ความฝันในหอแดง 56 ผ้าเช็ดเหงื่อ
เป่าวี่กลับมาถึงอุทยาน ปลดเสื้อให้หลวมแล้วนั่งดื่มชา สีเหยินสังเกตเห็นว่าพู่ห้อยที่ด้ามพัดไม่อยู่เสียแล้วจึงถามว่า “หายไปไหนแล้ว”
เป่าวี่ว่า “ทำหายไป”
สีเหยินไม่ถามต่อ กระทั่งเย็นจะเข้านอน จึงเห็นผ้าเช็ดเหงื่อคาดข้างเอวสีแดงดังเลือดแต้ม เดาออกแล้วแปดเก้าส่วน จึงว่า
“ท่านมีผ้าเช็ดเหงื่อ 汗巾 อย่างดีผืนใหม่ เช่นนั้นเอาผืนของข้าคืนมา”
เป่าวี่จึงนึกขึ้นมาได้ว่าผ้าเช็ดเหงื่อที่ให้ไปนั้นเดิมเป็นของสีเหยิน ตนไม่ควรให้คนอื่น รู้สึกเสียใจแต่ปากแข็งยิ้มว่า
“ไว้ข้าหาผืนใหม่ใช้ให้เจ้า”
สีเหยินผงกหัวถอนหายใจว่า
“ข้ารู้อยู่ว่าท่านคงทำเช่นนี้ แต่ก็ไม่ควรเอาของของข้าไปให้ใครต่อใคร ท่านคงไม่เคยใส่ใจในเรื่องนี้”
แม้อยากจะต่อว่าอีกหลายคำ แต่เกรงฤทธิ์เหล้าจะเป็นเหตุจึงสะกดกลั้นไว้แล้วไปเข้านอน
เช้าวันรุ่งขึ้น เป่าวี่ยิ้มมาแต่เช้าว่า
“เมื่อคืนมีขโมย ไม่รู้ตัวหรือ ดูที่กางเกงเจ้าสิ”
สีเหยินก้มมองเห็นผ้าเช็ดเหงื่อของเป่าวี่ผืนเมื่อวาน ย้ายมาคาดข้างเอวตน รู้ว่าเป็นฝีมือเป่าวี่สับเปลี่ยนเมื่อคืน จึงรีบแก้ออกแล้วว่า
“ข้าไม่พิศวาสของพวกนี้ รีบเอากลับไป”
เป่าวี่เห็นท่าทีนาง จึงชักแม่น้ำทั้งห้ามาหว่านล้อม สีเหยินจึงจำต้องคาดเอาไว้ชั่วคราว พอเป่าวี่คล้อยหลังไป นางก็ถอดออกโยนใส่ไว้ในหีบเปล่า แล้วเอาผืนใหม่ของตนเองมาคาดแทน
เป่าวี่กลับเข้ามาก็ไม่สังเกต เพียงถามว่า
“เมื่อวานมีเรื่องอะไรพิเศษ”
สีเหยินว่า “คุณนายรองให้คนมารับตัวเสี่ยวหง ตอนแรกนางจะรอท่านกลับมาก่อน ข้าคิดว่าคงไม่จำเป็น จึงถือวิสาสะบอกให้นางไป”
เป่าวี่ว่า “ไม่เป็นไร ข้ารู้เรื่องนั้นแล้ว ไม่จำเป็นต้องรอข้า”
สีเหยินยังว่า “เมื่อวาน กุ้ยเฟยให้ท่านขันทีเซี่ย 夏太监 นำเงินมาประทานหนึ่งร้อยยี่สิบตำลึงเงิน สำหรับใช้ประกอบพิธีผิงอันเจี้ยว 平安醮 ที่อารามชิงซวี 清虚观 ระหว่างวันที่หนึ่งถึงสามเป็นเวลาสามวัน จัดแสดงงิ้วถวาย ให้นายท่านเจินนำเหล่านายท่านจุดธูปไหว้พระ นอกจากนี้ยังทรงประทานของใช้ในเทศกาลตวนอู่ 端午 มาด้วย”
