Chapter 3 ( Episode 1) : Meet the Niagara of the East
(29 November 2024) — Day 3
The morning began with the gentle smell of dashi drifting out from a small shokudō near the station, where the prices were low, the portions generous, and the regulars looked mildly surprised to see a foreigner.
I stopped for breakfast.
“Kitsune soba” 🍜 was the dish I chose—again, by drawing lots.
This trip had begun randomly, so it felt only fair that my meals followed the same philosophy. Planning food would have been suspiciously organized, and I didn’t want to confuse Japan into thinking I was that kind of traveler.
There was no waitress this time. Instead, an automatic ticket machine stood by the entrance, blinking patiently like it had seen many confused foreigners before me. I studied the buttons, pressed one that looked friendly enough, and received a small paper ticket—proof that destiny, or at least carbohydrates, had been decided.
I handed the ticket to the chef, who accepted it with the calm authority of someone who trusted machines more than people.
Drinking water was self-service, so I poured myself a glass and took a seat at the counter by the window—the kind of seat reserved for solo diners, thinkers, and people watching Japan pass by while waiting for noodles.
As I sat there, I realized the system was perfect:
no small talk, no awkward ordering, just you, your fate, and a bowl of soba on the way.
Random, efficient, and quietly reassuring—
very much like Japan.
And, unfortunately, very much like me.
As the silent creeping in— my mind was thinking about how “kitsune story” started.
kitsune means “fox,” and that foxes, according to old stories, have an unshakable fondness for aburaage—sweet fried tofu floating politely on top of the broth.
It felt oddly comforting to start the day knowing my breakfast had mythological approval.
The soup was sweet, salty, and gloriously hot—exactly what a traveler’s heart (and half-frozen fingers) needed on a cold Gunma morning.
As I ate, I couldn’t help smiling at the thought that somewhere in the forest, a disappointed fox might be wondering where its tofu had gone.
Do you have a favorite dish that you love a story about them — comment and tell me !
ญี่ปุ่นเขามีคำที่ใช้เรียกร้านอาหารเยอะมาก เพิ่งรู้ก็วันนี้แหละ —
- ★1. Shokudō (食堂)
ความหมาย:
ร้านอาหารบ้าน ๆ ราคาย่อมเยา
เน้นอิ่ม จริงใจ ไม่สวยงามแต่จริงจังกับรสชาติ
ลักษณะ
• อยู่ใกล้สถานี / ถนนหลัก
• ลูกค้าประจำเป็นพนักงานออฟฟิศ คนทำงาน คนแก่
• เมนูง่าย ๆ เช่น
• ramen
• soba / udon
• oyakodon
• curry rice
• ไม่มีภาษาอังกฤษ (และภูมิใจในสิ่งนั้น)
- ★2. Tachigui Soba (立ち食いそば)
ความหมาย:
ร้านโซบะ/อุด้งแบบยืนกินเร็ว ๆ
ลักษณะ
• ราคาถูกมาก
• อยู่ในหรือหน้าสถานีรถไฟ
• นักธุรกิจรีบ ๆ กินแล้วไป
• มีตู้กดอาหาร
เหมาะถ้าฉากของคุณคือ:
เช้าเร่ง ๆ
กินแบบไม่คิดชีวิต
และไม่มีใครมองหน้าใคร
- ★3. Ekimae no Mise (駅前の店)
แปลตรงตัว: ร้านหน้าสถานี
ไม่เป็นศัพท์ทางการ แต่ใช้บ่อยมากในงานเขียน
ให้ฟีล “ร้านที่คนท้องถิ่นรู้กันเอง”
- ★4. Taishū Shokudō (大衆食堂)
ความหมาย:
ร้านอาหารมวลชน
ฟีลเก่า ๆ หน่อย คลาสสิก
- ★5. kissaten (喫茶店)
ความหมาย:
ร้านกาแฟสไตล์ญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม
ลักษณะและบรรยากาศ:
• เป็นร้านกาแฟเก่า ๆ ไม่ใช่คาเฟ่ฮิปหรือร้านเชน
• มักเงียบ สุขุม มีเพลงแจ๊สเบา ๆ หรือเงียบสนิท
• เจ้าของร้านมักเป็นผู้สูงอายุ หรือทำกันสองคน
• เสิร์ฟกาแฟดริป ชา ขนมง่าย ๆ
และบางร้านมีอาหารเบา ๆ เช่น
• toast
• curry rice
• napolitan spaghetti
• soba / udon บางแห่ง
อารมณ์ของ kissaten:
• เป็นที่ของ “คนท้องถิ่น”
• เหมาะกับการนั่งคิดชีวิต อ่านหนังสือ
• เวลาเดินช้ากว่าข้างนอก
• ให้ฟีล nostalgia มาก
#Japan
#Gunma
#SoloTravel
#TravelDiary
#SlowTravel
#TravelWriting
#JapaneseFood
#Shokudo
#LocalLife
#ForeignersInJapan
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
