สิ่งที่เราเห็นในเฟซบุ๊ก ระหว่างวันที่น้ำเต็มทุ่ง
ตอนที่ 1/12 เล่าความรู้สึก “ก่อนตอบ–ขณะตอบ–หลังตอบ” อย่างระมัดระวัง สื่อสารด้วยความสุภาพ ไม่ขัดแย้ง แต่ทำให้คนอ่านเข้าใจระบบน้ำดีขึ้น คุยกับเพื่อนใหม่–เพื่อนเก่า บน Facebook 10–12 พ.ย. 2568
เช้าวันนั้น ผมนั่งอ่านคอมเมนต์บนเฟซบุ๊กอย่างช้าๆ เหมือนคนกำลังฟังเสียงหลายสิบเสียงในห้องเดียวกัน ทั้งเสียงห่วงใย เสียงตำหนิ เสียงตั้งคำถาม และเสียงประชดประชันในบางมุม
ผมคิดในใจว่า… “ทุกข้อความมีน้ำหนักของมันเอง”
และเราต้องตอบด้วยความเคารพต่อทุกมุมมอง
คอมเมนต์หนึ่งสะดุดตาทันที
เขาพูดถึงเรื่องว่า “ถ้าเขื่อนพร่องน้ำไว้มากกว่านี้ วันนี้คงไม่ต้องลำบากกันแบบนี้”
ตอนที่อ่าน ผมรู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้า ความคาใจ และความจริงใจของคนที่กำลังเผชิญน้ำอยู่รอบตัวบ้าน
ก่อนตอบ ผมนั่งหยุดคิด—
คำถามนี้ ถ้าตอบสั้นๆ จะทำร้ายความรู้สึก
แต่ถ้าตอบยาวๆ โดยไม่ระวัง ก็อาจทำให้เกิดความขัดแย้งโดยไม่จำเป็น
ผมจึงเลือกใช้วิธีอธิบาย “ระบบน้ำทั้งลุ่มน้ำ”
แทนที่จะไปพูดถึง “เขื่อนเดียว–การตัดสินใจเดียว–คนเดียวต้องรับผิดชอบ”
ผมตอบเขาว่า
การบริหารน้ำไม่ใช่ปุ่ม ON/OFF ในเขื่อนหนึ่งแห่ง แต่เป็นการประสานข้อมูลจากฝนบนฟ้า ปริมาณน้ำที่กำลังเดินทางลงมา ระดับน้ำท้ายเขื่อน พื้นที่รับน้ำในทุ่ง และความปลอดภัยของชุมชนริมแม่น้ำทุกแห่ง
การพร่องน้ำก่อนฤดูฝนจึงต้องมองแบบ “องค์รวม”
เพราะถ้าพร่องมากไป ก็ทำให้ภาคเกษตรเสียหายในหน้าแล้ง
พร่องน้อยไป ก็ต้องเร่งระบายตอนที่น้ำหลากเข้ามาเร็วผิดปกติ
ทุกทางเลือกมีต้นทุนของมัน—ไม่มีใครทำงานง่าย
ผมตั้งใจตอบด้วยโทนที่ “ไม่ขัดแย้ง”
และหวังเต็มที่ว่าเขาจะรู้ว่าเราไม่ได้ปฏิเสธความเดือดร้อนของเขา
เราเพียงอธิบายว่า ผู้จัดการน้ำก็คิดเรื่องนี้อยู่ตลอด
เพียงแต่ต้องคำนึงถึงหลายพื้นที่พร้อมกัน
หลังตอบไป ผมเห็นเขากดหัวใจให้ ผมรู้ได้ทันทีว่า…
การอธิบายด้วยความจริงใจ ไม่ใช่เพื่อเอาชนะ
แต่เพื่อให้เข้าใจร่วมกัน—มันคุ้มค่ามาก
ผมเก็บความรู้สึกนี้ไว้เป็น “บันทึกน้ำท่วมทุ่งปีนี้”
และคิดว่าหลังสถานการณ์ผ่านไป เราคงได้กลับมาคุยกันในฐานะเพื่อน
ไม่ใช่ในฐานะคนเห็นต่าง
น้ำพาเรามาพบกันได้ — ความเข้าใจทำให้เราคุยกันได้นาน
- 1
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