ว่าแล้วก็ให้เด็กรับใช้นำของประทานออกมา เป็นพัดฝีมือชาววังสองเล่ม ลูกประคำชะมดแดงสองเส้น ผ้าหางหงส์สองพับ เสื่อลายพุดตานหนึ่งผืน เป่าวี่เห็นแล้วชอบใจยิ่ง ถามว่า “ของประทานผู้อื่นก็เป็นแบบเดียวกันนี้ไหม”
สีเหยินว่า “ของเหล่าไท่ไท่มีเพิ่มสองรายการคือ หยูอี้หยกหอม และหมอนโมรา ของนายท่าน ไท่ไท่ และท่านน้าหญิงมีเพิ่มหนึ่งรายการคือ หยูอี้หยกหอม ของคุณหนูเป่าเหมือนกับของท่าน ของคุณหนูหลิน คุณหนูรอง คุณหนูสาม คุณหนูสี่ มีเพียงพัดและลูกประคำ ของคุณนายใหญ่ คุณนายรองเป็นผ้าโปร่งสองพับ ผ้าไหมสองพับ ถุงหอมสองถุง แท่งยาสองแท่ง”
เป่าวี่ยิ้มว่า “ทำไมของคุณหนูหลินจึงไม่เหมือนของข้า มีเพียงของพี่เป่าที่เหมือน จดผิดหรือเปล่า”
สีเหยินว่า “เมื่อวานตอนรับของ ตรวจรับตามรายการของแต่ละคน จะผิดได้อย่างไร ส่วนของท่านอยู่ที่เหล่าไท่ไท่ ตอนไปรับของมา เหล่าไท่ไท่ยังบอกว่าพรุ่งนี้ยามห้าให้ท่านเข้าวังไปขอบพระทัย”
เป่าวี่ว่า “ข้าต้องไปอยู่แล้ว”
แล้วให้ตามจื่อเจวียนมาบอกว่า
“นำของนี่ไปให้คุณหนูของเจ้า บอกว่าข้าได้มาเมื่อวาน นางชอบสิ่งไหนก็ให้เก็บไว้”
จื่อเจวียนนำของไปไม่นานก็กลับมาบอกว่า
“คุณหนูบอกว่า นางได้รับของแล้วเมื่อวาน นายรองเก็บไว้เองเถิด”
เป่าวี่จึงให้เก็บของขึ้น
เป่าวี่ล้างหน้าเสร็จ ออกจากเรือนจะไปคารวะแม่เฒ่าเจี่ย เห็นไต้วี่เดินอยู่ข้างหน้า จึงเดินตามไปทันยิ้มถามว่า
“ของของข้าบอกให้เจ้าเลือกเก็บไว้ ทำไมไม่เลือก”
ไต้วี่ลืมเรื่องที่โกรธเป่าวี่เมื่อวานไปหมดแล้ว วันนี้เป็นเรื่องของวันนี้ จึงตอบว่า
“ข้าไม่มีโชคพอจะรับไว้ เทียบไม่ได้กับคุณหนูเป่า (เป่าไช) เป็นทองเป็นหยก ข้ามันพวกต้นไม้ใบหญ้า”
เป่าวี่ได้ยินคำว่า ทอง หยก สองคำ นึกคาดเดาได้ จึงว่า
“ใครอื่นจะพูดถึงทองถึงหยกก็แล้วแต่ แต่หากข้าเคยคิดเรื่องนี้ ขอให้ฟ้าดินลงโทษ หมื่นชาติอย่าได้เกิดเป็นคน”
ไต้วี่ยิ้มว่า “ไม่ได้ความ อยู่ดีดีเที่ยวสบถสาบาน ใครจะไปสนใจว่าเจ้าเป็นทองเป็นหยก”
