"ระหว่างทาง"
เมื่อวานตอนช่วงเย็น มีความรู้สึกหงุดหงิดเกิดขึ้นค่อนข้างชัดเจน
เนื่องจากมีบางอย่างมากระทบอายตนะ
ความรู้สึกนั้นเกิดขึ้นทันทีโดยไม่ทันมีสติรู้ตัว
ความรู้สึกโกรธเกิดจากการได้กลิ่นอโรม่า...
กลิ่นนั้นทำให้ความทรงจำเก่าๆ ทำงานทันที
แต่สิ่งที่ทำให้เจ็บลึกไม่ใช่กลิ่น แต่เป็น "คน"
ที่ชอบใช้กลิ่นหอมปรุงแต่งมากเป็นพิเศษ
นิสัยชอบความหอมไม่ได้เป็นภัย
แต่เป็นเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเรา
กับคนที่ชอบใช้กลิ่นหอมคนนั้น
ความไม่พอใจที่มีเชื้อเพลิงมาจากเรื่องราวในอดีต
ผุดขึ้นเหมือนกับสิ่งนั้นเกิดขึ้นปัจจุบันตรงหน้า
กว่าจะรู้ตัวว่าเรานำเรื่องเก่าที่เคยเกิดขึ้นกลับมารู้สึกใหม่
ก็ใช้เวลาอยู่หลายนาที
ความสงบในใจหายไป
และถูกแทนที่ด้วยไฟของความแค้น
ที่สุมจนเราตาบอด มองไม่ออก
ว่าที่จริงแล้ว ต้นเหตุมาจากที่ไหนกันแน่
เราพยายามคิดและมองในแง่บวก
คิดด้วยหลักการของคนที่รักตัวเอง
ปลอบประโลมความรู้สึกเจ็บปวดด้วยความเข้าใจ
ความรู้สึกนี้ ไม่ได้มีต้นเหตุมาจากเรื่องของวันนี้
แต่มาจากความเจ็บปวดที่ยังไม่หายในอดีต
เราพยายามปลอบตัวเองอย่างเข้าใจ
เราไม่อยากห้ามหรือด่าตัวเองเหมือนที่ผ่านมา
ตั้งสติ และฟังเสียงตัวเองที่พยายามบอกอยู่ตลอดว่า
"ที่จริงแล้ว เราก็ไม่อยากรู้สึกแบบนั้นเลยสักนิด"
ความรู้สึกนี้ผุดขึ้นมาเพียงแค่ต้องการบอกเราว่า
"เรายังคงเจ็บปวด"
และสิ่งที่เราต้องการคือ คนที่คอยรับฟัง
และโอบกอดความรู้สึกนี้ด้วยความใส่ใจ
เพราะในเวลาที่ผ่านมา เรารู้สึกว่า
ไม่มีใครเลย ที่จะเข้าใจความรู้สึกเจ็บลึกของเรา
จริงๆ พอมาคิดย้อนแล้ว
แผลที่เรามี ไม่ใช่แผลที่ใครๆ จะมีเหมือนกันได้
ไม่ใช่เพราะแผลนั้นมีความพิศดารผิดจากคนทั่วไป
ตรงกันข้าม แผลนั้นแสนจะธรรมดา
และสามารถเกิดกับใครก็ได้
แต่แตกต่างกันตรงที่ ความเจ็บปวดนั้น
เกิดขึ้นซ้ำทับรอยแผลเก่า
ความเจ็บปวดจึงลึกกว่า
คนที่ได้รู้ได้ฟังเพียงแค่แผลที่เกิดขึ้นใหม่
จึงยากที่จะจินตนาการว่าเจ็บปวดนั้น มันมากขนาดไหน
แต่การที่ใครๆ จะไม่เข้าใจ
หรือจะตีความปัญหาของเราจากประสบการณ์ของตัวเอง
ก็ไม่ใช่เรื่องที่แปลก หรือผิดอะไรเลย
แต่สิ่งที่ผิดคือ การที่เราเฝ้ารอ เฝ้าคอย
คนที่จะมาปลอบโยนเราอย่างเข้าใจจริงๆ ต่างหาก
เมื่อการเฝ้ารอคนอื่นเป็นเรื่องเจ็บปวด
การหันกลับมาหาตัวเองจึงเป็นทางเดียว
เพราะคนที่จะเข้าใจความเจ็บนั้น ได้ดีที่สุดในทุกแง่มุม
ที่แท้จริงแล้ว มีแค่เราเท่านั้น
จึงทำให้การเฝ้ารอเรื่องนี้ จึงเป็นเรื่องเจ็บปวด
เพราะไม่ใช่เรื่องง่ายๆ...
