เรื่องสั้นไซไฟ ลำดับที่ 25 : Instructions for living a life
ยามสนธยา
แสงสีส้มเรืองรองลอดผ่านม่านโปร่ง
ผมสีดอกเลาของคุณยายฮารุโกะส่องประกายราวเส้นไหม
ดวงตาคู่เล็กทอดมองออกไปยังสวนหินที่จัดแต่งอย่างเรียบง่าย
หลานสาวตัวน้อย มิโกะ วัยแปดขวบ นั่งพับเพียบข้างกาย
มือเล็กๆ ลูบไล้ตุ๊กตาแมวส้มตัวโปรดที่วางอยู่บนตัก ดวงตาเศร้าสร้อย
“คิดถึงเจ้าคินจังสินะ” คุณยายเอ่ยเสียงแผ่วเบา
มิโกะพยักหน้า น้ำตาคลอหน่วย “มันจากไปแล้ว…”
คุณยายลูบศีรษะหลานเบาๆ
“การจากลาเป็นส่วนหนึ่งของการเดินทางมิโกะจัง
แต่ก่อนที่เขาจะจากไป เขามอบความสุขให้พวกเรามากมายไม่ใช่หรือ”
มิโกะเงยหน้ามอง
“ค่ะ… แต่หนูไม่อยากให้ใครจากไปอีกเลย”
คุณยายยิ้มบาง
“มีคำสอนสามข้อที่ย่าอยากจะมอบให้มิโกะจัง เป็นคำสอนที่ย่าใช้มาตลอดชีวิต”
คุณยายจับมือหลานน้อย
“ข้อแรกคือ จงใส่ใจ มองดูโลกใบนี้ให้ลึกซึ้ง มองเห็นแม้แต่สิ่งเล็กน้อยที่สุด”
สองปีต่อมา
มิโกะเติบโตขึ้นเล็กน้อย
แต่ความคิดถึงคินจังยังคงซ่อนอยู่ เมื่อมองเห็นแมวตัวอื่นที่คล้ายกัน
แม่ของมิโกะ ยูมิโกะ วัยสี่สิบปี
ทำงานเป็นบาริสต้าที่ร้านกาแฟเล็กๆ ริมชายหาด
ชีวิตวนเวียนอยู่กับการชงกาแฟ รับออร์เดอร์
และส่งมอบเครื่องดื่มให้ลูกค้าแต่ละวัน
ราวกับเป็นวงจรที่ไม่สิ้นสุด
วันหนึ่ง ขณะที่ยูมิโกะกำลังวุ่นวายกับการทำลาเต้อาร์ต
มิโกะนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเล็กมุมร้าน
วาดรูปทะเลพลบค่ำด้วยสีเทียน “แม่คะ ดูนี่สิคะ” มิโกะชูภาพให้แม่ดู
ยูมิโกะเหลือบมองแวบหนึ่ง
“สวยจ้ะมิโกะจัง รอแม่ก่อนนะ” แล้วก็หันไปรับออร์เดอร์ลูกค้าต่อ
ตกเย็น ขณะที่ยูมิโกะกำลังล้างแก้ว
มิโกะเดินเข้ามาพร้อมกับเปลือกหอยลายสีสวย
“แม่คะ วันนี้หนูเจอเปลือกหอยอันนี้ที่ชายหาด มันมีลายแปลกๆ ด้วยค่ะ”
ยูมิโกะรับเปลือกหอยมามองอย่างไม่ใส่ใจนัก
“อืม สวยดีนะ ไปเก็บดีๆ ล่ะ” แล้วก็วางเปลือกหอยไว้บนเคาน์เตอร์
คืนนั้น ขณะที่มิโกะกำลังจะเข้านอน
เธอกอดตุ๊กตาแมวส้มตัวใหม่ที่ยายฮารุโกะให้
แล้วนึกถึงคำสอนข้อที่สองของคุณยาย
“ข้อที่สองคือ จงตื่นตะลึง ประหลาดใจกับความงามและความมหัศจรรย์
ที่ซ่อนอยู่ในทุกสิ่ง”
วันรุ่งขึ้น มิโกะมาที่ร้านกาแฟพร้อมกับกระถางต้นไม้เล็กๆ
ที่มีดอกไม้สีม่วงบานสะพรั่ง
“แม่คะ ดูดอกไม้นี่สิคะ เมื่อเช้ามันยังตูมๆ อยู่เลย ตอนนี้บานแล้ว สวยจังเลยค่ะ”
