ความฝันในหอแดง 55 กลอนสุรา
เป่าวี่มาถึงประตูบ้านเฝิงจื่ออิง 冯紫英 บ่าวเข้าไปแจ้ง เฝิงจื่ออิงจึงออกมารับเข้าบ้าน เห็นเซวียผานมาถึงก่อนนานแล้ว ทั้งยังมีพวกนักร้อง รวมถึงนักแสดงชายที่รับบทตัวนางชื่อว่าเจี่ยงวี่หาน 蒋玉函 นางคณิกาหยุนเอ๋อ 云儿 จากเรือนจิ่นเซียงย่วน 锦香院 ทักทายกันแล้ว ก็ดื่มน้ำชา
เป่าวี่ชูถ้วยน้ำชายิ้มว่า “วันก่อนพูดเรื่อง โชคหรือเคราะห์ คาใจอยู่ทั้งวันคืน วันนี้รู้ว่ามาตามจึงรีบมา”
เฝิงจื่ออิงยิ้มว่า “พวกท่านเหล่าญาติสนิทมิตรสหายช่างพาซื่อโดยแท้ วันก่อนข้าเพียงแต่งเรื่องขึ้นมา ใจจริงจะเชิญพวกท่านมาร่วมดื่ม ก็เกรงจะบิดพลิ้วกัน จึงบอกไปเช่นนั้น ไม่คิดว่าจะเชื่อกันหมด”
กล่าวจบ ทุกคนพากันหัวเราะ
ตั้งโต๊ะอาหารเรียบร้อย แต่ละคนเข้าประจำที่ เฝิงจื่ออิงเชิญนักร้องมาดื่มสุรา จากนั้นเรียกหยุนเอ๋อมาคารวะหนึ่งจอก
เซวียผานดื่มไปแล้วสามจอก เริ่มไม่สำรวมคว้ามือหยุนเอ๋อยิ้มว่า
“เจ้าร้องเพลงใหม่ที่เจ้าแต่งให้ข้าฟัง ข้าจะดื่มหนึ่งเหยือก ดีหรือไม่”
หยุนเอ๋อจึงหยิบผีผามาดีดแล้วขับร้อง
两个冤家，都难丢下，想著你来又记挂着他。
两个人形容俊俏都难描画，想昨宵幽期私订在荼蘼架。
一个偷情，一个寻拿，拿住了三曹对案我也无回话。
สองชู้รักยากนักจะตัดใจ
คิดถึงใครใจพะวงอีกคนหนึ่ง
งามทั้งคู่มิรู้พรรณาถึง
แอบนัดหนึ่งริมระแนงเมื่อคืนวาน
พลอดรักกันพลันอีกคนจับได้
ทุ่มเถียงไยพากันไปขึ้นศาล
โจทก์จำเลยไปพร้อมทั้งพยาน
ต่อหน้าศาลข้าไร้ซึ่งวาจา
ร้องจบก็บอกว่า “ท่านดื่มหนึ่งเหยือก”
เซวียผานหัวเราะว่า “ไม่คุ้มหนึ่งเหยือก เจ้าร้องอีก”
เป่าวี่หัวเราะว่า “ฟังข้า ขืนดื่มแบบนี้ เมาหลับไม่สนุก ข้าจะดื่มก่อนหนึ่งสมุทรใหญ่ 一大海 แล้วตั้งโจทย์ คนที่ปฏิบัติไม่ได้ถูกปรับดื่มสิบสมุทรใหญ่ 十大海 ขับออกจากโต๊ะไปรินเหล้าให้ทุกคน”
เฝิงจื่ออิง เจี่ยงวี่หานและพวกต่างว่า “ใช้ได้ ใช้ได้”
เป่าวี่ยกหนึ่งสมุทรใหญ่ดื่มรวดเดียวหมดแล้วว่า
