแสนอบอุ่น
หลังจากที่พบเจอทักทายกันทั้งหมดก็แยกย้ายกลับเรือนพักของตัวเอง
ณ ตำหนักของกษัตริย์ น่านนาราปุระ
มเหสีเอมอมร : " ท่านที่ท่านคิดอย่างไรที่ให้จันทร์สุภางค์ ออกเดินทางไปกลับ
จันทร์จิราพิลาศ ในครั้งนี้ "
กษัตริย์ จันทร์ภิรมย์ : " ให้นางไปดูบ้านเมืองอื่น ความคิดแบบเด็ก ๆ จะได้หายไป ไปดูความโอบอ้อมอารีของเมืองปราณปุระ ว่าเป็นอย่างไร "
มเหสี เอมอมร : " ท่านพี่ไม่ได้บังคับลูก ใช่ใหม่เรื่องออกเรือน "
กษัตริย์ จันทร์ภิรมย์ " จันทร์สุภางค์ ทั้งดื้อทั้งซน เป็นอย่างจันทร์จิราพิลาศ ซะที่ไหน ข้าจะปฏิเสธกลัวจะมีข้อครหา ให้เขาได้เห็นกับตาว่าแม่จันทร์สุภางค์ เนี่ยไม่ใช่ยอมคนง่ายๆ เผลอๆอาจไปก่อเรื่องที่เมืองเขาอีก ข้าเตรียมใจไว้แล้ว "
มเหสีเอมอมร " ข้าดีใจที่ท่านพี่ยังเมตตาลูกจันทร์ สุภางค์ไม่ได้คู่ควรกับ
ปราณพิสิฐ ในทุกข้อ นางไม่ยอมคน
และที่สำคัญใครที่นางไม่ชอบไม่ได้รักใคร่ก็ยากที่จะอยู่ด้วยกันได้ ข้าหนักใจกับลูกคนนี้เสียจริง "
กษัตริย์ : " ทุกอย่างล้วนด้วยเป็นไปตามกรรมทุกอย่างมีกฏของมันเราจงเป็นผู้เฝ้ามองปัญหา และใช้สติปัญญาในการแก้ไข หากใช้อคติ และความอยากให้เป็นตามใจนึกคิด ทุกอย่างก็คงวุ่นวายน่าดู "
มเหสี:" สาธุบุญไดไดที่ลูกได้เคยทำขอผลบุญนั้นช่วยเปิดทางให้แม่จันทร์ สุภางค์ของลูกพบเจอคนดีๆที่คนที่เข้าใจนาง คนที่ยอมใช้ชีวิต เคียงคู่นางตลอดไปด้วยเทอญ "
กษัตริย์ จันทร์ภิรมย์ : " เจ้าไปพักผ่อนเถอะน้องหญิง ทุกอย่างอาจถูกกำหนดไว้แล้ว เดี๋ยวข้าจะไป สวดมนต์เจริญสมาธิ สักครู่ และแล้วทั้งสองก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง
ณ ทางแยกเข้าเมืองภูมณีปุระ
อัศวนาวินทร์ ทำมือเป็นสัญญานให้หยุด และทำการพูดคุยก่อนเข้าเมือง
อัศวนาวินทร์ : " การปฏิบัติภารกิจครั้งนี้เหมือนจะไม่น่ามีปัญหา แต่ข้าคิดว่ามีแน่เมืองภูมณี เป็นเมืองที่ผลิตอาวุธ เมืองรุ่งอรุณปุระก็ถูกรุกราน ในไม่ช้า ถ้าเราจัดการควบคุมไม่ได้ ข้าคิดว่าอีกไม่นานจุดหมายต่อไปน่าจะเป็นเมืองภูมนีปุระ แน่นอน ขอใชทุกคนอยู่ในกฎ จงใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง ห้ามเคลื่อนพลออกจากเรือนรับรองหากไม่ได้รับคำสั่งจากข้า ::: "
และแล้วกองพลทหาร ม้าก็เดินทางมุ่งหน้าเข้าเมืองโดยมี ธานนท์ และภูผา มุ่งหน้าไปก่อน เมื่อติดต่อให้ทหาร เมืองภูมณี ปุระ เปิดประตูเมืองให้
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
