เราเกิดมีกายเป็นมนุษย์ ..อาศัยกายพ่อแม่สงเคราะห์ให้มา เมื่อมาอาศัยกายมนุษย์..ก็ต้องเรียนรู้กันใหม่ ไม่เหมือนกายสิงสาราสัตว์ทั่วไป ที่เกิดออกมา ก็เดินได้ ไต่ได้ ยิ่งเป็นช้างม้าวัวควายออกมาพักเดียว ก็วิ่งเล่นได้ เดินไปดูนมแม่ได้ แต่กายมนุษย์นั้น เหมือนเค้าสอนให้รู้จักเรียนรู้ ค่อยเป็นไปต่างๆ แม้แต่น้ำนมที่แม่ป้อนให่เราก็ไม่สามารถ ไปเดินไปหยิบไปเอาดื่มกินได้ ..ต้องมีผู้ที่อุปถัมภ์ เกื้อกูล เห็นอกเห็นใจ เอาใจใส่ ดูแลเรื่องกินเรื่องนอนไปจนถึงเรื่องการขับถ่ายของเสียออกไปจากเรือนกาย
นั่นก็เหมือนเค้าสอนว่า เมื่อมีกายเป็นมนุษย์ ..เราก็สามสระเรียนรู้ คุณค่าของกายมนุษย์ รู้จักเรื่องของคำว่าพระคุณ ..ผู้ที่อุปการะอุปถัมภ์ หากว่า เกิดมาเจอะเจอ..กรรม .
ทักท้วงตั้งแต่แรก แม่ไปทำแท้ง หรือเหตุสุดวิสัย ..เด็กในท้องไม่สามารถจะมีกายมนุษย์ .ไม่มีลมหายใจเข้าไปหล่อเลี้ยงสังขาร ..มันก็พลาดจากการเกิด ในระยะที่ยังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ก็ต้องฝึกหัดเรียนรู้เรื่องราวต่างๆ เรื่องกินเรื่องนอน เรื่องการเดิน ก็ต้องสำรวจ ระมัดระวัง ก็มีคนคอยบอกคอยเตือน ..ช่วยบอกกล่าวให้ในการใช้เรือนกาย
พอโตขึ้น ..เราก็เรียนรู้ ..เรียนไปเพื่ออะไร ..เพื่อไปทำมาหากินเยี่ยงอย่างมนุษย์ทั่วไป ที่เค้าทำกัน ..ให้ได้มาซึ่งปัจจัยเงินทอง ก็ต้องล้วนต้องอาศัยแรงกายไปทำมาหากิน ระหว่างที่ไปทำมาหากิน ก็มีอารมณ์นานาชนิดเกิดขึ้น มีอุปสรรคต่างๆ มีความเหนื่อยยากในการทำมาหากินไม่เหมือนกัน มีอารมณ์ความรู้สึกนึกคิดแตกต่างกันไป
นั่นก็ล้วนเป็นเรื่องราวที่เรามีภาระที่ต้องดูแลกาย หากดูแลไม่ดี ใช้ไม่มีใช้กายวาจาใจไม่ดี ไม่เอาเหตุผลที่ดีๆมาใช้ .ใช้แต่อารมณ์จนเลยเกินควร ร่างกายก็อาจประท้วงขึ้นมา ..อารมณ์ต่างๆ มันก็ทับถมให้จิตใจเราจมลงไปเรื่อย ดีชั่วไม่รู้จัก เราก็เหมือนตกไปอยู่ในกายสัตว์ ที่ตกอยู่ในสภาพ ดีชั่วไม่รู้จักเลย
พอคำว่าดีชั่วไม่รู้จักเกิดขึ้น จิตที่อาศัยในเรือนกายนั้นก็เสียหาย เราจึงเห็นคนที่จิตเค้าเสียหาย เดินกระเซอะกระเซิง ..อยู่ริมถนน น้ำท่าไม่ต้องอาบ เหนื่อก็พักนั่งนอนได้ทุกที่ แต่ไปทำมาหากินเยี่ยงอย่างมนุษย์ปดติทั่วไปไม่ได้
คราวนี้เมื่อเรามีกายเป็นมนุษย์ ที่เค้าก็ให้สติปัญญามา เพื่อแก้ไข อุปสรรคต่างๆ เค้าก็สอนเราตั้งแต่แรกเกิดที่เราช่วยเหลือตััวเเงไม่ได้ แต่เราก็มีความเพียรพยายามฝึกฝนตนเองหัดเดินหัดนั่งมีผู้ที่ช่วยเหลือเกื้อกูล มีความเมตตากรุณาเรา..มีความเห็นอกเห็นใจกัน
ชีวิตนั่นมันเหมือน เค้าขีดให้เราเดินไปตามทาง ตามวิบากกรรม ทั้งที่เราไปเจอะเจอ เรื่องราวต่างๆ เค้าว่า กรรมที่เราสะสมมาในอดีต ที่เค้าว่า กุศลอกุศลที่เค้าสวดให้คนที่ลงโลง ไม่มีโอกาสได้ฟัง มีแต่คนเป็นเท่านั้น ที่ได้ยิน ..เพราะถึงตอนนั้นวิญญาณหูมันดับไปแล้ว ไม่มีให้ใช้ ถึงเวลาให้หมดลม ไม่ว่าเด็ก หนุ่มสาว แก่เฒ่าชรา มันก็ต้องตาย เค้าให้มาใช้ชีวิตอยู่กับโลก ที่มีอารมณ์โลภโกรธหลง .ให้หลงใหล ..มีการบันทึกสะสมว่า ทำอะไรบ้างที่เป็นความดี เหมือนมีสังขารเป็นมนุษย์
ในขณะที่สังขารสัตว์ นั้นก็เป็นจิตดวงหนึ่ง เค้ามีกรรมมีอารมณ์ ไปตามสัญชาตญาณของรูปสัตว์ก็มีชีวิตมนุษย์ก็มีชีวิต มันแตกต่างกันตรงไหนบ้าง ในด้านความสุขความทุกข์ที่โลกมีให้..ให้มีชีวิตอยู่สังขาร รูปกรรมต่างๆ
เมื่อเรามีชีวิต ..เราจะไปโทษสังคมก็ไม่ได้ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นในเรือนกาย มันเกิดขึ้นเราเอง ที่ตัวเราเอง เราก็จับมัยพลิกหงายขึ้นมาดู ..อะไร ที่ขีดเส้นทางชีวิตเรา ..เพราะเราเป็นใหญ่ในเรือนกายนี้ ..ใครเป็นผู้ที่นำกายเคลื่อนที่ไป ทำมาหากิน …กายเราเจ็บป่วย โรคนั้นโรคนี้เกิดขึ้น..ใครเป็นผู้ทำ ..อาหารที่ไม่ดี หาเรารู้ว่าไม่ดี แล้วเราจะกินมั้ย นั่นมันก็เหมือนอารมณ์นึกคิดที่ปรุงแต่งในเรือนกาย รู้จักว่าอารมณ์ไม่ดีเกิดขึ้น เราก็ทิ้งมันไป..จะไปโทษใครก็ไม่ได้เพราะเราเป็นผู้ใช้กาย ดีหรือชั่วเราทำเอง.
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