“ตอนนี้หัวข้อมีสี่อักษร ทุกข์ 悲 ตรม 愁 สุข 喜 ชื่น 乐 และต้องมีคำว่า สตรี 女儿 บอกเหตุผลของสี่อักษร กล่าวจบจะต้องดื่มเหล้าตรงหน้าหนึ่งจอก 门杯 โดยก่อนดื่ม 酒面 ให้ร้องเพลงใหม่หนึ่งเพลงแล้วดื่ม พอดื่มหมดจอก 酒底 ให้กล่าวถึงสิ่งของบนโต๊ะนี้ โดยใช้ข้อความจากตำรา 《อักษรสี่ 四书》《คัมภีร์ห้า 五经》”
(门杯 จอกตรงหน้า ; 酒面 ก่อนดื่ม ; 酒底 หลังดื่ม)
เซวียผานฟังไม่ทันจบก็ลุกขึ้นว่า “ข้าไม่เล่น นี่มันตั้งใจเล่นงานข้า”
หยุนเอ๋อลุกขึ้นมาฉุดให้นั่งลงยิ้มว่า “กลัวอะไร ท่านก็ดื่มทุกวันอยู่แล้ว หรือท่านยังสู้ข้าไม่ได้ ท่านต้องต่อจากข้า ทำได้ก็แล้วไป ไม่ได้ก็ปรับไม่กี่จอก ท่านคงไม่เมาตายกระมัง ตอนนี้ขัดคำสั่ง ปรับสิบสมุทรใหญ่แล้วไปรินเหล้าดีไหม”
ทุกคนพากันปรบมือว่า “เยี่ยม”
เซวียผานจึงจำต้องนั่งลง
เป่าวี่ว่า
“女儿悲，青春已大守空闺。
女儿愁，悔教夫婿觅封侯。
女儿喜，对镜晨妆颜色美。
女儿乐，秋于架上春衫薄。
สตรีทุกข์ ยังเยาว์นั่งเฝ้าเรือนหอร้าง
สตรีตรม ห่างสามีชี้ลาภยศเสาะแสวง
สตรีสุข ส่องคันฉ่องยามเช้าผัดแก้มแดง
สตรีชื่น ไกวแกว่งชิงช้าอาภรณ์ปลิว”
คนรอบวงฟังจบชมว่า “ดี”
มีเพียงเซวียผานส่ายหน้าว่า “ไม่ดี ต้องปรับ”
พอถามว่า “ทำไมต้องปรับ”
เซวียผานว่า “เขาพูดอะไรข้าฟังไม่รู้เรื่อง ก็ต้องปรับ”
หยุนเอ๋อหยิกเข้าให้ ยิ้มว่า “ท่านค่อยๆ คิด ส่วนของท่าน ถึงตาท่าน ตอบไม่ได้ ต้องถูกปรับ”
เป่าวี่ร้องเพลงคลอผีผาว่า
“滴不尽相思血泪抛红豆，
开不完春柳春花满画楼。
睡不稳纱窗风雨黄昏后，
忘不了新愁与旧愁。
咽不下玉粒金莼噎满喉，
照不尽菱花镜里形容瘦。
展不开的眉头，捱不明的更漏：
呀！恰便似遮不住的青山隐隐，
流不断的绿水悠悠。
หยาดไม่สิ้นน้ำตาแห่งความคิดถึง
มะกล่ำแดงกลมกลึงดังโลหิตนั่น
บานไม่สิ้นมวลบุปผาพฤกษาพรรณ
คราวสันต์ทั่วหอเขียนตระการตา
หลับไม่สนิทด้วยว่าหลังสายัณห์
ลมฝนพลันกระหน่ำมุ้งหน้าต่างผ้า
ลืมไม่ลงเรื่องราวคราวผ่านมา
ทั้งเก่าใหม่นำพาทุกข์ระทม
กลืนไม่ลงกระยาหารเลิศล้ำ
แต่ละคำค้างคาคอขื่นขม
ส่องคันฉ่องไม่ต้องตาตรอมตรม
มิชวนชมรูปเงาผ่ายผอมไป