เป่าวี่ว่า “เรื่องในใจข้ายากจะอธิบายให้เจ้าเข้าใจ วันหน้าจะรู้เอง นอกจากท่านย่า ท่านพ่อ ท่านแม่แล้ว คนที่สี่ก็คือน้อง หากมีคนที่ห้า ข้าก็พร้อมสาบานอีก”
ไต้วี่ว่า “เจ้าไม่ต้องสาบาน ข้ารู้ดีว่าในใจเจ้ามี “น้อง” แต่พอเห็น “พี่” เจ้าก็ลืม “น้อง” สิ้น”
เป่าวี่ว่า “เจ้าคิดมากไปเอง ข้าไม่ใช่คนเช่นนั้น”
ไต้วี่ว่า “เมื่อวานยายเป่าไชไม่เห็นช่วยเจ้าแก้ตัว (เรื่องยาบำรุง) ทำไมเจ้าจึงมาหาเรื่องข้า ถ้าเป็นข้าบ้าง เจ้าจะเป็นอย่างไร”
แล้วก็เห็นเป่าไชเดินตรงมา ทั้งสองจึงแยกทางกัน
เป่าไชเห็นทั้งคู่ แต่แกล้งทำไม่เห็น ก้มหน้าเดินมายังเรือนหวางฮูหยิน นั่งคุยสักพักแล้วข้ามไปหาแม่เฒ่าเจี่ย เห็นเป่าวี่มานั่งอยู่ก่อนแล้ว
ก่อนหน้านี้ เป่าไชเคยได้ยินมารดาคุยกับหวางฮูหยินทำนองว่า
“สร้อยทองเป็นของสงฆ์ให้มา รอวันหน้าได้หยกมาประดับเป็นคู่วิวาห์”
เป่าไชจึงพยายามหลบหน้าเป่าวี่
เมื่อวานเจ้าจอมหยวนชุนประทานของมา มีเพียงของตนกับเป่าวี่ที่เหมือนกัน ยิ่งรู้สึกกระอักกระอ่วน ยังดีที่เป่าวี่มัวพะวงอยู่แต่กับไต้วี่ จึงไม่มาสนใจเรื่องนี้ แต่ตอนนี้กลับเจอเข้าจังหน้าแถมเป่าวี่ยังยิ้มว่า
“พี่เป่า ขอข้าดูประคำของท่านหน่อย”
เป่าไชพอดีสวมประคำประทานมาจึงจะถอดให้ เป่าไชเป็นคนผิวมัน ถอดทันทีไม่ออกต้องพยายาม เป่าวี่เห็นแขนเป่าไชขาวราวหิมะ นึกประหวั่นใจ และคิดว่า
“หากแขนนี้เป็นของไต้วี่ คงต้องขอจับดู แต่นี่เป็นของเป่าไช ข้าช่างไม่มีโชค”
แล้วพลันนึกถึงเรื่อง “ทอง หยก”
จึงเพ่งมองเป่าไช เห็นใบหน้าดังจันทร์เพ็ญ ตากลมเหมือนผลซิ่ง ปากแดงไม่ต้องแต้มชาด คิ้วดำขลับไม่ต้องเขียน มีเสน่ห์ต่างจากไต้วี่ ตะลึงมองจนเป่าไชถอดประคำส่งมาให้ ก็ลืมยื่นมือรับ
เป่าไชเห็นท่าทางเป่าวี่ จึงรู้สึกกระอักกระอ่วน ลุกขึ้นโยนประคำให้เป่าวี่ แล้วเดินหนี มาพบไต้วี่อยู่ที่ธรณีประตู ยืนกัดผ้าเช็ดหน้าอมยิ้มอยู่
เป่าไชจึงว่า “เจ้าห้ามถูกลม มายืนรับลมทำไมตรงนี้”
ไต้วี่ยิ้มว่า “ข้าอยู่ในห้อง ได้ยินเสียงร้องจากท้องฟ้าจึงออกมาดู ที่แท้เป็นห่านป่าหน้าโง่”