ที่จะให้คนอื่นเข้าใจความรู้สึกเราอย่างลึกซึ้ง
แม้กระทั่ง "ตัวเราเอง"
บางทีเรายังหลงผิดคิดว่าตัวเรา รู้จักตัวเองได้ดีที่สุด
แต่การที่จะรู้จักตัวเองได้ ไม่ใช่เรื่องที่เราจะรู้จักกันตั้งแต่แรก
แต่ละคนมีความพิเศษที่แตกต่างกัน
ไม่มีใครที่เหมือนกันไปทุกอย่าง
ทุกคนต่างมีรายละเอียด ในแบบของตัวเอง
ทางที่เราจะรู้จักตัวเองได้ดีขึ้น
คือการ "อยู่กับตัวเองอย่างแท้จริง"
การอยู่กับตัวเองที่เรากำลังพูดถึง
ไม่ใช่การอยู่คนเดียวแบบไม่พบไม่เจอใครเลยนะ
การพบปะผู้คน การออกไปมีสังคม
ก็เป็นการอยู่กับตัวเองได้เช่นกัน
คือการอยู่ด้วยสติ อยู่ด้วยการรู้
รู้การสัมผัสของอายตนะทั้ง 6
รู้การเกิดขึ้นของอารมณ์ ดีใจ เสียใจ ไม่พอใจ
เห็นการเกิดของอารมณ์ว่าเป็นสิ่งชั่วคราว
ที่ไม่คงอยู่ไปตลอด...
เราไม่ได้ดีใจ หรือ เสียใจ ตลอดทั้งวันทั้งคืน
ทุกความรู้สึกที่เกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป
และมองออกว่า...
เมื่อไหร่ก็ตามที่จิตเราไปอยู่กับอดีต หรือ อนาคต
นั่นแปลว่า เราไม่ได้มีสติอยู่กับปัจจุบันแล้ว
เคยไหมที่ เวลาเราขึ้นรถไฟฟ้ากลับบ้าน
เราเห็นรถไฟฟ้ากำลังจอดที่ชานชาลา
เราเดินเข้าไป แต่พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที
ก็ถึงสถานนีปลายทางแล้ว
บางครั้ง เราอาจเลยสถานีที่เราตั้งใจจะไปด้วยซ้ำ
หากเราไม่ได้มีสติอยู่กับการเดินทางที่รถผ่านไปแต่ละสถานี
ประตูเปิด... มีคนเข้า... มีคนออก...
เพราะเราไม่ได้มองอย่างอื่น นอกจากมือถือ
ดูซี่รีย์บ้าง อ่านข่าวบ้าง แชทบ้าง
สติเราจึงสนใจ แต่สิ่งนั้น
จนแทบจะไม่ได้อยู่กับปัจจุบันขณะอย่างรู้ตัว
และมองเห็นอารมณ์ในขณะนั้นได้เลย
เรื่องราวบนรถไฟฟ้าเป็นเพียงภาพสะท้อนว่า
เราปล่อยให้ชีวิตส่วนใหญ่ดำเนินไปอย่างอัตโนมัติ
ได้อย่างง่ายดายเพียงใด เราไม่ทันเห็นการเปิด-ปิดของประตู
ไม่ทันเห็นการเกิดขึ้น-ตั้งอยู่-ดับไปของอารมณ์
จนกระทั่งเลยสถานีปลายทางที่แท้จริงของชีวิต
วันนี้... ถ้าความรู้สึกเจ็บปวดในอดีตยังคงผุดขึ้นมาทักทาย
อย่าหนี อย่าด่าทอ แต่จงนั่งลงกับมัน
ให้ความสนใจเหมือนที่รอคอยให้คนอื่นสนใจ
เข้าใจ และโอบกอดมันด้วยตัวเอง
นี่คือการเริ่มต้นของการ "อยู่กับตัวเองอย่างแท้จริง"
ลองสังเกตดูสักครั้งว่า "ขณะนี้" ที่คุณกำลังอ่านบรรทัดนี้อยู่
คุณอยู่กับปัจจุบัน หรือคุณกำลังถูกลากไปโดยอดีตหรืออนาคต?
การเยียวยาเริ่มขึ้น ณ บัดนี้
- 4
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
