การละเล่นของเด็กที่เกิดหลังปี 2500/1957
ในช่วงวัยประถมต้น ราวปี 2511-2515 มีหลายอย่าง เช่น โป้งแปะ กระต่ายขาเดียว รีรีข้าวสาร ตั้งเต กระโดดหนังยาง เท่าที่จำได้ วันนี้จะเริ่มจาก ซ่อนแอบ หรือที่แถวบ้านเรียกว่า โป้งแปะ บ้านผู้เขียนอยู่ย่านหลังตลาดสวนหลวง ตรงข้ามศูนย์เยาวชนปทุมวัน แน่นอน ศูนย์ฯจึงเป็นจุดรวมพลของพวกเราในทุกวันหลังเลิกเรียนและทำการบ้านเสร็จแล้ว
มีความทรงจำถึงวีรกรรมของเพื่อนคือ เล่นโป้งแปะ พอหลังจากนับถอยหลังของคนที่เป็น พวกเราต่างหาที่ซ่อนกัน ก็โดนโป้งกันไปเกือบครบคน เหลือเพื่อนอีกคนเดียว ดันกลับบ้านนอน ฮ่าๆหาทั้งคืนยังไงก็ไม่มีวันเจอ
แต่เหตุการณ์ที่ทั้งยากและอยากจะลืม เกิดขึ้นที่โรงเรียน อยู่ในช่วงระหว่างปี 2511-2515 ขณะผู้เขียนเรียนอยู่ที่ โรงเรียนเสียนจินจิ้นเตอะเฟินเซี่ยว 暹京進德分校 Xiān jīng jìn dé fēnxiào หรือ เซียม เกี๊ย จิ้ง เต็ก หัก เหา ชื่อย่อคือ จ.ฟ. ตั้งอยู่บนถนนจารุเมือง ใกล้สี่แยกวัดดวงแข ต.รองเมือง อ.ปทุมวัน จ.พระนคร เป็นโรงเรียนจีนเล็กๆทำด้วยไม้เก่าๆทั้งหลัง
วันนั้น..พวกเราเล่นโป้งแปะ หรือซ่อนแอบกัน ผู้เขียนวิ่งไปหาที่ซ่อนที่ห้องน้ำชายด้านหลังโรงเรียน ห้องน้ำเป็นไม้มุงหลังคาสังกะสี ประตูเป็นโครงไม้ปิดทับด้วยไม้อัด มีประมาณ 4-5 ห้อง เพื่อนๆเลือกไปซ่อนปิดประตูกันหมด เหลือห้องหนึ่งประตูเหมือนปิดเผยอไว้ ไม่ได้ล็อก
ผู้เขียนรีบเปิดผลัวะออกมา ไอ๊หยา!! ปรากฏว่ามีรุ่นพี่ร่างใหญ่ กำลังก้มหน้านั่งยองๆปลดทุกข์ แกแหงนหน้าขึ้นมามอง ตาต่อตาประสานกัน แกถลึงตาใส่อย่างโหด ผู้เขียนถึงกับสตั๊นท์ไป 5 วิ ก่อนที่จะวิ่งสิครับ รออะไร กว่าที่รุ่นพี่คนนั้นจะชำระล้างและใส่กางเกงเพื่อวิ่งตาม ผู้เขียนก็เปิดแน่บไปไกลแล้ว ตอนนั้นเด็กๆลูกคนจีนหน้าตี๋ๆคล้ายๆกันไปหมดถึงแม้ว่าผู้เขียนอาจจะคมเข้มตาสองชั้นแตกต่างจากเพื่อนๆไปบ้าง แต่ก็ตีเนียนแกล้งไม่รู้ไม่ชี้ทำตัวปกติไม่มีพิรุธ แต่ภาพคนนั่งอึภาพนั้น มันติดตามาจนถึงทุกวันนี้!!
