ตอนที่ 4/1
แสงแดดยามเช้าสีทองอ่อนค่อย ๆ ลอดผ่านผ้าม่านบางปลิวไสว
กลิ่นหอมของไม้เก่าอบอุ่นคลุ้งไปทั่วห้องนอนเล็ก
ข้าวหอมรู้สึกถึงแสงอุ่นที่แตะเปลือกตาเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เธอยังไม่ทันได้หันไปไหน ก็รับรู้ได้ถึงอ้อมแขนหนักแน่นที่ยังโอบรอบกาย
หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงเบา ๆ
ยิ่งเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นของใครอีกคนที่ซบอยู่ข้างขมับเธอ
ใบหน้าเธอแดงซ่านโดยไม่ต้องใช้กระจกส่อง
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ...” เสียงหวานแผ่วเหมือนกลัวปลุกเขาแรงเกินไป
ภากรขยับตัวเล็กน้อย ลืมตาขึ้นช้า ๆ สบตาเธอ
ก่อนจะยิ้มบาง ๆ อย่างไม่เคยทำบ่อยนัก
“อรุณสวัสดิ์...คุณนอนหลับดีไหม”
“ก็...ดีค่ะ” เธอหลบตา เก้อเขินในคำถามนั้นจนแทบอยากห่มผ้าคลุมหน้า
ก่อนจะรีบชันตัวขึ้นนั่ง มือดึงผ้าห่มแน่น บ่นงึมงำไม่เป็นคำ
“อย่าเพิ่งลุกนักก็ได้…” เสียงเขาทุ้มนุ่มและแผ่ว
แตะเบา ๆ ที่ข้อศอกเธอเหมือนห่วงใย
ข้าวหอมส่ายหน้าเบา ๆ ไม่กล้าหันกลับไปสบตาเขาอีก
เธอรู้สึกเหมือนหัวใจจะเต้นออกมาให้ได้
ก่อนจะคว้าผ้าฝ้ายเนื้อนิ่มที่วางพับไว้ข้างเตียงแล้วลุกไปอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
เสียงฝีเท้าเบา ๆ พาเธอหลบเข้าหลังฉากไม้ใกล้ห้องน้ำ
ข้าวหอมหยิบผ้าถุงขึ้นพาดบ่า ขณะก้มหน้าซ่อนรอยแดงบนแก้มที่ยังไม่จาง
ขณะเปลี่ยนเสื้อ เธอแอบได้ยินเสียงเขาจัดหมอน พับผ้าห่ม แล้วเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบงัน
เมื่อเธอแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากห้อง
ก็เห็นโต๊ะไม้ริมระเบียงมีแก้วน้ำอุ่นวางไว้ พร้อมข้าวต้มหมูถ้วยเล็กหนึ่งถ้วย
“อากาศเช้านี้เย็นหน่อย ทานอะไรอุ่น ๆ ก่อนนะ” ภากรเอ่ยโดยไม่หันมาสบตา
แต่ปลายนิ้วของเขา…แตะช้อนลงในถ้วยอย่างเบามือ
ข้าวหอมก้มหน้า ยิ้มเอียง ๆ
ก่อนจะเดินไปนั่งตรงข้ามเขาเงียบ ๆ
หัวใจของเธอยังเต้นแผ่วเหมือนเมื่อคืน
และเธอก็รู้ว่า...นับแต่นี้ไป ทุกเช้าคงไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
ทุกเช้า…จะมีใครคนหนึ่งรอให้เธอตื่น
และจะไม่มีวันปล่อยให้เธอเหงาอีกเลย
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