เป่าไชว่า “ห่านป่าหน้าโง่อยู่ไหน ข้าไปดูด้วย”
ไต้วี่ว่า “พอข้าออกมา มันก็ร้อง “โธ่เอ๋ย” แล้วก็บินจากไป”
พูดแล้วนางก็สะบัดผ้าเช็ดหน้าในมือ เป่าวี่ไม่ทันระวัง ผ้าเช็ดหน้าสะบัดถูกตา จึงร้องว่า
“ไอ้หยา”
(จบบทที่ยี่สิบแปด)
แล้วถามว่า “ใครกัน”
ไต้วี่สั่นหัวยิ้มว่า “มิกล้า ข้าพลั้งมือ พี่เป่าอยากเห็นห่านป่าหน้าโง่ ข้าจึงทำมือให้ดู พลั้งไปโดนท่านเข้า”
เป่าวี่ขยี้ตา ตั้งท่าจะพูด แต่ไม่พูดดีกว่า
พี่เฟิ่งเดินเข้ามา บอกว่าวันที่หนึ่งจะมีการทำงานบุญที่อารามชิงซวี จึงมานัดพวกเป่าไช เป่าวี่ ไต้วี่ไปดูงิ้ว
เป่าไชว่า “ช่างเถิด อากาศร้อน งิ้วเรื่องไหนไม่เคยดูบ้าง ข้าไม่ไป”
พี่เฟิ่งว่า “ที่นั่นอากาศเย็นสบาย มีหออยู่สองฟาก ก่อนพวกเราไป ข้าจะให้คนไปเชิญพวกนักพรตย้ายออกชั่วคราว เก็บกวาดแล้วติดผ้าม่าน คนไม่เกี่ยวข้องไม่ให้เข้าข้างใน ข้าเรียนท่านแม่ไว้แล้ว พวกเจ้าไม่ไป ข้าไปกันเอง หลายวันมานี้ออกจะน่าเบื่อ บ้านจัดงานมีงิ้วแสดง ข้าย่อมต้องไปดู”
แม่เฒ่าเจี่ยยิ้มว่า “อย่างนั้น ข้าไปกับเจ้าด้วย”
พี่เฟิ่งยิ้มว่า “บรรพชนก็ไปด้วย ดียิ่งนัก แต่ข้าคงทำตัวตามสบายไม่ได้”
แม่เฒ่าเจี่ยว่า “วันพรุ่งนี้ ข้าอยู่ด้านหน้าชั้นบน เจ้าอยู่ด้านข้างชั้นบน ไม่ต้องมาพิธีรีตองกับข้า ดีหรือไม่”
พี่เฟิ่งยิ้มว่า “บรรพชนเอ็นดูข้า”
แม่เฒ่าเจี่ยหันมาหาเป่าไชว่า “เจ้าก็ไปด้วย ชวนแม่ของเจ้าด้วย กลางวันมันยาว 长天老日 (ในฤดูร้อนทางเหนือ) อยู่บ้านก็เอาแต่นอน”
เป่าไชจึงรับปาก
แม่เฒ่าเจี่ยส่งคนไปเชิญแม่น้าเซวีย และให้แวะบอกหวางฮูหยินให้พาพวกสาวสาวไปด้วย หวางฮูหยินบอกแต่แรกแล้วว่าไม่ไปเพราะ หนึ่ง ไม่ค่อยสบาย สอง เผื่อว่าหยวนชุนจะให้ใครออกมาส่งข่าว แต่พอฟังว่าแม่เฒ่าเจี่ยสั่งมาจึงยิ้มว่า
“ครึกครื้นถึงปานนี้ ส่งคนไปแจ้งที่อุทยานว่าใครจะไปให้ตามเหล่าไท่ไท่ไปในวันที่หนึ่ง”