ยูมิโกะมองดอกไม้ด้วยความรู้สึกเฉยชา
“อืม ก็สวยดีนี่”
มิโกะนั่งลงที่โต๊ะตัวเดิม
มองดูแม่ที่กำลังชงกาแฟด้วยใบหน้าเรียบเฉย
เธอสังเกตเห็นหยดน้ำที่เกาะพราวบนแก้วเย็น
แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องกระทบหยดน้ำเหล่านั้น
เกิดเป็นประกายเล็กๆ ราวกับดวงดาว
“แม่คะ” มิโกะเรียกเสียงเบา
“แม่เคยมองดูฟองนมบนกาแฟไหมคะ
บางทีมันก็เหมือนเมฆ บางทีก็เหมือนรูปสัตว์ต่างๆ น่าสนุกจังเลยค่ะ”
ยูมิโกะชะงักมือ
มองไปยังฟองนมบนกาแฟในมือลูกค้า
เธอไม่เคยมองมันอย่างจริงจังมาก่อนเลย
วันๆ ก็แค่เทนม ตีฟอง และราดลงไปตามสูตร
เย็นวันนั้น ขณะที่ยูมิโกะกำลังเก็บร้าน
มิโกะเล่าเรื่องที่เธอเจอวันนี้ให้แม่ฟังอย่างสนุกสนาน
“แม่คะ วันนี้หนูเห็นปูตัวเล็กๆ วิ่งแข่งกันบนหาดทรายด้วยค่ะ
มันตลกมากเลย แล้วก็มีนกนางนวลบินโฉบลงมาจับปลา
หนูคิดว่า…” มิโกะเล่าไปเรื่อย น้ำเสียงสดใส
ยูมิโกะฟังลูกสาวเล่าพลางถูเคาน์เตอร์ไปด้วย
แต่ใจกลับเริ่มจดจ่อกับเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ที่ลูกเล่า
เธอเริ่มนึกถึงรายละเอียดที่ลูกพูดถึง
ภาพปูตัวเล็กๆ วิ่งแข่งกัน นกนางนวลโฉบจับปลา
… มันเป็นภาพที่เธอเคยมองเห็น แต่ไม่เคยใส่ใจ
คืนนั้น ยูมิโกะโทรศัพท์คุยกับแม่ที่ญี่ปุ่น
“แม่คะ มิโกะชอบเล่าเรื่องแปลกๆ ที่เจอในแต่ละวันให้หนูฟังค่ะ”
“นั่นเป็นสิ่งที่ดีนะยูมิโกะ”
คุณยายฮารุโกะตอบด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
“หลานกำลังทำตามคำสอนข้อที่สามของคุณยาย
- จงบอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับมัน "
เมื่อเราใส่ใจและตื่นตะลึงกับสิ่งใดแล้ว
การแบ่งปันเรื่องราวนั้นก็เป็นการเติมเต็มความหมายให้กับการมีชีวิต”
ยูมิโกะเงียบไปครู่หนึ่ง เธอเริ่มเข้าใจบางอย่าง
เธอจมอยู่กับงานประจำ จนลืมสังเกตสิ่งรอบข้าง
ลืมความสวยงามเล็กๆ น้อยๆ ที่ลูกสาวพยายามจะชี้ให้เธอเห็น
วันต่อมา ขณะที่ยูมิโกะกำลังชงกาแฟ
เธอลองมองฟองนมอย่างตั้งใจ
เธอพบว่ามันไม่ได้เป็นแค่ฟองสีขาวธรรมดา
แต่มีลวดลายอ่อนช้อย คล้ายปีกผีเสื้อ
หรือบางทีก็เหมือนเกลียวคลื่นเล็กๆ เธอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ตอนเย็น ขณะที่มิโกะกำลังวาดรูปที่โต๊ะตัวเดิม
ยูมิโกะเดินเข้าไปนั่งข้างๆ
“มิโกะจัง วันนี้แม่เห็นฟองนมเป็นรูปปีกด้วยนะ สวยมากเลย”
ดวงตาของมิโกะเป็นประกาย “จริงเหรอคะแม่!”