เกมยอดฮิตประจำโรงเรียนอีกอย่างหนึ่งคือ "กระต่ายขาเดียว" ที่ต้องใช้เพียงขาเดียวอีกข้างพับตั้งฉากไปข้างหลัง โขยกเขยกไล่จับเพื่อนๆที่วิ่งหนีสองขาภายในขีดวงที่กำหนด มีตัวจี๊ดระดับเทพคือ ไอ้ตั้ง หรือ ด.ช.สมชาย แซ่ตั้ง เพื่อนสนิทร่วมห้อง ก เรียนห้องเดียวกันมา 5 ปี ตั้งแต่ ป.1-ป.4 ผู้ว่องไวดุจสายฟ้าฟาด ที่คล่องแคล่วทั้งเวลาเป็นกระต่าย ที่ไวมากตามตะครุบตัวคนวิ่งสองขาที่ยังช้ากว่าขาเดียวชองไอ้ตั้ง และเวลาที่ได้กลับมาเป็นฝ่ายวิ่งหนี ก็ไวยังกับปรอทเล่นเอาคนเป็นกระต่ายขาเดียวแทบลิ้นห้อยก็ยังจับไอ้ตั้งไม่ได้
เกมลูกผู้ชายอีกอย่างหนึ่งคือ บอลโกลรูหนู ตอนนั้นบ้านผู้เขียนอยู่หลังตลาดสวนหลวง ตรงข้ามศูนย์เยาวชนปทุมวันและศูนย์สาธารณสุข(ปัจจุบันคือ สวนหลวงสแควร์) จะมีสนามบาสพื้นปูนกลางแจ้ง อยู่ 2 สนาม ที่พวกเราเอามาเล่นบอลพลาสติก โกลรูหนูกัน โดยเอาเชือกฟางมาล้อมโครงเหล็กของแป้นบาสทำเป็นประตูโกลรูหนู แบ่งทีมฝั่งละ 3 คน แพ้ออก โดยมีเดิมพันนอกสนามเท่าไรก็แล้วแต่ตกลงกัน 5-10-20 บาท หรือมากกว่านั้น
การรวมตัวเตะบอล จะเริ่มหลังเลิกเรียนเพื่อนๆแถวบ้านก็จะมีสารพัดโรงเรียนต่างๆกันไป เล่นกันตั้งแต่ช่วงบ่ายแก่ๆคาบเกี่ยวกับช่วงเย็น จนมืดค่ำ สมาชิกจะทะยอยลดและหายไปทีละคนสองคน ตามแต่แม่ของใครจะตะโกนตามจากฝั่งตึกแถวตรงข้ามศูนย์ฯ ตามให้กินข้าวหรือตามกลับบ้าน
บางครั้งก็เกิดความผิดพลาดบ้าง คือเตะบอลไปโดนกระจกของศูนย์สาธารณสุข ที่อยู่หลังสนามบาส แตก ดังเพล้ง!! วงแตกสิครับ วิ่งกันกระเจิงราวมดแตกรัง ถ้ามีกล้องแบบในสมัยนี้คงไม่รอด ไม้เรียวในมือแม่สั่นรอเลย..ฮ่าฮ่า🤣
ภาพประกอบ : ภาพติดในใบประกาศจบประถมปีที่ 4 ประจำปีการศึกษา 2515 ฉบับภาษาจีนของ ด.ช. สุชาย แซ่ลิ้ม หรือ 林錫坤 Línxīkūn หลิน ซิ คุน ในภาษาจีนกลาง และ หลิ่ม เซียะ คุง ในภาษาแต้จิ๋ว มีชื่อเล่นที่ อา แหมะ 阿媽 Ā mā(แม่) ตั้งให้ว่า อาลั้น ตอนเด็กๆหัวโตมาก ครูหว่องซึ่งเป็นครูใหญ่ ตั้งฉายาให้ว่า 大頭 Dàtóu ต้า โถว ในภาษาจีนกลาง หรือ ตั่ว เท้า ในภาษาเตี่ยจิว
ความทรงจำในช่วงวัยเด็ก
ของ
ด.ช. สุชาย(เซียะคุง) แซ่ลิ้ม
"เรากลับไปแก้ไขอดีต..ไม่ได้ แต่ เราทำวันนี้ให้ดีที่สุด..ได้" linxikun
อาลั้นเด็กหลังตลาด/เตี่ยงหม่อโผ่วตาโปวเกี้ย
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