พวกสาวใช้วันวันไม่เคยไปพ้นหัวบันไดบ้าน พอได้ข่าวก็อยากไปกันทุกคน แม้เจ้านายจะคร้านไป ก็หาสารพัดทางไปจนได้ ดังนั้นพวกหลี่หวานต่างบอกว่าไป แม่เฒ่าเจี่ยยิ่งชอบใจ กำชับให้คนไปเก็บกวาดสถานที่ให้จงดี
พอถึงวันที่หนึ่ง หน้าจวนหยงก็คับคั่งไปด้วยรถ ม้าและคนมาออกันแน่น พวกบ่าวไพร่รู้ว่ากุ้ยเฟยเป็นเจ้าภาพงานบุญ แม่เฒ่าเจี่ยไปจุดธูปด้วยตัวเอง ประกอบกับอยู่ในช่วงเทศกาลตวนหยาง 端阳 ข้าวของเครื่องใช้จึงจัดเตรียมพิถีพิถันเป็นพิเศษ
ไม่นานนักพวกแม่เฒ่าเจี่ยก็ออกมา แม่เฒ่าเจี่ยขึ้นเกี้ยวแปดคนหาม นางหลี่สื้อ พี่เฟิ่ง แม่น้าเซวียแต่ละคนขึ้นเกี้ยวสี่คนหาม เป่าไช ไต้วี่ นั่งร่วมรถหลังคาสีเขียวหยกมีพู่ไข่มุกประดับแปดอัญมณี หยิงชุน ทั่นชุน ซีชุน นั่งร่วมรถล้อแดงประดับงดงาม
พวกสาวใช้ติดตามแต่ละคนมี
สาวใช้ของแม่เฒ่าเจี่ย ยวนยาง 鸳鸯 อิงอู่ 鹦鹉 หู่พ่อ 琥珀 เจินจู 珍珠
สาวใช้ของไต้วี่ จื่อเจวียน 紫鹃 เสวี่ยเอี้ยน 雪雁 ชุนเซียน 春纤
สาวใช้ของเป่าไช อิงเอ๋อ 莺儿 เหวินซิ่ง 文杏
สาวใช้ของหยิงชุน ซือฉี 司棋 สิ้วจวี๋ 绣橘
สาวใช้ของทั่นชุน สื้อซู 侍书 ชุ่ยม่อ 翠墨
สาวใช้ของซีชุน ยู่ฮว่า 入画 ไฉ่ผิง 彩屏
สาวใช้ของแม่น้าเซวีย ถงสี่ 同喜 ถงกุ้ย 同贵 พ่วงเอา เซียงหลิง 香菱 มาด้วย รวมทั้งสาวใช้ของเซียงหลิง เจินเอ๋อ 臻儿
สาวใช้ของนางหลี่สื้อ สู้หยุน 素云 ปี้เยว่ 碧月
สาวใช้ของพี่เฟิ่ง ผิงเอ๋อ 平儿 เฟิงเอ๋อ 丰儿 เสี่ยวหง 小红 พ่วงเอาสาวใช้สองนางของหวางฮูหยินมาด้วย จินช่วน 金钏 ไฉ่หยุน 彩云
แม่นมอุ้มคุณหนูใหญ่ 大姐儿 บุตรสาวพี่เฟิ่งมาในรถอีกคัน ตามขบวนพี่เฟิ่งมา
ยังมีพวกสาวใช้งานจิปาถะ พวกแม่บ้าน แม่นมแต่ละเรือน รวมทั้งภรรยาของพวกบ่าว
ขบวนรถทะมึนคับถนน แม่เฒ่าเจี่ยไปไกลแล้ว ข้างหลังยังขึ้นรถไม่เรียบร้อย มีเสียงอึกทึก
“ข้าไม่นั่งกับเจ้า”
“เจ้านั่งทับของนายข้าเสีย”
“เจ้าทำดอกไม้ข้าหลุด”
“เจ้าทำพัดข้าหัก”
ภรรยาโจวยุ่ยวิ่งวุ่น คอยเตือนว่า
“พวกสาวสาว นี่มันริมถนน คนจะหัวเราะเยาะเอา”
วุ่นวายหลายรอบกว่าจะเรียบร้อย
พวกบ่าวแหวกทางที่หัวขบวน เป่าวี่ขี่ม้าขาวนำหน้าเกี้ยวแปดคนหามของแม่เฒ่าเจี่ย คนเดินถนนมุงดูสองข้างทาง