คลี่ไม่คลายคิ้วขมวดข้องขัด
ฟังไม่ชัดน้ำหยดบอกเวลาไหล
ปิดไม่มิดขุนเขาฟากฟ้าไกล
ตัดไม่ขาดสายธารที่หลั่งริน”
(更漏 ถังน้ำหยดบอกเวลาบนหอกลองในสมัยโบราณ)
พอร้องจบ ทุกคนต่างปรบมือชมเว้นแต่เซวียผานว่า
“ไม่เข้าท่า”
เป่าวี่ดื่มหมดจอกตรงหน้า แล้วเด็ดกลีบดอกสาลี่บนโต๊ะมาถือกล่าวว่า
“雨打梨花深闭门
พิรุณกระหน่ำดอกสาลี่ ประตูปิดสนิทแน่น”
เป็นอันเสร็จภารกิจ
ถัดไปเป็นเฝิงจื่ออิงว่า
“女儿悲，儿夫染病在垂危。
女儿愁，大风吹倒梳妆楼。
女儿喜，头胎养了双生子。
女儿乐，私向花园掏蟋蟀。
สตรีทุกข์ สามีและบุตรเจ็บป่วยปางตาย
สตรีตรม หอแต่งตัวพังทลายพายุร้ายถล่ม
สตรีสุข ท้องแรกได้บุตรแฝดมาชื่นชม
สตรีชื่น ชมสวนดอกไม้ไล่จับจิ้งหรีด”
กล่าวจบ ชูจอกสุรากล้อมแกล้มว่า
“你是个可人，你是个多情，你是个刁钻古怪鬼灵精，你是个神仙也不灵。
我说的话儿你全不信，只叫你去背地里细打听，才知道我疼你不疼！
เจ้าเป็นคนน่ารักมากน้ำใจ
เจ้าเป็นคนสดใสเฉลียวฉลาด
เจ้าเป็นคนเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเกินคาด
แม้เทพเซียนก็อาจมิเท่าทัน
ข้าพูดอะไรเจ้าไม่เชื่อ
ว่าน่าเบื่อไม่ขอฟังทั้งนั้น
ข้าขอให้เจ้าไปถามดูแล้วกัน
รู้แน่นั่นข้ารักเจ้าเพียงใด”
พอรอดได้ ดื่มหมดจอกแล้วว่า
“鸡声茅店月 เสียงไก่ขันแสงจันทร์ส่องเคหามุงหญ้า”
เสร็จภารกิจ ถัดไปเป็นหยุนเอ๋อ
หยุนเอ๋อเริ่มว่า
“女儿悲，将来终身倚靠谁？
สตรีทุกข์ ต่อไปในบั้นปลายได้พึ่งใคร”
เซวียผานหัวเราะว่า
“แม่ยาหยี มีนายใหญ่เซวียอยู่นี่ กลัวอะไร”
เพื่อนร่วมวงว่า “อย่าแทรก อย่าแทรก”
หยุนเอ๋อว่าต่อ
“女儿愁，妈妈打骂何时休？
สตรีตรม แม่เล้าไล่ตีด่าว่าไม่หยุดหย่อน”
เซวียผานว่า “คราวก่อนข้าเจอมามา ยังกำชับว่าห้ามตีเจ้า”
เพื่อนร่วมวงว่า “ยังพูดอีก ปรับสิบจอก”
เซวียผานตบปากตัวเองว่า “ไม่มีหูรูด ห้ามพูดอีก”
หยุนเอ๋อว่าต่อ
“女儿喜，情郎不舍还家里。
女儿乐，住了萧管弄弦索。
สตรีสุข คนรักคืนเคหาไม่ลาจร
สตรีชื่น ตอนดีดสีตีเป่าบรรเลงดนตรี”
กล่าวจบ ร้องเพลงต่อว่า
“豆蔻花开三月三，一个虫儿往里钻。
钻了半日钻不进去，爬到花儿上打秋千。
肉儿小心肝，我不开了你怎么钻？
