ความฝันในหอแดง 54 ยาบำรุง
หวางฮูหยินเห็นไต้วี่ก็ถามว่า
“คุณหนูใหญ่ เจ้ากินยาของท่านหมอหลวงเป้า 鲍太医 แล้วเป็นอย่างไรบ้าง”
ไต้วี่ว่า “ไม่รู้สึกดีขึ้นสักเท่าไร เหล่าไท่ไท่ยังคงบอกให้ข้ากินยาของท่านหมอหวาง 王大夫 ต่อ”
เป่าวี่ว่า “ท่านแม่ยังไม่รู้ อาการป่วยของน้องหลินเกิดจากภายใน ร่างกายอ่อนแอมาแต่กำเนิด ดังนั้นจึงไม่อาจรับความเย็นแม้สักน้อย ต้องต้มยาสักสองเทียบขับไล่ความเย็น หรือหากเป็นยาเม็ดจะดีกว่า”
หวางฮูหยินว่า “ก่อนหน้านี้ หมอเคยบอกชื่อยาเม็ด ข้าก็ลืมเสียแล้ว”
เป่าวี่ว่า “ข้าพอรู้จักยาเม็ดพวกนี้ คงบอกให้กินยาเม็ดอะไรเกี่ยวกับโสมบำรุง”
หวางฮูหยินว่า “ไม่ใช่”
เป่าวี่ว่า “ยาเม็ด ปาเจินยี่หมู่ 八珍益母 จ่อกุยอิ้วกุย 左归，右归 หรือไม่ก็ ไม่เว่ยตี้หวง 麦味地黄”
หวางฮูหยินว่า “ไม่ใช่สักอย่าง ข้าจำได้เพียง จินกัง 金刚 สองตัว”
เป่าวี่แบมือยักไหล่หัวเราะว่า “ไม่เคยได้ยินว่ามียาเม็ดวัชระ 金刚丸 (จินกังหวาน) หากมียาเม็ดวัชระ คงมี ยาผงโพธิสัตว์ 菩萨散 (พู่ซ่าส่าน)”
ทำเอาทุกคนในห้องพากันหัวเราะ
เป่าไชเม้มปากยิ้มว่า “คิดว่าน่าจะเป็นยาเม็ดโลกบาลบำรุงหัวใจ 天王补心丹 (เทียนหวางปู่ซินตัน)”
หวางฮูหยินยิ้มว่า “ใช่ชื่อนี้แหละ ข้าเหลวไหลไปเอง”
เป่าวี่ว่า “ท่านแม่ไม่ได้เหลวไหล แต่เป็นวัชรเทพ พระโพธิสัตว์ ทำให้เหลวไหล”
หวางฮูหยินว่า “นินทาแม่ ! ต้องให้พ่อเจ้าลงไม้ลงมือแล้ว”
เป่าวี่ยิ้มว่า “ท่านพ่อไม่ลงไม้ลงมือด้วยเรื่องนี้หรอก”
หวางฮูหยินว่า “รู้ชื่อยานี้แล้ว พรุ่งนี้ให้คนไปซื้อมากิน”
เป่าวี่ว่า “ยาพวกนี้ไม่ได้ผล ท่านแม่ให้ข้าสามร้อยหกสิบตำลึง ข้าจะสั่งยาให้น้องเขาขนานหนึ่ง รับรองว่ากินไม่ทันหมดก็หายแล้ว”
หวางฮูหยินว่า “ผายลม ! ยาอะไรแพงขนาดนี้”
เป่าวี่ยิ้มว่า “เป็นเรื่องจริง ยาขนานนี้ของข้าต่างจากทั่วไป ชื่อตัวยายิ่งประหลาด พูดทีเดียวไม่หมด อย่างเช่น รกเด็กแรกเกิด โสมคนติดใบ สามร้อยหกสิบตำลึงยังไม่พอ เหอโส่วอู 何首乌 ยักษ์ขนาดเท่าเต่า โป่งรากสนพันปี ตัวยาพวกนี้ยังไม่ถึงกับว่าแปลก ยังนับเป็นยาที่หาได้ แต่ที่ใช้เป็นตัวยาหลัก 为君 จาระไนให้ฟังถึงกับสะดุ้ง ปีก่อนหน้าพี่ใหญ่เซวีย (เซวียผาน) รบเร้าข้าปีกว่าสองปีข้าจึงให้ตำรับยาไป เขาใช้เวลาหาตัวยาตามตำรับสองสามปี หมดเงินไปกว่าพันตำลึงเงินจึงได้ครบ ท่านแม่ไม่เชื่อ ลองถามพี่เป่าดู”
เป่าไชได้ยินอ้างชื่อตน จึงยิ้มแล้วโบกมือว่า
“ข้าไม่รู้ ไม่เคยได้ยิน เจ้าไม่ต้องบอกท่านน้ามาถามข้า”
