Blockdit Logo
Blockdit Logo (Mobile)
สำรวจ
ลงทุน
คำถาม
เข้าสู่ระบบ
มีบัญชีอยู่แล้ว?
เข้าสู่ระบบ
หรือ
ลงทะเบียน
TheRider
•
ติดตาม
7 ธ.ค. 2025 เวลา 17:02 • นิยาย เรื่องสั้น
ตอนที่ 2.8: ทานมาราธอน – วันสุดท้าย: กล่องใบสุดท้าย (Full Version)
**[SCENE START – 05:00 น. วันที่สาม]**
กล้องเปิดด้วยภาพเขตคนเดียว
เสื้อผ้าเปียกชุ่มเหงื่อ ผมยาวติดหน้าผาก ตาแดงก่ำเหมือนคนไม่ได้นอนสามวัน
มอเตอร์ไซค์เก่าควันขึ้นจาง ๆ หลังวิ่งมา 1,200 กิโลเมตรใน 60 ชั่วโมง
เสียงแอปติ๊งเบา ๆ แต่เขตไม่ต้องเปิดดูก็รู้แล้ว
เหลืออีก 15 กล่อง
เหลือเวลา 19 ชั่วโมง
เขตพูดกับตัวเองเสียงแหบ
“เหลืออีกแค่ 15… ต้องทำให้ได้”
**[14 กล่องแรก – ไม่มีดนตรี มีแต่เสียงฝน เสียงหอบ เสียงร้องไห้ของเป้าหมาย]**
- กล่องที่ 31 → ป้าขายของชำที่กำลังจะผูกคอ เขตเปิดกล่องให้เห็นภาพลูกชายที่ติดคุกกำลังกอดแม่
- กล่องที่ 37 → เด็ก ม.ต้น ที่กำลังตัดข้อมือ เขตเปิดกล่องให้เห็น “วันแรกที่ได้ใส่ชุดนักเรียนมัธยม”
- กล่องที่ 43 → ชายชราที่นั่งรอความตายในห้องเช่า เขตเปิดกล่องให้เห็นภรรยาที่ตายไป 20 ปี ยื่นมือมาจูบหน้าผาก
ทุกครั้งที่ส่งมอบกล่อง เขตรู้สึกเสียบางอย่างไปทีละน้อย
จนตอนนี้… เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเค้าทำเพื่ออะไรกันแน่
**[CUT TO – 22:39 น.]**
**EXT. วัดร้างบางลำพู**
ฝนตกปลาย ๆ
โบสถ์เก่าเปิดโล่ง หลังคารั่ว ฝาผนังลอกหมด
มีแค่เทียนไขเล่มเดียววางตรงหน้าแท่นพระ ที่ใกล้จะมอด
เขตเดินเข้าไปช้า ๆ
กล่องเปล่าใบสุดท้าย (ใบที่ 45) อยู่ในมือ
เท้าสั่นจนต้องพิงเสา
ตรงหน้าแท่นพระ มีคนนั่งขัดสมาธิอยู่
ชุดขาวล้วน ศีรษะโล้น หลังตรงเหมือนรูปปั้น
แต่ไม่มีเงาสะท้อนบนพื้นเปียก
**นิล (ไม่หันมา):**
“มาแล้วเหรอ… Rider ชุดเทา”
เขตหยุดหายใจสองวินาที
รู้ทันทีว่านี่คือตัวแทนของ The Void ที่ทุกคนกลัว
**นิล (เสียงนิ่งจนเย็นยะเยือก):**
“สามวัน
สี่สิบกล่อง
นายทำให้คน 44 คน มีเหตุผลที่จะมีชีวิตต่อ
แต่สุดท้าย… พวกเขาก็ต้องตายอยู่ดี
ทำไมยังดื้อดึง?”
เขตเหนื่อยจนขาสั่น
แต่ยังยืนตรง
**เขต (เสียงแหบ):**
“ผมรู้ครับ… ว่าสุดท้ายทุกคนต้องตาย
แต่ระหว่างทางก่อนตาย
ผมอยากให้พวกเขาได้ ‘เต็ม’ สักครั้ง”
นิลหันหน้ามาช้า ๆ
ใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาดำสนิทเหมือนหลุมดำที่กลืนแสงทุกอย่าง
**นิล:**
“เต็มแล้วก็ว่างอีก
นายแค่ยืดความเจ็บปวดของพวกเขา
เหมือนที่ข้าเคยทำ… สุดท้ายแล้วทุกอย่างแค่ว่างเปล่า”
เขตยกกล่องใบสุดท้ายขึ้น
มือสั่นจนเกือบหล่น
**เขต:**
“ผมมีกล่องใบสุดท้ายของมาราธอน
ถ้าคุณพูดถูกจริง… คุณช่วยเปิดให้ผมหน่อยได้ไหมครับ
แล้วผมจะเลิกเป็น Rider ตั้งแต่คืนนี้”
นิลมองกล่องนิ่ง ๆ
แล้วยื่นมือขาวซีดออกมา
**นิล:**
“ได้”
เขตวางกล่องลงในมือของนิลอย่างระวัง
เหมือนวางสิ่งที่เปราะบางที่สุดในชีวิต
นิลเปิดฝา
ไม่มีแสง
ไม่มีภาพ
มีแต่ความมืดสนิท
แต่แล้ว…
ในความมืดนั้น มีจุดแสงเล็ก ๆ ลอยขึ้นช้า ๆ
ภาพของเด็กชายวัย 12 ปี
ใส่จีวรสีเหลืองสด
ยืนอยู่หน้ากุฏิวัดไม้เก่า ๆ
มือถือดอกบัวที่เพิ่งบานเต็มที่
ยิ้มกว้างจนตาหยี
**เด็กชาย (เสียงใสใส):**
“หลวงพี่นทีผมจะเจริญตามรอยหลวงพี่ให้จงได้เลย!”