สามเดือนสามดอกกระวานเบ่งบาน
หนอนหนึ่งผ่านทางมาหวังเจาะไช
เจาะไชอยู่ครึ่งวันหาเข้าไม่
จึงขึ้นไปบนไม้ดอกโยกชิงช้า
โอ้ว่าเจ้าหนอนน้อยที่รักข้า
ไม่เปิดท่าเจ้าจะเจาะได้อย่างไร”
(ดอกกระวาน 豆蔻花 มีความหมายแฝงถึง พรหมจรรย์)
ร้องเพลงจบดื่มจอกตรงหน้า แล้วว่า
“桃之夭夭 ดอกท้อเบ่งบาน”
เสร็จภารกิจ ถัดไปเป็นเซวียผาน
เซวียผานว่า “ถึงตาข้าละ : สตรีทุกข์ ……”
กล่าวแล้วนิ่งไปครึ่งวันไม่กล่าวต่อ เฝิงจื่ออิงหัวเราะว่า
“ทุกข์อะไร รีบว่ามา”
เซวียผานร้อนใจนัยน์ตาสั่นเป็นระฆังว่า
“สตรีทุกข์ ……”
กระแอมไออีกสองหนจึงว่าต่อ
“女儿悲，嫁了个男人是乌龟。
สตรีทุกข์ แต่งงานกับผู้ชายเป็นเต่าดำ”
เพื่อนร่วมวงฟังแล้วหัวเราะยกใหญ่
เซวียผานว่า “ขำอะไร ข้าพูดผิดตรงไหน สตรีนางหนึ่งแต่งงานกับลูกเต่า ไม่เป็นทุกข์หรือ”
เพื่อนร่วมวงหัวเราะจนตัวงอว่า
“เจ้าพูดถูก รีบว่าต่อไป”
เซวียผานถลึงตาว่าต่อ
“สตรีตรม……”
แล้วก็นิ่งเงียบไป
เพื่อนร่วมวงถาม “ตรมอะไร”
เซวียผานว่า
“女儿愁，绣房窜出个大马猴。
สตรีตรม ห้องงามขำมีต้าหม่าโหวลิงใหญ่”
(大马猴 ลิงใหญ่พวกหนึ่ง คนจีนภาคเหนือใช้เรียกขู่เด็กดื้อ)
เพื่อนร่วมวงโห่ฮาว่า “ต้องปรับ ต้องปรับ วรรคแรกพอได้ วรรคนี้ไม่ผ่าน”
ว่าแล้วก็รินเหล้า
เป่าวี่ว่า “เสียงสัมผัสได้ก็ใช้ได้”
เซวียผานว่า “กรรมการตัดสินแล้ว พวกเจ้าวุ่นวายทำไม”
หยุนเอ๋อหัวเราะว่า “สองวรรคถัดไปคงต่อยาก ข้าช่วยต่อให้”
เซวียผานว่า “เหลวไหล คิดว่าข้าไม่ไหวหรือ ฟังให้ดี
女儿喜，洞房花烛朝慵起。
สตรีสุข เทียนดอกไม้จุดติดเช้ายังไหว”
เพื่อนร่วมวงแปลกใจว่า
“วรรคนี้ดีทีเดียว”
เซวียผานต่อว่า
“女儿乐，一根鸡巴往里戳。
สตรีชื่น องคชาติอันใหญ่แยงข้างใน”
เพื่อนร่วมวงเบือนหน้าหนีว่า “สมควรตาย สมควรตาย เอ้า รีบร้องเพลง”
เซวียผานเริ่มร้องว่า
“一个蚊子哼哼哼。
ยุงตัวหนึ่งบินมาหึ่งหึ่งหึ่ง”
เพื่อนฝูงงงว่า “เพลงอะไรกันนี่”
เซวียผานร้องต่อ
“两个苍蝇嗡嗡嗡。