หวางฮูหยินยิ้มว่า “เป่าไชเป็นเด็กดี ไม่พูดปด”
เป่าวี่หันขวับมาตบมือว่า “ข้าพูดเรื่องจริง กลับหาว่าโกหก”
แล้วหันมาเห็นไต้วี่นั่งอยู่หลังเป่าไชเม้มปากหัวเราะ ใช้นิ้ววาดหน้าตัวเองหมายว่าขายหน้า
พี่เฟิ่งคุมคนใช้จัดโต๊ะอยู่ห้องด้านในได้ยิน จึงเดินออกมายิ้มว่า
“น้องเป่าไม่ได้โกหก เป็นเรื่องจริง วันก่อนนายใหญ่เซวีย (เซวียผาน) มาขอไข่มุกจากข้าเอง ข้าถามว่าเอาไปทำอะไร เขาบอกว่าเอาไปประกอบยา ทั้งยังบ่นอีกว่า
“ไม่จัดยาก็แล้วไป ใครจะรู้ว่าสิ้นเปลืองขนาดนี้”
ข้าจึงถามว่า “ยาอะไร”
เขาบอกว่าเป็นตำรับของน้องเป่า แล้วบอกตัวยามา ข้าก็จำไม่ได้แล้ว เขาบอกต่อว่า
“ไม่ใช่ว่าจะไปซื้อไข่มุกมาก็ใช้ได้ ยังต้องเป็นไข่มุกที่ใช้สวมหัวมาแล้ว ถึงต้องมาหาท่าน ถ้าไม่มีที่ชำรุดแล้ว ก็ขอที่ประดับศีรษะอยู่นี่แหละ แล้วข้าจะซื้ออย่างดีมาคืนให้”
ข้าจึงต้องหักเอาให้ไปสองกิ่ง
แล้วยังจะเอาผ้าโปร่งแดงอย่างดียาวสามฉื่อ เอาไปกรองผงไข่มุกที่บดละเอียดด้วยครกบดยา”
พี่เฟิ่งพูดหนึ่งคำ เป่าวี่ก็สวดมนตร์หนึ่งคำ พอพี่เฟิ่งพูดจบ เป่าวี่ก็กล่าวว่า
“ท่านแม่คิดดู นี่เป็นตำรับที่ปรับปรุงแล้ว ตามตำรับเดิมต้องใช้ไข่มุกที่ขุดจากสุสานเก่า เอาเครื่องประดับของเศรษฐีเก่ามาใช้ เดี๋ยวนี้จะไปขุดสุสานได้ที่ไหน จึงต้องใช้ของคนเป็น”
หวางฮูหยินว่า “อามิตาภพุทธ บาปกรรม ของในสุสาน คนตายไปแล้วกี่ร้อยปี ยังไปขุดศพเอามาทำยา คงไม่ศักดิ์สิทธิ์หรอก”
เป่าวี่หันมาหาไต้วี่ว่า “เจ้าได้ยินหรือยัง หรือว่าพี่รองจะโกหกช่วยข้าด้วย”
หน้าหันไปทางไต้วี่ ตามองมาทางเป่าไช
ไต้วี่ยุดหวางฮูหยินไว้ว่า “ท่านน้าฟัง พี่เป่าไม่เออออด้วย ก็หันมาหาเรื่องข้า”
หวางฮูหยินว่า “เป่าวี่รู้แต่รังแกน้อง”
เป่าวี้ยิ้มว่า “ท่านแม่ไม่รู้อะไร เมื่อก่อนพี่เป่าอยู่ข้างนอก เรื่องของพี่ใหญ่เซวียยังไม่รู้ ยิ่งตอนนี้ย้ายมาอยู่ในอุทยาน ยิ่งไม่รู้เรื่อง น้องหลินนั่งอยู่ข้างหลัง คิดว่าข้าโกหก จึงมาล้อข้า”
สนทนาถึงตรงนี้ สาวใช้ของแม่เฒ่าเจี่ยก็มาตามเป่าวี่ ไต้วี่ไปกินข้าว ไต้วี่ลุกขึ้นดีงตัวสาวใช้จะไปเลยไม่ถามเป่าวี่ สาวใช้ว่า
“รอคุณชายรองไปพร้อมกัน”
ไต้วี่ว่า “เขาไม่กินข้าว ไม่ไปกับพวกเรา เราไปกันเถิด”
พูดแล้วก็เดินไป
เป่าวี่ว่า “วันนี้ข้าจะกินข้าวกับท่านแม่”
หวางฮูหยินว่า “พอ พอ วันนี้ข้ากินเจ เจ้าไปกินของเจ้าเถิด”
เป่าวี่ว่า “ข้ากินเจด้วย”
หันมาบอกสาวใช้ “ไปสิ”