ภาพซูมเข้าใกล้
เห็นน้ำตาของเด็กชายคนนั้น… น้ำตาแห่งความเชื่อที่โลกนี้ยังดีได้
นิลในปัจจุบันยืนนิ่งเหมือนถูกแช่แข็ง
มือที่ถือฝากล่องสั่นระริก
น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาเงียบ ๆ
**นิล (เสียงสั่นจนแทบแตก):**
“วันที่… ข้ายังเชื่อว่าข้าจะเปลี่ยนโลกได้…”
เขตเขยิบเข้ามาใกล้ภาพเด็กชาย
เหมือนอยากกอด แต่กลัวว่าภาพจะแตก
**นิล (กระซิบ):**
“ข้า… ลืมไปแล้ว
ว่าครั้งหนึ่ง… ข้าเคยยิ้มแบบนี้”
เขตยืนน้ำตาซึ่ม...แต่ไม่ส่งเสียง
เขตยืนมองเงียบ ๆ
แล้วพูดเบา ๆ
**เขต:**
“ถ้าคุณเคยมีความหวังแบบนี้ได้
วันนี้คุณก็ยังให้มันกับคนอื่นได้อีกนะครับ
แค่คุณยังไม่ยอมเท่านั้น”
นิลค่อย ๆ ปิดฝากล่อง
วางลงตรงหน้าเขตอย่างนอบน้อม
**นิล (เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน):**
“ขอบคุณ… ที่เตือนข้าว่า
ความว่างเปล่า… ก็เคยเต็มมาก่อน”
ร่างของนิลค่อย ๆ จางลงเป็นหมอกสีดำ
แต่ก่อนหายไปหมด เขาหันมามองเขตครั้งสุดท้าย
**นิล:**
“ครั้งหน้า… ข้าจะไม่มาขวางเจ้า
แต่ข้าจะมา… เพื่อดูว่าเจ้าจะยังยิ้มได้นานแค่ไหน”
ร่างละลายหายไปในความมืดของโบสถ์
เขตทรุดนั่งลงทันที
หมดแรงจนหมดสติไปสามวินาที
**[CUT TO – 23:58 น.]**
แอปสีดำขึ้นข้อความช้า ๆ ขณะฝนหยุดตกพอดี
> **[ ทานมาราธอน สำเร็จ ]**
> ส่งครบ 45/45 กล่อง
> ทานปรมัตถ์ +5 (ยอดรวม 10/10 ชั่วคราว)
> สิทธิ์พิเศษ: เปิด “กล่องส่วนตัวของตัวเอง” ได้ 1 ครั้ง
> หมายเหตุจากระบบ:
> “คุณให้ความหวัง… แม้แต่กับคนที่บอกว่าไม่มีเหลือแล้ว
> และคุณยังยิ้มได้ ทั้งที่ตัวเองแทบไม่เหลืออะไร”
เสียงแม่ดังขึ้นในหูฟัง
เบา ๆ แต่ชัดเจนจนเขตหลับตาลง
**แม่:**
“ลูก… แม่ภูมิใจในตัวลูกที่สุดเลยนะ”
เขตยิ้มทั้งน้ำตา
แล้วหลับไปตรงนั้นจริง ๆ บนพื้นโบสถ์ร้าง
กล่องเปล่าใบสุดท้ายวางอยู่ข้างตัว
ว่างเปล่าเหมือนเดิม
แต่คราวนี้… ว่างแบบเต็มเปี่ยม
**[FADE TO BLACK]**
**คำคมท้ายตอน (ตัวขาวบนพื้นดำ)**
“บางครั้ง ผู้ให้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
คือคนที่ให้ความหวัง
แม้ตัวเองจะไม่เหลือความหวังให้ตัวเองแล้วก็ตาม”
**[SCENE END]**
ความรู้รอบตัว
พัฒนาตัวเอง
ไลฟ์สไตล์
บันทึก
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
Chapter 2
โฆษณา
ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
© 2026 Blockdit
เกี่ยวกับ
ช่วยเหลือ
คำถามที่พบบ่อย
นโยบายการโฆษณาและบูสต์โพสต์
นโยบายความเป็นส่วนตัว
แนวทางการใช้แบรนด์ Blockdit
Blockdit เพื่อธุรกิจ
ไทย