ลวงเล่ห์เสน่ห์ดอกท้อ (5 เล่มจบ)
ไป๋ลู่เฉิงซวง เขียน / หงเซียง แปล
โปรยสำนักพิมพ์อรุณ :
เจียงเถาฮวา-องค์หญิงโฉมสะคราญผู้ถูกลืมแห่งแคว้นจ้าวถูกส่งตัวมาแต่งงานกับ ‘หนานอ๋อง’ องค์ชายที่ไม่ได้อยู่ในสายตาของฮ่องเต้แคว้นเว่ยแม้แต่นิด แต่ถึงกระนั้น ก็ยังดีกว่าต้องทนอยู่ใต้เงื้อมมือของฮองเฮาองค์ใหม่มากนัก ทว่าสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ขบวนเจ้าสาวถูกหมาป่าฝูงหนึ่งโผล่มาขวางเส้นทาง พวกมันพุ่งเข้าทำร้ายและหมายเอาชีวิตของทุกคน!
เจียงเถาฮวาจำต้องหนีตายหัวซุกหัวซุน แต่ความซวยนี้ก็ยังไม่จบสิ้น นางถูกคนลอบทำร้ายจนหมดสติ เมื่อรู้สึกตัวก็พบว่าตนถูกทิ้งไว้ในหอคณิกาก่อนจะถูกจับกรอกยากระตุ้นความต้องการที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน เมื่อยาฤทธิ์แรงกล้าผสมผสานกับวิชาเสน่ห์ที่ฝังรากลึกอยู่ในกาย สติสัมปชัญญะของนางก็เริ่มหลุดลอย ความรุ่มร้อนแผ่ไปทั่วร่างบาง ‘เขา’ เริ่มยื่นมือมาสัมผัสกายนาง แนบชิดเข้ามาทีละน้อย
“เจ้า...เป็นใคร”
“ข้า?...คงเป็นแขกสักคนกระมัง”
หลังอ่านจบอย่างมึนงง :
ไป๋ลู่เฉิงซวงยังคงรักษาเอกลักษณ์พระนางของตัวเองไว้ครบถ้วน คือค่อนไปสีเทา ไม่เคยขาวสะอาด พร้อมเอาตัวรอดเมื่อจวนตัว พรหมจรรย์สำหรับสตรีโบราณอย่างนางเอกเป็นเรื่องรอง ส่วนพระเอกก็เจ้าเล่ห์โหดเหี้ยม เต็มไปด้วยอุบายเพื่อเถลิงอำนาจ
พูดได้ไม่เต็มปากว่าเราเป็นแฟนนักเขียน เพราะยังไม่มีเรื่องไหนที่ชอบพิเศษ แต่ดันอ่านงานของนางทุกเรื่องนะ ไม่ถึงกับวางไม่ลง แต่ดั้นด้นอ่านจนจบทุกที งงตัวเองเหมือนกัน
พระเอก-อัครเสนาบดีเสิ่นไจ้เหย่ธงดำปี๋ ไม่มีสีเทาปนแม้แต่น้อย ส่วนเจียงเถาฮวา-นางเอก เทาหม่นอย่างมาก อย่าให้โปรยปกเสมือนสาวน้อยหลุดไปเจอกับหมาป่า มีค่ำคืนรัญจวนด้วยกัน ตกเป็นจำเลยรักขุนนางต่างแคว้นหลอกลวงคุณค่ะ เพราะเส้นเรื่องแท้จริงไม่ใช่แบบนั้นเลย!
ข้อดีของนางเอกไป๋ลู่เฉิงซวงคือนางไม่ค่อยย้อนเวลา มาแบบไหนแก้ปัญหาแบบนั้นเลย เจียงเถาฮวาเป็นองค์หญิงตกยากแคว้นจ้าว ดิ้นรนหนีมาแต่งงานอ๋องแคว้นเว่ยเพราะอยู่บ้านเกิดก็รอวันถูกพี่สาวกับฮองเฮาองค์ใหม่เชือดทิ้ง แคว้นจ้าวสอนสั่งวิชาเสน่ห์ให้สตรีทุกคนเป็นอาวุธประจำกาย ประกอบกับชีวิตที่ต้องเอาตัวรอดตลอดเวลากับน้องชายทำให้นางเอกเจ้าเล่ห์เจ้ากล หนีเก่ง หลบไว ปากเจรจาไพเราะออดอ้อน สายตาแน่วนิ่ง แต่จิตใจแสวงหาทางออกอื่นๆ ไว้แล้ว
ผู้หญิงร้ายกาจเช่นนี้มาเจออัครเสนาบดีเสิ่นซึ่งมีอดีตมืดมัว ขึ้นมาครองอำนาจเพราะส่งเหมยเขียวม้าไม้ไผ่อย่างลู่จื่อหลันขึ้นเป็นกุ้ยเฟย เป่าลมข้างหมอนฮ่องเต้วัยฉกรรจ์ แต่งงานกับสตรีในตระกูลทรงอำนาจมากมายเพื่อรักษาตำแหน่งตัวเอง มีแผนการในหัวชนิดเจ้าไม่ตายก็ต้องวอดวายไปข้าง เบื้องหน้าคล้ายจะสนับสนุนโอรสองค์นั้น เบื้องหลังลอบช่วยเหลือโอรสอีกองค์ แต่ใจจริงดันตั้งใจยกยอโอรสที่ไม่ได้เรื่องที่สุดในสายตาบิดา โอ้โฮ หัวสมองทรชนขนาดนี้คนอ่านอย่างเราจะเหลือเหรอ 555