แล้วรีบมานั่งที่โต๊ะอาหาร
หวางฮูหยินหันมายิ้มกับพวกเป่าไชว่า
“พวกเจ้าก็กินกันเถิด ปล่อยเขาไป”
เป่าไชยิ้มว่า “เจ้าไปเถิด กินไม่กิน ก็ไปเป็นเพื่อนน้องหลิน เขายิ่งไม่สบายใจอยู่”
เป่าวี่ว่า “เรื่องของเขา เดี๋ยวก็หาย”
พอกินข้าวเสร็จ เป่าวี่เกรงแม่เฒ่าเจี่ยเป็นห่วงทั้งยังคิดถึงไต้วี่ รีบสั่งให้เอาน้ำชามากลั้วปาก
ทั่นชุน ซีชุนยิ้มว่า “พี่รอง รีบอะไรกันทั้งวัน กินข้าวดื่มชาก็ยังรีบร้อน”
เป่าไชยิ้มว่า “เจ้าบอกให้เขารีบไปดูน้องไต้วี่ บอกให้อยู่นี่เดี๋ยวก็เล่นพิเรนทร์อะไรอีก”
เป่าวี่ดื่มชาแล้วรีบออกมา ตรงมายังลานตะวันตก ระหว่างทางต้องผ่านลานบ้านพี่เฟิ่ง เห็นพี่เฟิ่งอยู่หน้าประตู ยืนบนขั้นบันไดใช้ไม้แคะหูมาแคะฟัน ยืนดูบ่าวสิบกว่าคนย้ายกระถางต้นไม้อยู่ พอเห็นเป่าวี่มาก็ยิ้มว่า
“เจ้ามาก็ดี เข้ามา ช่วยข้าเขียนหนังสือหน่อย”
(พี่เฟิ่งตอนนี้ยังไม่รู้หนังสือ เขียนอ่านไม่ได้)
เป่าวี่ตามเข้ามาในห้อง พี่เฟิ่งสั่งให้คนนำพู่กันหมึกกระดาษมา แล้วหันมาบอกเป่าวี่ว่า
“ผ้าต่วนสีแดงสดสี่สิบพับ ผ้าต่วนลายหม่าง(มังกรสี่เล็บ)สี่สิบพับ ผ้าโปร่งอย่างดีคละสีหนึ่งร้อยพับ ปลอกคอทองคำสี่ชิ้น”
เป่าวี่ถามว่า “นี่คืออะไร ไม่ใช่รายการบัญชี ไม่ใช่รายการของขวัญ จะให้เขียนเป็นอะไร”
พี่เฟิ่งว่า “เจ้าก็เขียนไปเถิดน่า ข้ารู้ของข้าเองก็แล้วกัน”
เป่าวี่จึงเขียนตามคำบอก พี่เฟิ่งเก็บขึ้นแล้วยิ้มว่า
“ยังมีอีกเรื่องจะบอกเจ้า ไม่รู้เจ้าจะยอมไหม ในเรือนเจ้ามีสาวใช้ชื่อเสี่ยวหง ข้าจะขอตัวมารับใช้ข้า พรุ่งนี้ข้าจะหาคนใหม่ให้เจ้า ได้หรือไม่”
เป่าวี่ว่า “ในเรือนข้า มีคนออกมาก พี่ชอบคนไหนก็เรียกไปเถิด ไม่จำเป็นต้องถามข้า”
พี่เฟิ่งว่า “เช่นนั้น ข้าจะให้คนไปรับนางมา”
เป่าวี่ว่า “พี่รับไปเถิด” แล้วก็เดินจากมา
พี่เฟิ่งว่า “เจ้ากลับมาก่อน ข้ายังมีอีกเรื่อง”
เป่าวี่ว่า “เหล่าไท่ไท่เรียกข้า มีอะไรกลับมาค่อยคุยกัน”
พอมาถึงเรือนแม่เฒ่าเจี่ย ทุกคนกินข้าวเสร็จหมดแล้ว แม่เฒ่าเจี่ยถามว่า
“กินข้าวกับแม่เจ้า มีอะไรน่ากินไหม”
เป่าวี่ยิ้มว่า “ไม่มีอะไรน่ากินพิเศษ แต่ข้ากินข้าวได้มากขึ้นอีกหนึ่งถ้วย” แล้วถามว่า
“น้องหลินอยู่ไหน”
แม่เฒ่าว่า “อยู่ห้องด้านใน”
เป่าวี่เข้ามาในห้อง เห็นสาวใช้นางหนึ่งกำลังนั่งเป่าเตารีดอยู่บนพื้น สองนางใช้ดินสอพองขีดเส้นอยู่บนเตียงผิง ไต้วี่ก้มใช้กรรไกรตัดผ้าอยู่ เป่าวี่เดินเข้ามายิ้มว่า