พอมาถึงหน้าอารามชิงซวี ได้ยินเสียงกลองเสียงระฆัง เจ้าอาวาสจาง 张法官 สวมชุดคลุมถือธูปนำเหล่านักพรตยืนรอรับอยู่ริมทาง เป่าวี่ลงจากม้า เกี้ยวของแม่เฒ่าเจี่ยเพิ่งมาถึงประตูผา เห็นรูปปั้นเจ้าที่และเหล่าเทพจึงสั่งให้หยุดเกี้ยว เจี่ยเจินนำลูกหลานชายมารับ เกี้ยวของพี่เฟิ่งมาถึงแล้ว จึงนำพวกยวนยางมารับเช่นกัน เห็นแม่เฒ่าเจี่ยกำลังลงจากเกี้ยว พี่เฟิ่งรีบเข้ามาช่วยพยุง
บังเอิญมีนักพรตน้อยอายุราวสิบสองสิบสามถือกล่องใส่กรรไกรและไส้เทียนที่ขลิบทิ้งวิ่งหาที่หลบ วิ่งมาชนอ้อมอกพี่เฟิ่งโดยไม่ตั้งใจ พี่เฟิ่งสะบัดมือตบหน้านักพรตน้อยจนตีลังกา แล้วด่าว่า
“เด็กเวร จะรีบวิ่งไปไหน”
นักพรตน้อยรีบลุกขึ้นจะวิ่งหนีต่อ ไส้เทียนไม่สนใจเก็บ พอดีพวกเป่าไชกำลังลงรถ พวกสาวใช้แม่บ้านล้อมกันแน่นขนัดไม่มีช่องว่าง เห็นนักพรตน้อยวิ่งมา ก็พากันตะโกน
“จับไว้ จับไว้ ต้องตี ต้องตี”
แม่เฒ่าเจี่ยถามว่า “เกิดอะไรขึ้น”
เจี่ยเจินรีบเข้ามาถาม
พี่เฟิ่งเข้ามาพยุงแม่เฒ่าเจี่ย ตอบว่า
“นักพรตน้อยที่คอยตัดไส้เทียน หลบไม่ทัน เพ่นพ่านอยู่”
แม่เฒ่าเจี่ยรีบบอกว่า
“รีบพาเด็กมา อย่าขู่เขา ลูกเขาประคบประหงมมา ไม่เคยเห็นงานใหญ่โตขนาดนี้ ไปขู่จนกลัวน่าสงสาร พ่อแม่เขาคงเจ็บปวดใจ”
แล้วบอกให้เจี่ยเจินไปพาตัวมา
เจี่ยเจินนำตัวมาถึง เด็กถือกรรไกรตัดไส้เทียนคุกเข่าตัวสั่นงันงก แม่เฒ่าเจี่ยบอกเจี่ยเจินให้ฉุดเด็กให้ลุกขึ้นบอกไม่ต้องกลัว ถามอายุกี่ขวบแล้ว เด็กไม่กล้าพูดอะไร แม่เฒ่าเจี่ยว่า
“น่าสงสารจริง”
แล้วหันมาบอกเจี่ยเจินว่า
“ลูกเจินพาออกไป ให้เงินค่าขนม แล้วอย่าให้ใครทำให้ตกใจ”
เจี่ยเจินรับปาก พาเด็กออกไป
แม่เฒ่าเจี่ยนำคณะไหว้เจ้าและเที่ยวชมอารามไปทีละชั้น เจี่ยเจินพานักพรตน้อยออกมาหน้าอารามตะโกนเรียกบ่าว
“มาพาตัวไป มอบเงินให้สักกี่ร้อยเหรียญ และอย่าทำให้เด็กตกใจ”
บ่าวรับคำรีบมาพาเด็กไป
ตอนก่อนหน้า : กลอนสุรา
ตอนถัดไป : งานบุญที่อารามชิงซวี
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