แมลงวันสองตัวจึงว่าเวิงเวิงเวิง”
เพื่อนร่วมวงว่า “พอ พอ พอ”
เซวียผานว่า “จะฟังไหม นี่เพลงใหม่ ชื่อว่าเพลงหึ่งหึ่ง พวกเจ้าไม่อยากฟัง เหล้าจอกนี้ข้าไม่ต้องดื่ม จึงไม่ร้องต่อ”
เพื่อนฝูงว่า “ไม่ดื่มก็ไม่ดื่ม เสียเวลาคนอื่น”
ถ้ดไปเป็นเจี่ยงวี่หานว่า
“女儿悲，丈夫一去不回归。
女儿愁，无钱去打桂花油。
女儿喜，灯花并头结双蕊。
女儿乐，夫唱妇随真和合。
สตรีทุกข์ สามีจากลาแล้วไม่หวนกลับ
สตรีตรม ไร้เงินจับจ่ายน้ำมันใส่เกศี
สตรีสุข ดอกตะเกียงดังเกสรแฝดลางดี
สตรีชื่น สามีขับภรรยาขานประสานคลอ”
(น้ำมันดอกกุ้ยฮวา (ดอกหอมหมื่นลี้) 桂花油 ใช้เป็นน้ำมันใส่ผม)
(ดอกตะเกียง 灯火花 ไส้ตะเกียงเหลือเป็นรูปดอกไม้ ถือเป็นลางดี จะมีโชค ในบทกลอนยังเหลือเป็นดอกไม้คู่)
จากนั้นต่อด้วยบทเพลงว่า
“可喜你天生成百媚娇，恰便似活神仙离碧霄。
度青春，年正小；配鸾凤，真也着。
呀！看天河正高，听谯楼鼓敲，剔银灯同入鸳帏悄。
น่ายินดีที่เกิดมาทรงเสน่หา
ดังนางฟ้าลงมาจากสรวงสวรรค์
วัยขบเผาะคู่เคียงเหมาะสมกัน
ชมธารสวรรค์ฟังกลองยามร่วมมุ้งภิรมย์”
ร้องจบดื่มจอกตรงหน้าแล้วยิ้มว่า
“ข้าไม่สันทัดเรื่องบทกวี โชคดีที่เมื่อวานพบเข้าบทหนึ่ง บังเอิญตรงกับสิ่งที่มีบนโต๊ะนี้”
ว่าแล้วเอื้อมหยิบดอกหอมหมื่นลี้ขี้นมาถือไว้แล้วท่องว่า
“花气袭人知昼暖 สุคนธามาลัยแทงใจสื่อไออุ่น”
(สีเหยิน 袭人 แทงใจ)
นับว่าเสร็จภารกิจ แต่เซวียผานโดดผลุงขึ้นตะโกนว่า
“ใช้ไม่ได้ ใช้ไม่ได้ ต้องปรับ ต้องปรับ บนโต๊ะนี้ไม่มีสิ่งใดเป็น “ที่รัก” เจ้ากล่าวถึง “ที่รัก” ได้อย่างไร”
เจี่ยงวี่หานว่า “ข้าพูดถึง “ที่รัก” เมื่อไรกัน”
เซวียผานว่า “สีเหยินไม่ใช่ “ที่รัก” แล้วเป็นอะไร พวกเจ้าไม่เชื่อถามเขาดู”
แล้วชี้มาที่เป่าวี่
เป่าวี่เห็นไม่เข้าทีลุกขึ้นว่า “พี่ใหญ่เซวีย จะปรับเท่าไร”
เซวียผานว่า “ต้องปรับ ต้องปรับ”
แล้วชูจอก ดื่มเองรวดเดียวหมด
เฝิงจื่ออิง เจี่ยงวี่หานและพวกงุนงงถามว่าเรื่องเป็นอย่างไร หยุนเอ๋อพอรู้จึงเล่าให้ฟัง เจี่ยงวี่หานรีบลุกขึ้นกล่าวขออภัย พวกต่างว่า