“ออ ทำอะไรอยู่ เพิ่งกินข้าวเสร็จมาก้มหน้าก้มตา เดี๋ยวก็ปวดหัวหรอก”
ไต้วี่ไม่สนใจ ยังคงตัดผ้าต่อไป สาวใช้นางหนึ่งว่า
“ผ้าผืนนั้นที่มุมยังไม่เรียบร้อย ต้องรีดใหม่”
ไต้วี่ทิ้งกรรไกรแล้วว่า “ช่างมันเถอะ เดี๋ยวก็เรียบร้อยเอง”
เป่าวี่ยืนฟังแล้วยังงงอยู่ พวกเป่าไช ทั่นชุนมาถึง ทักทายแม่เฒ่าแล้วเข้ามาในห้องถามว่า
“น้องหลินทำอะไรอยู่”
พอเห็นไต้วี่ตัดผ้าก็ยิ้มว่า
“เก่งสารพัด ตัดผ้าก็เป็น”
ไต้วี่ยิ้มว่า “ข้าก็แค่โกหกหลอกเขาไป”
เป่าไชยิ้มว่า “ข้าจะเล่าเรื่องตลกให้ฟัง เรื่องยานั่น พอข้าบอกว่าไม่รู้ น้องเป่าก็รับไม่ได้”
ไต้วี่ว่า “เรื่องของเขา เดี๋ยวก็หาย”
เป่าวี่บอกเป่าไชว่า “ท่านย่าจะเล่นไพ่นกกระจอกขาดขาอยู่ เจ้าไปเล่นไพ่เถิด”
เป่าไชฟังแล้วยิ้มว่า “ข้าก็จะมาเล่นไพ่หรอกนะ” แล้วก็เดินจากไป
ไต้วี่ว่า “เจ้าจะไปไหนก็ไป ที่นี่มีเสือ จ้องกินเจ้าอยู่”
พูดแล้วก็ก้มหน้าตัดผ้าต่อ
เป่าวี่เห็นนางไม่สนใจตน จึงฝืนยิ้มว่า
“เจ้าก็ควรไปเดินเล่น แล้วค่อยกลับมาตัดผ้า”
ไต้วี่ไม่สนใจ
เป่าวี่หันไปถามสาวใช้ว่า “ผ้านี่ใครให้มาตัด”
ไต้วี่เห็นถามสาวใช้ จึงพูดว่า “ใครจะให้มาตัด บอกไปว่าไม่เกี่ยวกับนายรอง”
เป่าวี่จะเอ่ยปากตอบ มีคนเข้ามาแจ้งว่า
“ข้างนอกมีคนมารอพบ”
เป่าวี่จึงเดินออกมา
ไต้วี่พูดให้ได้ยินนอกห้องว่า “อามิตาภพุทธ กลับมาเห็นข้าตายก็ไม่ต้องสนใจ”
เป่าวี่ออกมาข้างนอก พบว่าเป็นเป้ยหมิงมาแจ้งว่า
“นายใหญ่เฝิง 冯大爷 ให้คนมาเชิญ”
เป่าวี่รู้ว่าน่าจะเป็นเรื่องที่คุยกันเมื่อวาน จึงบอกว่า
“ไปเอาชุดข้ามา”
แล้งเข้าไปรอในห้องหนังสือ
เป้ยหมิงตรงไปยังประตูสองรอจนมีแม่บ้านเดินมา จึงเดินเข้าไปบอกว่า
“นายรองเป่ารอชุดอยู่ในห้องหนังสือ ท่านเข้าไปบอกคนข้างในให้ที”
แม่บ้านถ่มน้ำลายใส่แล้วว่า “ผายลมแม่เจ้า เป่าวี่ย้ายไปอยู่ในอุทยาน ผู้ติดตามก็ไปอยู่ในอุทยานหมด เจ้ามาถามหาอะไรที่นี่”
เป้ยหมิงหัวเราะว่า “ด่าได้ถูกต้อง ข้าเลอะเลือนไปเอง”
แล้วรีบตรงมายังประตูสองฟากจวนตะวันออก เห็นบ่าวกำลังเตะลูกหนังอยู่ เป้ยหมิงจึงบอกให้ฟังว่าต้องการอะไร บ่าวผู้นั้นหายไปครึ่งวันจึงหอบห่อผ้ามาส่งให้เป้ยหมิงนำกลับมาให้เป่าวี่ผลัด
เป่าวี่เปลี่ยนชุดแล้ว สั่งให้เตรียมม้า นำเป้ยหมิง 焙茗 ฉูเย่า 锄药 ซวงยุ่ย 双瑞 โส้วเอ๋อ 寿儿 บ่าวสี่คนออกจากบ้านมา
ตอนก่อนหน้า : ไต้วี่ฝังดอกไม้
ตอนถัดไป : กลอนสุรา
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