แผนแต่งงานเอาตัวรอดของนางเอกถูกพระเอกโค่นล้มตาไม่กะพริบ กลายมาเป็นอนุขั้นหนึ่งในจวนที่เรือนหลังวุ่นวายขั้นสุด ระหว่างรับมือกับบรรดาผู้หญิงไม่ธรรมดาสักรายในจวน ก็ต้องพยายามไม่ถูกสามีท่านเสิ่นสังหารครั้งแล้วครั้งเล่า ขนาดเริ่มจะมีใจแบบแปลกๆ เจียงเถาฮวาก็ยังต้องมีแผนสำรองหลบคมมีดพระเอกทุกเมื่อเชื่อวัน
แล้วเรื่องนี้สนุกตรงไหน 555 สนุกตรงพระนางทันกันทุกเหลี่ยม นางเอกมองตาพระเอกก็รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ทำให้อัครเสนาบดีเสิ่นที่ใครๆ มองไม่ออกต้องมองนางใหม่ เริ่มลังเลว่าจะให้กินยาตายไปหรือเอาไว้ลับฝีปากเล่นดี
ตัวละครขาวที่สุดในเรื่องมีคนเดียว คือหนานอ๋องที่เจียงเถาฮวาหมายมั่นจะมีชีวิตดีๆ คนแรกนั่นแหละ ดีชนิดคนอ่านยังนับถือว่ารอดปากเหยี่ยวปากกาพระนางแสนโฉดคู่นี้มาได้อย่างไร 555 ไม่อยากเฉลยว่าทำไมหนานอ๋องถึงธงเขียวและสำคัญขนาดไหน (เผื่อยังมีคนอ่านไม่จบ หรือยังไม่ได้อ่าน อิอิ)
กว่าจะรู้ว่าทำไมอัครเสนาบดีเสิ่นต้องมากแผนการขนาดนี้ก็ครึ่งเรื่องไปแล้ว ซึ่งถึงตอนนั้นก็เหี้ยมกว่าเดิมได้อีก ส่วนเจียงเถาฮวาแม้จะยอมรับว่าชอบเขา แต่ฉันต้องเอาตัวรอดจากกระบี่สามีก่อน 5555 เพราะพระเอกของเราไม่ได้เก่งแค่ด้านบุ๋น ฝีมือด้านบู๊ก็ร้ายกาจนะคะ
ส่วนนักอ่านสายทุ่งลาเวนเดอร์ที่ไม่อยากให้พระเอกแปดเปื้อนราคีภรรยามากมายในจวนก็ไม่ต้องเครียดไปค่ะ มีคำตอบสบายใจในช่วงหลังๆ แต่เหตุผลก็อาจจะรับได้ยากสักหน่อย
เส้นเรื่องจริงๆ คือการฟาดฟันช่วงชิงอำนาจในราชสำนัก พระนางลงมือลงทุนลงแรงไปขนาดนี้เพื่อต้องการเปลี่ยนแปลงคนกุมแคว้น ความรักเป็นเรื่องรอง ทว่าขับเคลื่อนเอเวอรี่ติงค่ะ 55555 เพราะถ้าไม่เผลอรัก เรื่องนี้คงไม่มีนางเอกนะ 5555
ถึงจะฟังดูสนุกสนานวางไม่ลง แต่บาดแผลของเรื่องก็มีไม่น้อย เช่นกำเนิดแท้จริงของพระเอกซึ่งบอกคลุมเครือ เรื่องจริงเป็นอย่างไรไม่แน่ชัด อาการผีเข้าผีออกของหลายตัวละคร เช่น ลู่จื่อหลัน อ่านอย่างไรก็เข้าไม่ถึงความรักของนางกับฮ่องเต้หรือพี่เสิ่นเองก็ตาม ตัวร้ายอย่างพี่สาวนางเอกเปิดตัวชนิดเจ้าไม่ตายข้าก็ม้วย ดันตายง่ายเฉย อาจารย์นางเอกผู้เก่งกาจผิดมนุษย์มนามองไม่ออกว่าใส่ใจเถาฮวาขนาดนั้น ฯลฯ
ข่วงท้ายรวบรัดจนงงว่านักเขียนจะรีบไปเขียนเรื่องใหม่หรืออย่างไร อยู่ๆ พระเอกผู้ขับเคลื่อนแคว้นมาตลอดดันวางมือ แล้ววางไปไหน วางไปเปิดสำนักรับเลี้ยงเด็กยากไร้อยู่ชานเมือง กลายเป็นคนดีจนเราทำใจยาก 555 พฤติกรรมเบี่ยงเบนไวเกิน
คะแนนเต็ม 10 ให้ 8 ชอบความรู้ทันกันของพระนาง อ่านแล้วคันคะเยอดี หักบาดแผลเต็มตัวไม่หายขาดสักแผล หักสำนวนแปลที่นึกจะใช้คำปัจจุบันก็ใช้ อ่านแล้วสะดุด นอกนั้นถือว่าอ่านเพลินดี เรายังไม่ได้ดูซีรีย์ ยังไม่สามารถเปรียบเทียบบทละครกับต้นฉบับได้นะคะ
- 3
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
