องครักษ์พิทักษ์เจ้าสาว 5
ณฺเมืองน่านนาราปุระ
หลังจากครบกำหนดกลับของจันทร์จิรา พิลาศ และ สวามีจะกลับไปเมือง ปราณปุระ และได้เอาน้องสาวจันทร์สุภางค์
และคนติดตามไปจำนวนหนึ่ง ซึ่งครบกำหนด เดือนเวลานำเสบียงมาแลกเปลี่ยนก็จะมาส่ง น้องนางจันทร์สุภางค์ ที่เมืองอีกครั้ง
แต่ก่อนจะไปเมืองปราณปุระ ต้องเอาสัตว์ต่างๆไปแลกเอาโลหะเครื่องใช้อาวุธ เครื่องประดับที่เมืองภูมณี
และไปเอาสมุนไพรที่เมืองรุ่งอรุณปุระ ถึงจะกลับเมืองปราณปุระ
จันทร์สุภางค์แต่งตัวทะมัดทะแมงดัง เช่นบุรุษ โดยไปเอาชุดของจันทร์ ปิติพงษ์น้องชายมาใส่ เดินอย่างองอาจลงมาจากเรือน
ชบา : " องค์หญิงแน่ใจนะ เพคะว่าจะไม่โดนดุทั้งนายทั้งบ่าว
ราตรี: นั่นนะสิกลัว จะโดนทำโทษก่อนไปเสียแล้ว "
จันทร์สุภางค์ : นี่คือการแต่งตัวของข้าตลอดการเดินทางและไปอยู่เมืองปราณปุระ ข้าก็จะแต่งตัว เช่นนี้พวกเจ้าไม่ต้องกลัว แค่วิ่งให้ทัน ข้าก็พอ ไปเถอะ เดี๋ยวท่านพี่จะรอ"
ระหว่างที่จันทร์สุภางค์เดินมา ทุกคนเห็นจันทร์ สุภางค์แต่งตัว เกล้าผมโพกด้วยผ้าและแต่งตัวดัง เช่นบุรุษ
มีทั้งจำได้และไม่ได้ ที่ จำได้ก็ซุบซิบที่จำไม่ได้ก็มอง ว่าเป็นใครมาจากไหน
มเหสีเอมอมร : ท่านพี่ดูลูกสาวท่าน ก่อนไปก็ได้เรื่องเสียแล้วไปเอาชุดใครมาแต่งนี่ ของเจ้าใช่ไหม จันทร์ปิติพงษ์ "
จันทร์ปิติพงษ์ " ขอรับท่านแม่ท่านพี่บอกว่าขอยืมประเดี๋ยวเดียว นี่พะยะค่ะ
จันทร์จิราพิลาศ " คงไม่ใช่แค่ยืมเสียแล้ว น้องรัก นิสัยนางไม่เปลี่ยนเลยข้าชักสงสารน้อง ปราณพิสิฐ เสียแล้ว "
ปราณพิพิธพงศ์ : " เราเดินทางไกล นางคงคิดว่าสะดวกกระมัง ท่านแม่ "
กษัตริย์ จันทร์ภิรมย์ : " กลับมาคราวหน้าค่อยเข้าตำหนักเรียนการบ้านการเรือนให้หนักเสียแล้ว พ่อฝากน้องด้วยนะ พิพิธพงศ์ จันทร์ สุภางค์ ชอบหนีไป ยิงธนู ขี่ม้าฟันดาบ จันทร์จิรา เจ้าก็เข้มงวดกับน้องด้วยนะ เจ้าก็รู้น้องเจ้านิสัย เช่นไร มีอะไรก็ปรามน้องบ้าง "
ปราณพิพิธพงศ์ : " ท่านพ่อไม่ต้องห่วง พะยะค่ะลูกจะเพิ่มนางกำนัลให้สัก 10 คน เลยพะยะค่ะ "
จันทร์จิรา พิลาศ : " หม่อมฉันคิดว่าเป็นองค์รักษ์จะดีกว่านะเพคะท่านพี่ นางกำนัล คงเอาไม่อยู่แน่ "
จันทร์สุภางค์เดินมาถึงที่ประทับท่านพ่อท่านแม่และกัมกราบ และถอยไปนั่งที่ที่ว่างอยู่