ยูมิโกะยิ้ม
“จริงสิ แล้ววันนี้มิโกะเจออะไรน่าสนใจบ้าง”
มิโกะเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้แม่ฟังอย่างตื่นเต้น
ยูมิโกะตั้งใจฟังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เธอเริ่มสังเกตเห็นรอยยิ้มเล็กๆ ของลูกค้าเมื่อได้รับกาแฟที่เธอตั้งใจทำ
เริ่มสังเกตสีสันของท้องฟ้ายามพระอาทิตย์ตกดินที่ชายหาด
เริ่มได้ยินเสียงคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งอย่างไพเราะ
ชีวิตประจำวันที่เคยเป็นรูทีนแสนน่าเบื่อของยูมิโกะ
เริ่มมีสีสันและความหมายมากขึ้น
เธอเริ่มใส่ใจกับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ รอบตัว
เริ่มรู้สึกประหลาดใจกับความงามที่ซ่อนอยู่
และเริ่มเล่าเรื่องราวที่เธอพบเจอให้มิโกะฟังบ้าง
ค่ำคืนหนึ่ง ขณะที่สองแม่ลูกนั่งมองทะเลดาวระยิบระยับ
มิโกะซบไหล่แม่ “แม่คะ หนูคิดถึงคินจัง”
ยูมิโกะกอดลูกสาวแน่น
“แม่ก็คิดถึง แต่คินจังทิ้งความทรงจำดีๆ ไว้ให้เรามากมายเลยนะ
มิโกะจำตอนที่เขาวิ่งไล่จับแมลงในสวนได้ไหม”
มิโกะหัวเราะเบาๆ
“จำได้ค่ะ แล้วก็ตอนที่เขานอนบนตักคุณยายด้วย”
“ใช่แล้ว” ยูมิโกะลูบผมลูกเบาๆ
“ชีวิตก็เหมือนกับการเดินทาง มีการเริ่มต้นและการจากลา
แต่สิ่งที่สำคัญคือระหว่างทาง เราได้ใส่ใจกับสิ่งต่างๆ มากแค่ไหน
ได้ตื่นตะลึงกับความงามรอบตัวหรือไม่
และได้แบ่งปันเรื่องราวเหล่านั้นให้คนอื่นได้รับรู้หรือเปล่า”
มิโกะเงยหน้ามองแม่ ดวงตาเต็มไปด้วยความเข้าใจ
“เหมือนที่คุณยายสอนใช่ไหมคะ”
ยูมิโกะยิ้มอ่อนโยน
“ใช่แล้วลูกรัก การมีชีวิตอยู่ก็คือการใส่ใจ ตื่นเต้นมีชีวิตชีวาอยู่เสมอ
และบอกเล่าเรื่องราวเหล่านั้น”
แสงดาวส่องประกายระยิบระยับเหนือศีรษะ
ราวกับเป็นพยานถึงคำสอนที่ถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น
คำสอนง่ายๆ ที่ทำให้ชีวิตมีความหมายและงดงามอย่างแท้จริง
Instructions for living a life: บทกวีชื่อว่า Sometimes ของ Mary Oliver
Pay attention.
Be astonished.
Tell about it.
- In The End with LOVE :D -
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
