ก่อนจะเล่า
หนัง The Son และ “โรคซึมเศร้า” ที่ค่อย ๆ กัดกินหัวใจคน ปีเตอร์(ฮิวส์แจ๊คแมน) เป็นพ่อที่ดูเหมือนทุกอย่างลงตัว
งานดี ครอบครัวใหม่อบอุ่น
แต่ในวันหนึ่ง ชีวิตของเขาก็ต้อง “สะดุดแรง” เมื่อ นิโคลัส ลูกชายวัยรุ่นถูกส่งมาหา
เพราะลูกมีอาการซึมเศร้าหนัก ไม่อยากไปโรงเรียน ไม่พูด ไม่ยิ้ม เหมือนโลกทั้งใบกำลังกลืนเขาเข้าไปช้า ๆ
เขากำลัง ถูกโรคซึมเศร้ากัดกร่อนหัวใจทีละน้อย เหมือนสนิมกินเหล็ก
ไม่เห็นด้วยตา แต่ทุกวันมันกัดกินลึกลง ลึกลง จนตัวเขาเองก็ไม่รู้จะบอกใครยังไงว่าเจ็บตรงไหน คนเป็นซึมเศร้าไม่ได้ “แกล้งเศร้า” ไม่ได้ “คิดมาก” ไม่ได้ “ทำตัวน่าสงสาร”
แต่ มันคือโรคที่ทำให้..
ความหวังค่อย ๆ ดับลงเหมือนเทียนเล่มที่ใกล้หมด
ความสุขจางลงจนหายไป
หัวใจหนักเหมือนมีหินก้อนใหญ่ทับ
สมองสั่งให้ลุก แต่ใจมันลากกลับลงเตียง
ทุกวันเหมือนต้องต่อสู้กับเงาดำที่ไม่มีใครเห็น
นี่แหละ…สิ่งที่นิโคลัสเผชิญอยู่
ความผิดของผู้ใหญ่ไม่ใช่ “ไม่รัก” แต่คือ “ไม่เข้าใจ” พ่อและแม่ ของเขารักลูกมาก พยายามทุกอย่าง แต่ความผิดพลาดของผู้ใหญ่หลายคนที่หนังสะท้อนชัดคือ
ผู้ใหญ่ฟัง แต่ฟังไม่ถึงใจ
ผู้ใหญ่เข้าใจ แต่เข้าไม่ถึงความเจ็บ
เราคิดว่าให้บ้านใหม่ โรงเรียนใหม่ ชีวิตใหม่ เด็กก็จะดีขึ้น
แต่โรคซึมเศร้ามันไม่หายด้วยการเปลี่ยนที่ เพราะ “ที่ที่ป่วย” คือข้างในหัวใจ ไม่ใช่ห้องนอน
ในโลกของคนซึมเศร้า
คำว่า
“พยายามลุกขึ้นมา”
บางทีคือภารกิจหนักพอ ๆ กับ “ไปปีนภูเขา”
ผู้ใหญ่ไม่รู้ ผู้ใหญ่ไม่เห็น เพราะมันไม่มีแผลบนผิวหนัง
มีแต่แผลบนความรู้สึก
ซึ่งลึกและเงียบมาก
หนังสือเล่มนี้
โรคนี้กัดกินทีละนิด จนบางครั้งคนรอบข้างไม่รู้ตัว
The Son ไม่ได้พูดถึงแค่ความสัมพันธ์พ่อ–ลูก แต่มันพูดถึง “ความเจ็บป่วยที่มองไม่เห็น” และ “หัวใจของมนุษย์ที่บางครั้งร้องไห้เงียบ ๆ จนไม่มีใครได้ยิน”
โรคซึมเศร้าคือศัตรูเงียบ
หนังเรื่องนี้คือกระจก
และคนที่เรารักคือเหตุผลที่เราต้อง “ฟังให้มากขึ้น”
ลุง
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