กษัตริย์ จันทร์ภิรมย์ : " เจ้าจันทร์ อย่าลืมนะที่ที่เจ้าไปไม่ใช่บ้านเมืองตนเองทำอะไร คิดถึงพี่เจ้าด้วย พี่เจ้าเตือนอะไรก็ฟังคำพี่เจ้าด้วย หากทำอะไรเกินเลย มัน คือข้อพิพาธ ระหว่างเมืองเลยนะ ลูกฟังคำพ่อด้วย ไปอยู่บ้านเมืองไหนก็ทำตัวให้เขารักให้เขาเอ็นดู "
จันทร์สุภางค์ : " เพคะ ลูกจะฟังคำสอนของท่านพ่อ " จันทร์สุภางก้มกราบ อีกครั้ง
กษัตริย์จันทร์ ภิรมย์ : " ไปเถิด ได้เวลาแล้วเดี๋ยวจะสายไปอีกหลายเมือง "
และทั้งหมดก็ได้ล่ำลากันและแยกย้ายขึ้น ขึ้นรถม้าของใครของมัน พอขึ้นรถม้าทั้งนายทั้งนางรับใช้ก็สุมหัวกันประชุมลับ
จันทร์สุภางค์ : " ธนูข้า ลูกธนู ดาบ ชุดผู้ชายพวกเจ้าเอามาครบแล้วใช่ไหม "
ชบา : เจ้าค่ะ เอามาแล้วแอบซ่อนไว้ตรงลังเสื้อผ้า องค์ หญิงไงเพคะ
ราตรี:" เมล็ดพันธุ์ต่าง ๆ ถุง เงินทอง พร้อมเจ้าค่ะ "
จันทร์สุภางค์ : "ขอบใจพวกเจ้านะที่ร่วมเป็นร่วมตายกับข้า ถ้าพวกเจ้าถอนตัว ข้าก็ไม่โกรธพวกเจ้านะ "
ชบา " ท่านหญิงข้าสองคนเติบโตมากับท่านถ้าไม่มีองค์หญิง พวกข้าจะอยู่อย่างไร องค์ หญิงไม่มีความสุข พวกข้าก็ไม่มีความสุขเหมือนกัน "
จันทร์สุภางค์ " ขอบใจนะ ต่อนี้ไป ข้าจะดูแลพวกเจ้าเอง ถ้าเราออกจากขบวนท่านพี่ได้เราจะไปหาดินแดนอยู่ เริ่มต้นชีวิตใหม่ เรียกข้าว่าลูกจันทร์ก็แล้วกัน "
สามหญิงสาว กอดกัน อย่างปลอบประโลมโดยที่คน ในขบวนยังไม่มีใครระแคะระคายในเรื่องนี้เลย
พอออกมาได้สักระยะ ก็มีการพักกองเพื่อ จันทร์สุภางค์
เดินลงไปยึดเส้นสายแอบทำสัญญาลักษณ์ไว้กับต้นไม้ แอบดูทางหนีที่ไล่มองไปทุกมุมสังเกตุและก็จดบันทึกไว้ทำแผนที่ประกอบ และ เมื่อ
กองพลพักเสร็จก็เดินทาง
กว่าจะถึงเมืองภูมณีปุระก็พลบค่ำ หาที่พัก เรือนรับรองจันทร์สุภางตื่นเต้นกับเมืองนี้มาก
ตลอดทางที่เข้าเมืองมีอาวุธมากมาย ดาบ หอก โล่ เครื่องใช้เครื่องประดับ จันทร์สุภางค์ตื่นเต้นกับร้านรอบข้างทางเป็นอย่างมาก
เมื่อถึงที่พัก อาบน้ำกินข้าวก็ดึกแล้วทุกคนพักผ่อน
เพราะเหน็ดเหนื่อยกับการเดินทาง แต่ จันทร์ สุภางค์ยังตื่นตาเพราะ เรือนรับรองอยู่ริมถนนเห็นคน ยังเดินสัญจรไปมาขนเหล็กขนโลหะไปมาตอนกลางคืน น่าตื่น เต้นมาก "
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
