สูตรสำเร็จ "ฮุนไดนาสตี้": ต้มดราม่าชายแดน-ชูโรงลูกชาย-กลบปัญหาในบ้าน
ไฟชายแดน ละครซ้ำซากที่ "ตระกูลฮุน" ใช้กล่อมคนทั้งชาติ
.
สังเกตกันไหมครับว่าการเมืองกัมพูชามี "ฤดูกาล" ของมันเอง? ไม่ใช่ฤดูร้อนหรือฤดูฝน แต่เป็น "ฤดูจุดไฟชายแดน" ที่มักจะวนกลับมาทุกครั้งที่การเมืองภายในเริ่มมีกลิ่นตุๆ หรือเก้าอี้ของใครบางคนเริ่มไม่มั่นคง
เมื่อไพ่ในมือเริ่มหมด การเมืองภายในเริ่มปั่นป่วน ก็ได้เวลาที่ "คณะละครตระกูลฮุน" จะหยิบเอาบทละครเก่าเก็บเรื่อง "ศัตรูนอกบ้าน" ขึ้นมาปัดฝุ่นเล่นใหม่ โดยมีชายแดนไทย-กัมพูชาเป็นเวที และความรักชาติของประชาชนเป็นเชื้อไฟ
หนึ่ง...จัดฉากและบทละคร
เกมนี้จะเริ่มไม่ได้ถ้าไม่มีการควบคุมเบ็ดเสร็จ การที่สภาไร้เสียงค้านไม่ได้เป็นเรื่องบังเอิญ แต่มันคือการออกแบบเพื่อให้รัฐบาลสามารถ "เขียนบท" ได้ตามใจชอบ วันไหนอยากจะจับมือค้าขายชายแดนก็ลดเสียงลง วันไหนอยากให้คนลืมเรื่องปากท้อง ก็สาดน้ำมันเข้ากองไฟ สั่งสื่อประโคมข่าวเรื่อง "แผนที่" ที่ไม่มีวันจบสิ้น
สอง...เบี้ยบนกระดานที่ถูกลืม
ในละครเรื่องนี้ มีตัวประกอบที่เจ็บจริงเสมอ นั่นคือชาวบ้านตาดำๆ ที่ชายแดนครับ ในขณะที่ท่านผู้นำในพนมเปญนั่งจิบไวน์ชี้นิ้วสั่งการ ประชาชนที่นั่นคือผู้รับกรรม การค้าขายที่เคยทำมาหากินต้องหยุดชะงัก นอนฟังเสียงความขัดแย้งด้วยความหวาดระแวง พวกเขาคือ "ความเสียหายที่ยอมรับได้" ในเกมอำนาจที่ผลประโยชน์ไม่เคยตกถึงมือ
สาม...โรงงานผลิตความจริง
ละครจะสนุกได้อย่างไรถ้าไม่มีสเปเชียลเอฟเฟกต์? และนี่คือบทบาทของ "โรงงานผลิตความจริง" ที่มี สมเด็จฯ ฮุน มานี เป็นโปรดิวเซอร์ใหญ่ คอยป้อนข้อมูลด้านเดียว ผลิตซ้ำวาทกรรม "ไทยรุกราน" ปล่อยคลิป ปั่นกระแสในโซเชียลมีเดีย ปลุกผีประวัติศาสตร์บาดแผลขึ้นมาหลอกหลอนคนรุ่นใหม่ เพื่อให้แน่ใจว่าทุกคนจะอินไปกับบทละครและพร้อมจะชี้หน้าด่าศัตรูที่ถูกสร้างขึ้นมา
สี่...การแสดงให้ "นายทุนใหญ่" ดู
อย่าคิดว่าละครเรื่องนี้มีผู้ชมแค่ในประเทศนะครับ มันยังเป็นการแสดงละครตบตาให้ "พี่ใหญ่" อย่างปักกิ่งดูอีกด้วย ในขณะที่ต้องพึ่งพาจีนจนแทบจะกลืนเป็นเนื้อเดียวกัน การสร้างเรื่องกับไทยเป็นครั้งคราว คือการแสดงเชิงสัญลักษณ์ว่า "ข้ายังแน่อยู่" ยังมีเอกราชพอที่จะมีเรื่องกับเพื่อนบ้านได้นะ ไม่ได้เป็นลูกไล่ใคร... เป็นการแสดงที่น่าสมเพช แต่ก็จำเป็นในทางการเมือง
ห้า...ส่งพระเอกป้ายแดงขึ้นเวที
และแล้วก็มาถึงไคลแม็กซ์ของเรื่อง! ละครทั้งหมดนี้มีไว้เพื่อเปิดตัว "พระเอกป้ายแดง" อย่าง สมเด็จฯ ฮุน มาเน็ต เท่านั้น การสวมบทผู้นำใจสู้ผู้ไม่ยอมเสียดินแดนแม้แต่ตารางนิ้ว คือวิธีที่ง่ายที่สุดที่จะลบภาพ "ลูกชายท่านพ่อ" และสร้างบารมีของตัวเองขึ้นมา มันคือการแจ้งเกิดที่ใช้เลือดเนื้อและความรู้สึกของคนสองชาติเป็นเครื่องสังเวย
บทสรุปที่ต้องรู้ทัน
สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ระบอบฮุนต้องการจากชายแดน ไม่ใช่ "ดินแดน" เพิ่มหรอกครับ แต่พวกเขาต้องการ "เสียง" และ "ควัน" จากความขัดแย้งต่างหาก เสียงที่ดังพอจะกลบเสียงท้องร้องของประชาชน ควันที่หนาพอจะบดบังปัญหาคอร์รัปชันและความเหลื่อมล้ำภายในประเทศ
ตราบใดที่ประชาชนยังคงปรบมือให้กับละครปาหี่เรื่องนี้ "ผู้กำกับ" ก็จะยังคงสร้างมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า และคนที่เจ็บปวดที่สุดก็คือประชาชน...ทั้งฝั่งไทยและกัมพูชานั่นเอง...
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