“ผู้ไม่รู้ไม่ถือว่าผิด”
สักพัก เป่าวี่ออกมาเข้าห้องน้ำ เจี่ยงวี่หานตามหลังมาพบกันที่ระเบียง เจี่ยงวี่หานขอโทษอีกครั้ง เป่าวี่เห็นวี่หานนุ่มนวลมีเสน่ห์ เอื้อมกุมมือวี่หานแล้วว่า
“มีเวลาว่างเจ้าไปหาข้า ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า ในคณะของพวกเจ้ามีใครที่เรียกว่า ฉีกวนเอ๋อ 琪官儿 ชื่อเสียงโด่งดังก้องหล้าเวลานี้ ข้ายังไม่มีวาสนาได้พบ”
เจี่ยงวี่หานยิ้มว่า “เป็นนามข้าน้อยเอง”
เป่าวี่ยินดีกระทืบเท้าว่า “โชคดี โชคดี ไม่ผิดคำร่ำลือ แรกพบกันในวันนี้ เอาอย่างไรดี”
คิดแล้วก็หยิบพัดออกมาจากแขนเสื้อ ปลดเอาพู่ห้อยติดหยกส่งให้ฉีกวน แล้วว่า
“ของเล็กน้อยแทนมิตรไมตรีที่พบกันในวันนี้”
ฉีกวนรับพู่หยกแล้วยิ้มว่า “รับของไว้โดยไร้ผลงาน ไม่ค่อยเหมาะสม ข้ามีของแปลกชิ้นหนึ่ง เพิ่งใช้งานเช้าวันนี้ยังใหม่อยู่ ขอใช้แสดงน้ำใจของข้า”
กล่าวจบเลิกชายเสื้อแก้ผ้าเช็ดเหงื่อคาดเอวสีแดงเข้มมอบให้เป่าวี่ว่า
“ผ้าเช็ดเหงื่อผืนนี้เป็นบรรณาการจากพระราชินีเมืองเชี่ยนเซียง 茜香国女国王 หากคาดไว้ในฤดูร้อนจะไร้คราบเหงื่อไคล ผิวกายมีกลิ่นหอม เป่ยจิ้งอ๋อง 北静王 ทรงประทานให้ข้าเมื่อวันวาน วันนี้เพิ่งนำมาใช้ หากเป็นผู้อื่น ข้ามิยอมมอบให้เป็นอันขาด นายรองโปรดถอดผ้าเช็ดเหงื่อของท่านให้ข้าใช้แทน”
เป่าวี่ฟังแล้วถูกใจยิ่งรับผ้าไว้แล้วถอดผ้าเช็ดเหงื่อคาดเอวลายสนของตนส่งให้ฉีกวน ทั้งสองคาดผ้าของตนเสร็จ ก็ได้ยินเสียงตะโกนมาว่า
“ข้าจับได้แล้ว”
เซวียผานกระโดดออกมาลากตัวทั้งคู่
“ทิ้งเหล้าเอาไว้ไม่ดื่ม เจ้าสองคนหนีออกจากงานมาทำอะไร รีบเอาออกมาให้ข้าดู”
ทั้งคู่ตอบว่า “ไม่มีอะไร”
เซวียผานมีหรือจะยอม แต่พอดีเฝิงจื่ออิงออกมาช่วยแก้สถานการณ์ ตามกลับไปนั่งดื่ม จนค่ำจึงเลิกรา
ตอนก่อนหน้า : ยาบำรุง
ตอนถัดไป : ผ้าเช็ดเหงื่อ
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
